CHAPTER 1

Kiera POV

Nanlalagkit ang lalamunan ko habang tinitigan ko ang salamin ng fitting room. Ang suot ko ay ang master piece ng wedding gown ko—isang tahi-tahing pangarap na ginugulan ko ng tatlong buwan ng puyat, kape, at dugo’t pawis. Apat na taon akong nagpakahirap sa Paris at bumalik dito sa Maynila para itayo ang sarili kong pangalan sa fashion industry, pero ang lahat ng iyon ay inalay ko kay Marco. Si Marco na nag-iisang lalaking minahal ko nang higit pa sa sarili ko. Si Marco na kasama ko noong wala pa kaming dalawa, at nangako na sabay naming aabutin ang rurok ng tagumpay.

"Ate Kiera, ang ganda-ganda niyo po talaga. Sobrang swerte talaga ni Sir Marco sa inyo," sabi ng baklang assistant ko na si Jelo habang inaayos ang laylayan ng makapal na seda at swarovski crystals sa sahig.

Ngumiti ako nang tipid, ramdam ang kirot ng pagod sa ibabang bahagi ng likod ko. Halos tatlong araw na akong walang maayos na tulog para lang matapos itong gown dahil sa pilit na deadline ng sikat na hapon na kasalan na gaganapin sa susunod na linggo. Pero kahit pagod, punong-puno ng pag-asa ang dibdib ko. Ngayon ang araw ng final fitting dito sa private suite ng Grand Atelier, at mamaya, magkasama naming sasalubungin ang mga magulang niya para sa pormal na hapunan.

Konting tiis na lang, Kiera. Matatapos na rin ang hirap niyo at magiging pamilya na rin kayo nang tuluyan ni Marco.

Pero habang abala si Jelo sa pagkuha ng sapatos ko sa kabilang kwarto, may narinig akong boses mula sa kabilang bahagi ng divider ng fitting room. Boses lalaki at babae. Pamilyar na pamilyar sa akin ang boses ng lalaki—si Marco.

"Babe, sure ka ba na walang makakarinig sa atin dito? Baka mamaya pumasok 'yun si Kiera," malambing at bahagyang maarteng boses ng isang babae ang umalingawngaw. Isang boses na madalas kong marinig sa mga board meetings dahil isa siya sa mga bagong executive directors ng Sandoval Group. Si Samantha.

"Huwag kang mag-alala, nag-CR lang 'yun. Isa pa, ano naman kung makita niya? Matagal ko na namang gustong tapusin ang setup na 'to," sagot ni Marco. Walang emosyon ang tono niya. Walang init. Parang ibang tao ang nagsasalita.

Napatigil ako sa paghinga. Nanlamig ang buong katawan ko habang dahan-dahang lumakad palapit sa may bahagyang bukas na p***o ng fitting room. Parang binuhusan ako ng yelo mula ulo hanggang paa.

"Eh paano 'yung mga disenyo niya para sa kumpanya? Nakuha mo na ba ang flash drive?" tanong ulit ni Samantha, sabay hagikgik.

"Nasa akin na lahat. Lahat ng sketches, ang mga bagong collection para sa susunod na season, pati ang mga contacts ng international clients natin. Ginawa niya ngang libre ang trabaho para sa atin, eh. Ang galing talaga ng diskarte natin, babe. Siya ang nagpakahirap, tayo ang aani ng tagumpay sa kasalan natin sa susunod na buwan."

Kasalan? Namin sa susunod na buwan?

Parang gumuho ang buong mundo ko. Para akong sinaksak nang paulit-ulit sa dibdib. Apat na taon. Apat na taon kaming magkasama tapos ganito lang ang igaganti niya? Siya ang nagtulak sa akin na ibigay ang lahat ng disenyo ko sa Sandoval Group dahil para naman daw 'yun sa "kinabukasan namin bilang pamilya." Yun pala ay para nakawan ako at ibigay sa babaeng ito.

