Chapter 2: litrato

"May idea na ako kung nasaan ang kapatid mo anak" tila nakaramdam ako ng bagong pag-asa na muli kaming magkikita ng kapatid ko dahil sa sinabi ni mommy Wineisea ang nag aruga saakin noong panahon na nasa sitwasyon na ako ng pagsuko, sa totoo lang ni hindi ko alam na subrang yaman pala nila, nasa ibat ibang bansa kilala ang kompanya nila at sila ang pinaka mayamang bilyonaryo hindi lang dito sa North Korea, kundi maging sa ibat ibang bansa. "T-totoo poba mom?" pinunasan ko ang mga luhang dumaloy sa mata ko kanina at tumingin ng may ngiti kay mom Wineisea, ngiti ng bagong pag-asa na makita ko ang nawawala kong kapatid, isang ngiti nang pangarap at pagka sabik "oo anak, nasabi saakin ng kaibigan kong doctor na may inampon silang bata noon sa bahay ampunan" gumuhit ang lungkot sa mukha ko ng marinig ang paliwanag ni mom Wineisea, dahil paano mapupunta sa bahay ampunan ang kapatid ko?, naaalala kung ibeninta siya ni tatay sa mga sindikato, kaya ang galak na kanina ay naramdaman ko ay napalitan ng lungkot at pangungulila "anak bakit hindi ka masaya?" nag aalalang tanung ni mom saakin, ngumiti ako ng pilit para hindi na siya mag alala "mom, baka po hindi ko kapatid yon, kasi alam kung ibeninta ng ama ko sa mga sindikato ang kapatid ko, kaya paano siya mapupunta sa bahay ampunan?" gumuhit muli sa mata ko ang lungkot ng pangungulila, at kahit hindi mag salita si mom Wineisea, batid kung nalulungkot siya dahil sa sinabi ko "wait nak, ang pangalan kasi ng batang iyon ay___" napahinto si mom at tila iniisip ang pangalan, marahil nakalimutan niya, nag hintay ako sa sasabihin niya kahit alam kung malabo na iyon ang kapatid ko "wait itatanung ko muna sa kaibigan ko" wika niya at may tinext siya, nag hintay kami ng ilang sandali at may response din agad na dumating, "ano po ang sabi?" mabilis kung tanung, pero hindi ako umaasa na iyon nanga ang kapatid ko "Zie__kye, ayon, Ziekye Qealil Dhal'Pzion daw ang buong pangalan" sagut ni mom Wineisea na nagpa tayo ng balahibo ko, dahil sa kakaibang saya "k-kapatid konga po iyon, si Ziekye" naluluha kung tugon "k-kilan daw po nila nakuha sa bahay ampunan?" pag tatanung ko ulit kay mom, "nak, mas mainam siguro kung puntahan nalang natin para masiguro mo kung iyon nanga ba ang nawawala mong kapatid" pag papaliwanag saakin ni mom Wineisea, kaya sumunod nalang ako sa sinabi niya, gustong gusto kona makita ulit ang kapatid ko, halos 13 years na kaming hindi nag kikita, kamusta na kaya siya?, sana katulad korin siya, pinalad sa nag ampon, at labis na minahal, sana mahal at inalagaan din siya ng mga nag ampon sa kaniya, agad nga kaming pumunta ni mom sa bahay ng friend niyang doctor, na sinasabi niyang naka ampon sa kapatid ko. Habang nasa harap na kami ng gate nila mukhang mayaman din ang naka ampon sa kapatid ko, labis akong na excite, halos mag wala ang puso ko dahil sa kaba na nararamdaman ko "pasinsya napo ma'am, Wala po kasi dito sila Doctora, Shinnye Zanchiz at ang asawa niya" tila nanlumo ang katawan ko dahil sa sinabi ng katulong nila "wag ka mag alala nak, baka darating din sila mamaya" pag papakalma saakin ni mom Wineisea, marahil napansin niya na nawalan ako ng pag-asa. "Pasinsya napo ma'am, pero medjo matagal pa bago babalik sila doctora" mas lalo akong nalungkot dahil sa sinabi ng katulong "saan sila pumunta?" kalma na tanung ni mom Wineisea, "sa___," napahinto kami at hinintay ang sasabihin ng matanda dahil tila iniisip pa nito kung saan ang location "dikona po maalala ei, basta babalik daw sila sa lugar kung saan nila naampon ang anak nilang babae" labis ang saya na naramdaman ko ng marinig ko ang sinabi niya na ampong babae, baka nga iyon ang kapatid kona matagal ng nawawala, "sa Cebu city ba sa Pilipinas?" mabilis kung tanung na ikina oo, naman ng matanda, nagkaroon ako ng pag asa at subrang saya ng naramdaman ko dahil sa sagot nito, "Z-Ziekye poba ang pangalan ng ampon nila?" natataranta kung tanung sa matanda, at gumuhit ang gulat sa mga mata niya "kilala mo si ma'am Ziekye?" gulat niyang tanung saakin, kaya napangiti na ako ng tuluyan, hindi koman nakita ang kapatid ko, atlis alam kona kung saan siya matatagpuan "a-ano daw ang gagawin nila sa Cebu city, sa Pilipinas?" pag tatanung ko ulit, habang si mom nakikinig lang at hinayaan ako sa mga katanungan ko "hindi kodin po Kasi alam, pero ang narinig ko hahanapin daw ni ma'am Ziekye ang nawawala niyang ate, ang naiwan niyang ate" tuluyang gumihit ang saya sa mga labi ko, pati saking mga mata na tila nag karoon ng bagong pag-asa na pwedi na kaming mag sama ng kapatid ko, at maging ang puso ko tila gumaan dahil sa mga nalaman ko "m-mayroon poba kayong litrato ni Ziekye?" pag tatanung ko sa matanda, kasi gusto kong makasigarado na siya na talaga ang nawawala kung kapatid "wala po ei", nakaramdam ako ng lungkot dahil sa sagot nito "pero nadampot kopo ang picture na lagi niyang bitbit noong unang araw niya dito sa mansyon" nabuhayan ako dahil sa pag bawi nito, may dinukot siya sa kaniyang bulsa at iniabot saakin "k-kapatid ko" tuluyan ng tumulo ang luha ko, dahil sa galak dahil si Ziekye nga, ang nawawala kung kapatid ang ampon ng kaibigan ni mom Wineisea, at habang pinag mamasdan ko ang litrato naming tatlo nila mama tila muling bumalik ang mga masasakit na nakaraan na binigay saamin ng sarili naming ama. "A-anak anong nangyayari?" nag aalalang tanung ni mom saakin , kaya naman humarap ako sa kaniya at niyakap siya ng mahigpit, yakap ng labis na pag papasalamat na kahit hindi kopa man nakita ang kapatid ko atlis alam kona kung nasaan ito "maraming salamat po mom sa tulong ninyo" taos puso kung pag papasalamat sa kaniya, niyakap ako pabalik ni mom, at inayo ang likod ko, hinilot niya iyon at sabay sabing "walang ano man nak, lahat gagawin namin para sayo" kaya mas lalo ko itong niyakap "kamusta siya naba ang hinahanap mong kapatid?" pag tatanung ni mom "y-yes po, ito po ang picture naming tatlo bago mawala si mama" kahit may luha sa mga mata ko dala ng galak ay matamis akong ngumiti para iparating kay mom ang labis kung tuwa.

"Nak marahil oras na para singilin ang mga may utang sainyo ng kapatid mo"