เข้าสู่ระบบHabang nasa gitna sila ng matinding tensyon, biglang bumasag sa katahimikan ang malakas na iyak ng isang sanggol mula sa itaas.Gising na ang mga bata mula sa kanilang tanghaling tapat na tulog.Mabilis na tumayo si Celestine at umakyat patungo sa loft. Gaya ng kaniyang inaasahan, ang kaniyang munting anak na babae ay iwinawagayway ang kaniyang maliliit na kamay habang ang mukha ay lukot na lukot sa pag-iyak.Agad niyang binuhat ang kaniyang anak at buong lambing na inaliw ito.Subalit paglipas ng ilang segundo, nagising na rin ang kaniyang kakambal na lalaki at nagsimula na ring umiyak.Hindi kayang asikasuhin ni Celestine ang dalawang sanggol nang sabay. Habang nahihirapan siyang buhatin ang kaniyang anak na lalaki gamit ang kaniyang isang kamay mula sa kumot, biglang umakyat si Sebastian.Napakataas at napakalaki ng kaniyang pangangatawan, kaya naman sa loob ng loft na may taas lang na dalawang metro, mukha siyang isang higante na sumakop sa buong espasyo.“Akin na si baby girl.” B
Biglang humakbang pabalik si Celestine mula sa kuryente ng kaniyang emosyon. Parang may kung anong init na gumapang sa puso niya nang marinig ang mga salita ni Sebastian. Tiningnan niya ito—kalmado ang mukha, pero may kakaibang lambot sa mga mata nito na nagpahinto sa mundo niya kahit saglit lang.Akala niya kasi talaga, gagamitin ng lalaki ang pagkakataon para ipitin siya. Pero ang totoo, gumagawa lang pala ito ng dahilan para mapilit siyang tanggapin ang pamanang iyon.Doon lang talaga na-realize ni Celestine—he really changed. Hindi sa masamang paraan, kundi papunta sa kung anong mas mabuti.But sadly, timing is everything. At lumipas na ang tamang panahon para sa kanila.Nang mapansing hindi siya sumasagot, bahagyang naitaas ni Sebastian ang kaniyang kilay, na tila naghihintay ng kumpirmasyon.Umayos ng upo si Celestine at pilit na nagpaliwanag, “Kasi... hindi naman sa nagpapakapremyo o nagmamalaki ako, Sebastian. Kaya lang, ang laking pera nun. Sobrang bigat tanggapin, parang hin
Matapos kumain ay ibinaba ni Celestine ang kaniyang kubyertos, kumuha ng tissue at pinunasan ang kaniyang labi, “Hindi. Ang divorce ay isang bagay na final na at hinding-hindi na magbabago. Kaya ko kayo kinontak ay para pag-usapan kung maaari ba nating magkatuwang na palakihin ang mga bata? Ibig kong sabihin, pagkatapos ng divorce, basta’t may oras ako, maaari ko ba silang bisitahin at makasama kahit kailan, nang hindi sinusunod ang nakasaad na limitadong oras sa kasunduan?” Isinalalay ni Sebastian ang kaniyang katawan pabalik sa likod ng sofa. Ang kaniyang relaxed at komportableng posisyon sa pag-upo ay nagpakita ng isang matatag at dominanteng aura, na instant na nagdulot ng kaba kay Celestine. Matapos titigan ang babae sa loob ng ilang sandali, bahagyang nagkunot-noo ang lalaki, “Bakit bigbigla na namang nagbago ang isip mo? Plano mo bang makipag-agawan sa akin para sa custody sa hinaharap?” Sa katotohanan, gusto talaga ni Sebastian na magkaroon ito ng mas maraming ugnayan sa
Napakunot-noo si Sebastian sa tindi ng gulat, “Ikaw ba ang nagluto nito?” Tiningnan niya ang hitsura ng lalagyan, mukhang inorder lang talaga ito sa labas at ipinadala rito. Napakaliit ng espasyo ng buong kwarto. Kahit pa hindi sila magkatabi sa iisang pwesto, hindi naman nito naaapektuhan ang normal na lakas ng kanilang boses para magkaunawaan. Binuksan ni Celestine ang refrigerator para maghanap ng mga sangkap, naghahandang magluto ng isang mangkok ng noodles para sa kaniyang sarili. Kasabay nito ay sumagot siya: “Inorder po ’yan ni Tricia kanina. Buong umaga ko pong kalaro ang mga bata kaya hindi na ako nakapagluto.” Nang mabanggit ang mga anak, agad na nagtanong si Sebastian, “Natutulog ba sila?” “Opo, nasa itaas po ng loft.” “Malilikot na ang mga ’yan at natututong umikot. May inilagay ka bang harang sa gilid?” “Ang kama po na ’yan... diretso pong nakalatag sa sahig ang mattress kaya hindi sila mahuhulog.” Dahil limitado ang espasyo ng apartment, napakasimple lang