Hindi ko na napigilan. Itinulak ko nang buong lakas ang p***o.

Nagulat sila. Nakita ko si Marco na nakakapit sa bewang ni Samantha habang nakatayo sa harap ng sofa kung saan nakalapag ang mga dokumento ng kumpanya ko. Si Samantha naman ay nakasuot ng napakagarang damit, nakangisi habang nakatingin sa akin na parang wala siyang kasalanan.

"Marco..." ang tanging lumabas sa bibig ko. Basag, nanginginig, at puno ng kawaniuan.

Agad na inalis ni Marco ang kamay niya sa bewang ni Samantha. May bahagyang gulat sa mukha niya pero agad ding napalitan ng malamig na ekspresyon. Walang bakas ng pagsisisi. Walang hiya.

"Kiera... you're early," sabi niya na parang wala lang nangyari.

"Early? Kayo ang maagang nagloko!" sigaw ko, hindi na napigilan ang luhang kanina ko pa pinipigilan. Umalingawngaw ang boses ko sa loob ng malawak na suite. "Ano 'to, Marco? Apat na taon! Apat na taon akong nagtiis sa tabi mo habang nagsisimula ka pa lang, tapos ganito ang gagawin mo sa akin? At ikaw, Samantha—" binalingan ko ng tingin ang babae na ngayon ay nakataas na ang kilay. "Ahas ka!"

"Watch your words, Kiera," malamig na sabat ni Marco habang humakbang palapit para protektahan si Samantha. "Kailangan mo bang mageskandalo dito? Totoo naman ang sinabi ko. Business is business. You're too naive, Kiera. Ang mundo ng negosyo ay para lang sa malalakas, hindi para sa mga taong umaasa sa pagmamahal lang."

Parang pinipiga ang puso ko sa bawat salitang binibigwit niya. Ang lalaking minahal ko nang higit pa sa buhay ko ay parang estranghero na ngayon sa harap ko. Walang awa. Walang konsensya.

Bago pa ako makasagot, bumukas ang p***o ng suite at pumasok ang ina ni Marco kasama ang dalawang security guard ng gusali. Sinuot ng matanda ang mamahaling salamin sa mata habang tinitigan ako mula ulo hanggang paa na parang isa akong dumi sa sahig.

"Ano na naman ang ingay na ito, Marco?" iritablang tanong ng ginang. Nang makita ako, lalo pang kumunot ang noo nito. "Oh, ikaw pala, Kiera. Buti nandito ka na rin para hindi na namin kailangan pang mag-abala. Kunin mo na ang mga gamit mo sa kwarto at umalis ka na rito. Hindi ka na nababagay sa pamilyang ito. Si Samantha ang pakakasalan ng anak ko. Ang isang hamak na designer na walang sariling pangalan ay hindi kailanman magiging Sandoval."

Nanginig ang mga kamay ko. Pinalayas nila ako. Sa araw mismo ng fitting ng gown na ako mismo ang nagdisenyo, sa gitna ng panloloko nila, ako pa ang pinalayas na parang asong gala.

"Kayo... kayong lahat..." nanginginig kong bulong habang pinunasan ang mga luhang patuloy na pumapatak sa pisngi ko.

"Ilabas na 'yan," utos ni Marco sa mga security guard nang walang pakialam. "Huwag mo nang pabalikin dito ang babaeng 'yan. Atusin mo ang mga gamit niya at ihatid sa labas."

Wala akong nagawa kundi ang magpapakalayo habang inalalayan ako palabas ni Jelo na umiiyak na rin sa tabi ko. Bitbit ko ang sarili kong mga luha at ang pira-pirasong dignidad ko nang lumabas ako sa building ng Sandoval Group. Umuulan sa labas, at habang nakatayo ako sa gilid ng kalsada na walang kasama at basang-basa, pinangako ko sa sarili ko na hinding-hindi na nila makikita ang mahinang Kiera na yumuyuko sa kanila.