Chapter 3: Pagbabalik

"Nak marahil oras na para singilin ang mga may utang sainyo ng kapatid mo" biglang utos saakin ni mom Wineisea ng lumapit ito sa tabi ko, napa tango nalang ako dahil sa sinabi niya, sabagay tama naman siya, oras na para singilin ang mga may utang. Umuwe na kami sa mansyon, nadismasya man ako dahil diko nakita ang kapatid ko, pero sa kabilang banda masaya parin ako kasi may idea na ako kung saan siya matatagpuan, sa tagal ng panahon ng pag hahanap ko ngayon lang nagkaroon ng update tungkol kay Ziekye

"Anak kamusta ang lakad ninyo?" masayang tanung ni dad Geo henrix Xizie, ang asawa ni mom Wineisea, labis niya rin akong mahal, masasabi kona spoiled nila ako dahil ang supporta nila saakin ay labis, at halos umikot ang mundo nila saakin simula ng makilala nila ako, labis ang pag iingat nila saakin, at ang pag mamahal na hindi ko manlang naramdaman sa sarili kung ama, "sinalubong ko ng matamis na ngiti si dad, at niyakap siya, dahil halos matagal narin kaming hindi nagkita dahil busy daw siya sa company, at may inaayos na mga papelis "i miss you my poging dad" pag lalambing ko dito at niyakap siya "mas namimiss kita munti naming prinsesa, masayang tugon ni dad at niyakap ako pabalik, "kamusta nakita mona ba ang kapatid mo?" kahit nasa ibang bansa alam parin ni dad ang mga ganap dito sa mansyon, "hindi kopa po siya nakikita dad" malungkot kung sagot, at gumuhit din ang lungkot sa mukha ni dad, maging si mom, ayaw talaga nilang makita na nasasaktan ako o malungkot manlang, tila nahihiwa din ang puso nila kapag umiiyak ako o malungkot manlang "anong plano mo ngayun?" seryusong tanung ni Dad Geo, na ikina iling kulang, naka upo na kami sa sofa at ang mga katulong sa mansyon ay nag handa ng maiinom namin habang nag uusap "susundan kopo si Ziekye sa bayan, doon sa Philippines" sagot ko naman, gumuhit ang lungkot sa mukha ni dad and mom dahil sa sinabi, pero ngumiti din sila agad "sige nak pero bago yan gusto kung sabihin sayo bago ka umalis pwedi bang magpalit ka muna ng pangalan?" seryusong saad ni dad kaya tumingin ako sa kaniya ng may pag tatanung sa mga mata "kasi nga total inalagaan kana namin, at isapa ikaw na ang nag mamay-ari ng lahat lahat, ipinasa na namin sa pangalan mo ang lahat, ikaw na ang CEO, kaya pwedi bang mag-iba ka ng pagkakakilanlan?, dahil tuso ang tatay ninyo at mas mainam na hindi niya kayo makilala para hindi sila maging aware sa panganib na darating" pag papaliwanag ni mom na ikina ngiti ko naman "at isa pa anak kilangan mong tanggapin ang tungkulin bilang CEO para walang mag tangkang gumalaw saiyo saan mang bansa, lugar, bayan, o kahit sa bundok kapa mapunta dahil matatakot sila kapag nalaman nilang ikaw ay isang Xizie, maging ang mga sindikato ay hindi mag lalakas ng loob na galawin ka, dahil kilalang kilala ka, at matatakot sila saiyo, hindi lang dahil sa lakas ng connection sa company kundi maging sa___" napahinto si dad sa pagsasalita ng tignan siya ng mom ng seryuso, tila nag papahiwatig na wag ituloy kung ano man ang nais niyang sabihin "o siya basta anak mag ingat ka don" pag iiba ni dad ng topic, kaya na curious ako "about po sa sinasabi ninyo dad, bakit hindi ninyo po ituloy?" , lakas loob kung tanung, tila kasi may tinatago sila ni mom "ah about don nak, dipa ito ang tamang oras para nalaman mo, pero wag kang mag alala dahil sa tamang panahon, malalaman modin ang lahat dahil ikaw ang mamumuno" si mom na ang nag paliwanag, kaya ngumiti nalang ako dahil wala naman akong magagawa kung dipa nila nais sabihin saakin ngayon ang secreto na iyon "tulungan mo ang kapatid mo anak, marahil kaylangan ka niya ngayon, wika ni mom kaya napa oo nalang ako, dahil tama naman siya.

Nag paalam nanga ako kila mom and dad at tuluyan ng nag byahe papunta sa pinas, panahon na para bumalik sa lugar na isang sumpa, dahil kaylangan ng buksan ang hustisya para kay mama, sa muli kong pagbabalik sa bayan na isang sumpa, pangako makakamit ko ang pinaka magandang hustisya, ngunit habang nasa byahe bigla nalang pumasuk sa aking isipan ang kapatid ko, labis ang pangungulila kosa kaniya, sana makita kona siya ulit, at nang magkasama na kami, pupunuan ko ang 13 years na pagkakahiwalay namin, ipaparamdam ko sa kaniya kung gaano ko siya kamahal.

"Oh sh*t!" natigil ang pag iisip ko ng makarinig ako ng sunod sunod na mura mula sa gilid ko, katabi ng inuupuan ko, labis akong nag taka dahil sabi ni dad private ang eroplano na ito at tanging ako lang ang sakay, pero bakit may ibang tao? maliban sa mga flight attendant nag tataka talaga ako ng labis, kaya salubong ang kilay kung hinarap ang lalaking nag m*ra, "you! Bakit kilangan mong mag mura?" imbes itanung ko kung ano ang ginagawa niya sa sasakyan ko, pero iba ang lumabas sa bibig ko, masyadong traydor ang bibig ko may sariling decision, lalo ng humarap saakin ang lalaki, tila huminto ang paligid, nawala ang ingay, ni maging ang sounds ay hindi kuna marinig dahil sa labis na kabog ng dibdib ko, tila nawala lahat ng tapang ko ng makita ang napaka gwapong mukha nito, "sino kab__?" mataas ang boses niyang tanung, ngunit hindi niya rin natuloy ang sasabihin ng humarap siya at makita ako "you?" sabay naming saad sa gulat na boses at tinuro ang isat isa gamit ang mga daliri namin, ang mga mata naming dalawa ay patunay na pariho naming naaalala ang mga nag daan, labis ang gulat na naramdaman namin, ngunit sa kabila non, diko mapaliwanag ang nararamdaman ko, tila biglang lumitaw ang maraming katanungan sa isip ko, mga katanungan na noon ay hindi na sagot, pero sa pag kakataong ito gusto konang itanung, ngunit taksil ang bibig ko dahil hindi ko siya kayang tanungin sa mga oras na ito "anong ginagawa mo sa sasakyan ko?" halos sabay naming tanung ng mapag tanto na bakit ngaba kami magkasama sa iisang sasakyan, "paano ka naka sakay dito?"