Napabuntong-hininga muli si Tricia at nagpayo, “Kahit pa kailangan mo nang umalis, kausapin mo pa rin ang ex-husband mo at subukan ninyong palakihin ang mga bata nang magkasama.” Tinulungan ni Celestine na ayusin ang dulo ng kumot ng mga bata, bago tumayo at bumaba sa salong bahagi ng loft. Negatibo siyang nagwika, “Wala na akong lakas ng loob na humiling pa sa kaniya ngayon. Matagal na niya akong kinamumuhian. Isang malaking gulat na nga lang na hindi niya lubusang ipinagdamot sa akin ang makita ang mga bata ngayon.” Paano pa siya hihiling ng higit pa? Gayunpaman, ang mungkahi ni Tricia ay nag-iwan pa rin ng marka sa kaniyang isipan. Sa orihinal na divorce agreement, humiling siya na bisitahin ang mga bata dalawa o tatlong beses sa isang buwan. Subalit ngayon, tila ba ang dalas na iyon ay hindi sapat. Kung magpapatuloy ang ganoong set-up, malaki ang posibilidad na tuluyan nang malimutan ng dalawang sanggol ang kanilang ina. Kailangan niyang gumawa ng paraan para sa higit
Binigyang-diin niya ang katotohanang iyon, bago umiling at nagpatuloy, “Hindi ko po talaga maintindihan kung anong pumasok sa isip ninyo. Iniwan ninyo ang dambuhalang mansyon na nagkakahalaga ng daang milyong piso, para lang makipagsiksikan sa ganitong klaseng maliit na kwarto.” Isang maliit na kwarto... Well, napakatumpak ng kaniyang pagkakalarawan. Narinig ni Tricia ang mga binitawang salita ni Yaya Belen, at ang kaniyang mukha ay naging medyo sensitibo. Matapos ang lahat, siya ang bumili ng apartment na ito, at ang mapintasan ito bilang isang masikip na sulok ay medyo... nakakainsulto sa kaniyang panlasa. Napakasensitibo rin ni Celestine kaya naman agad niyang itinuwid ang sinabi ng yaya: “Napakaganda po ng lugar na ’to, maganda ang lokasyon, at napakapraktikal para sa pamumuhay kaya naman hindi rin po mura ang halaga nito. At saka, napakabait po ng business partner ko. Pinatira niya ako rito nang libre nang hindi na kailangang mag-alala sa upa, at hindi na rin ako mahihira
Muntik nang mabulunan si Celestine sa kinakaing noodles.Kung hindi lang siguro sila sobrang magkaaway ni Sebastian Riego simula kagabi, at kung hindi lang sagad-sagaran ang inis niya sa lalakeng ito, baka humagalpak na siya ng tawa para asarin at ipahiya ito."Kung hindi mo na kaya, huwag mong pil
Para kay Gabriel Domingo, ang lalakeng ito ay hindi itinuturing na tao ang sariling asawa. Isa siyang hayop—isang diktador na ginagamit ang kaniyang kapangyarihan para sa sariling libog. Alam ni Gabriel na kaya lang nagagawa ni Sebastian Riego ang ganitong kalapastangan ay dahil alam nitong ulila n
"Hindi."Walang pag-aalinlangan ang pagtanggi ni Celestine. Pero kumunot lang ang noo ni Sebastian Riego."Bakit? Hindi pa ba tapos ang period mo?" tanong niya, sabay baba ng kamay para kompirmahin kung nagsisinungaling ang asawa.Mabilis na umiwas si Celestine. "Hindi sa ganoon... sobrang pagod la
"Asawa ko..." Napa-twitch ang labi ni Celestine. Kailanman ay hindi naging ganoon ka-showy o malambing si Sebastian Riego sa harap ng ibang tao. Alam niyang ginagawa lang ito ni Sebastian para markahan ang kaniyang teritoryo. Ngumiti lang si Gabriel at sumagot, "Hindi na, dahan-dahan na lang ako







