CHAPTER 2

Kiera POV

Tumama sa mukha ko ang malamig na hangin kasabay ng patak ng ulan habang nakatayo ako sa labas ng gusali. Wala akong dalang payong. Ang suot ko pa ring damit ay ang simpleng blouse at slacks na pinili ko kanina bago ko isukat ang wedding gown—ang gown na ngayon ay naiwan doon sa loob, nakatiwangwang sa dummy habang pinagpapasasaan ng mga taong tinuring kong pamilya.

Nanginginig ang mga kamay ko hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa matinding galit na bumabalot sa buong sistema ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong basagin ang mga salamin ng gusaling iyon at singilin si Marco sa bawat patak ng pawis at luha na ibinuhos ko sa kompanya nila. Pero ano ang laban ko? Isa lang akong hamak na designer na walang pangalan sa lipunan kung ikukumpara sa mga Sandoval. Niloko nila ako, ninakawan, at pinalabas na parang basura.

"Kiera, tama na muna. Tumuloy muna tayo sa condo ko. Basang-basa ka na," nanginginig na sabi ni Jelo habang pinapatong sa balikat ko ang maliit niyang jacket. Nakanguso ito at mapula ang mga mata sa kaiiyak.

"Hindi, Jelo," mariin kong sagot, hinarap ko siya habang mariing nakakompyot ang mga kamao ko. "Ayokong magtago. Ayokong umiyak na lang nang umiyak habang sila ay nagdiriwang doon sa taas."

"Pero anong gagawin natin? Na-freeze na raw ang mga accounts ng studio mo ayon kay Atty. Santos. Pati ang mga kliyente natin, kinansela na ang kontrata dahil inangkin na ng Sandoval Group ang mga disenyo mo," dagdag ni Jelo na halos pumiyok na sa pag-aalala.

Parang sinaksak ulit ang dibdib ko sa narinig. Kinuha na nga nila ang pride at puso ko, pati ba naman ang kabuhayan ko, kinuha rin nila nang walang kahirap-hirap? Wala na akong natira. Ubos na ubos na ako. Pero sa gitna ng kawalan ng pag-asa na iyon, may kakaibang apoy na sumilab sa dibdib ko. Hindi ako papayag na matalo nang ganoon lang. Kung laro ang gusto nila, ibibigay ko sa kanila ang pinakamagandang laban ng buhay nila.

"May pupuntahan tayo," sabi ko kay Jelo bago ko tinawagan ang huling taong inakala kong hindi ko na kailanman lalapitan.

Makalipas ang dalawang oras, narito ako sa labas ng Penthouse ng Grand Luxe Hotel. Ang lugar na ito ang pinakamahal at pinaka-eksklusibong tambayan ng mga bilyonaryo, sikat na negosyante, at mga taong may tunay na kapangyarihan sa bansa. Suot ang medyo dampi pa ring damit at namamagang mga mata mula sa kaiiyak, nagpakilala ako sa receptionist gamit ang pangalan ng dating kliyente kong nagpasa pa lang ng initial payment para sa isang malaking charity gala. Kailangan kong makapasok. Kailangan ko ng koneksyon na kayang tapatan ang kapangyarihan ng mga Sandoval.

Habang naglalakad ako sa tahimik at mamahaling hallway patungo sa VIP lounge, may narinig akong mainit na pagtatalo mula sa isang bukas na silid sa tabi ng pribadong elevator.

"Hindi ko pakakasalan ang babaeng iyon, lalo na kung ang kapalit ay ang kalayaan ko sa sarili kong kumpanya!" boses lalaki iyon. Malalim, may otoridad, pero punong-puno ng pagtitimpi at galit.

"Stefan, lumalawak ang impluwensya ng pamilya Navarro. Kung hindi mo sila pipirmahan ng kasunduan ngayong gabi, mawawala sa atin ang 40% shares sa Esguerra Holdings," sagot ng isa pang boses ng lalaki na mukhang matanda na maaaring ama o kasosyo sa negosyo.

Napatigil ako sa paglakad. Sumilip ako nang bahagya sa bahagyang nakaawang na p***o. Nakatalikod sa akin ang isang matangkad na lalaki na nakasuot ng itim na suit. Nakatukod ang dalawang kamay nito sa mesa habang mabigat ang paghinga. Siya si Stefan Esguerra—ang nag-iisang tagapagmana ng pinakamalaking real estate empire sa bansa, at ang lalaking kilala sa pagiging mailap sa media at walang sinasanto pagdating sa negosyo. Pero sa sandaling ito, mukhang kagaya ko rin pala siya—isang taong ginawang piyesa sa maruming laro ng sarili niyang pamilya para sa kapangyarihan at pera.

Hindi nagtagal, naglakad palabas ang matandang lalaki na padabog na isinara ang p***o, iniwang mag-isa si Stefan sa loob.

Hindi ko na pinag-isipan pa ang ginawa ko. Bago pa man makapaglakad palayo si Stefan mula sa malawak na mesa, tinulak ko nang tuluyan ang p***o at pumasok sa loob. Agad siyang lumingon sa gawi ko, at sinalubong ako ng malamig at matalim niyang tingin. Ang mga mata nitong kasingkulay ng abo ay tila kayang lumusot sa kaluluwa ko, pero hindi ako nagpatinag. Sapat na ang ilang oras na pagiging talunan ko kanina para matakot pa sa isang estranghero.

"Anong ginagawa mo rito? Sino kang pinapasok ng security sa private floor na ito?" malamig na tanong niya, walang bakas ng paggalang sa pagpasok ko.

"Ang taong pwedeng magligtas sa iyo sa kasal na ayaw mo," diretsong sagot ko habang hinarap ko siya nang may matatag na tindig, kahit pa nanginginig ang mga tuhod ko sa loob ng suot kong slacks.

Kumunot ang noo niya, sinipat ako mula ulo hanggang paa na parang sinusuri kung isa ba akong baliw o magnanakaw. "Wala akong oras para sa mga laro mo, miss. Lumabas ka na bago pa kita ipatapon sa labas."

"Wala akong panahon para maglaro, Stefan Esguerra," sabi ko habang humakbang palapit sa kanya, ipinapakita sa mga mata ko na seryoso ako sa bawat salitang binibitawan ko. "Nakita ko ang pamilya mo sa labas. Gusto ka nilang itali sa isang kasunduang pilit, tama ba? Pareho tayo ng sitwasyon. Ako, pinahiya at pinalayas ng lalaking pinag-alayan ko ng apat na taon para lang sa anak ng bilyonaryong kumpanya. Gusto mo ba ng solusyon na hindi nila kailanman inaasahan?"

Natigilan siya. Nawala ang pagiging dismissive sa mukha niya at napalitan ng seryosong pagtataka. Tinitigan niya akong mabuti na para bang sinusubukan niyang basahin kung nagsisinungaling ako.

"At ano naman ang ibinibigay mo para isipin kong solusyon ka?" tanong niya habang inilapag ang isang kamay sa bulsa ng pantalon nito.

Huminga ako nang malalim, isinantabi ang lahat ng sakit at kahihiyang dinanas ko kanina, at tiningnan siya nang diretso sa mga mata. "Magpakasal tayo, Stefan. Patunayan natin sa mga pamilya natin na hindi tayo mga basurang pwede lang nilang tapakan kung kailan nila gusto."