Войти"ahhhh, ahhhh, ahhhh!" Hiyaw ni mama ng paghahampasin siya ng kabit ni papa ng latigo, sa bawat lapat ng latigo tila napupunit ang puso ko, gusto kung tulungan si mama, pero may dalawang lalaki na humahawak saakin pinipigilan nila ako, sapilitan din nilang kinuha saakin ang kapatid ko, wala akong laban kumpara sa kanila dahil iisa lang ako at bata pa "tama na please" pagsaway ko, dahil ramdam kong dina kaya ni mama ang mga ginagawa sa kaniyang pagpapahirap, ngunit imbes maawa sila at tigilan ang pananakit kay mama mas natawa pa ang babae, tumingin ako kay papa masaya siya habang pinapanood na sinasaktan si mama " pa please tama na! Itigil niyo napo!" umiiyak kung paki-usap, pero si papa lumakad palapit saakin at malakas akong sinampal "wag!" sigaw ni mama na mas lalong nagpa luha saakin, kahit nahihirapan na siya mas iniisip niya parin kami na anak niya, kahit nasasaktan na siya at durog sa bogbog tila wala iyon at mas nasasaktan siya kapag nakitang sinasaktan kami "wala kang kwent*ng
"Sana ngapo magkita na kami, para sabay na kaming maningil ng utang sa mga taong makasalanan" nanggigigil kung sagut •Flask back•"Maghiwalay na tayo!" napahinto ako sa paglalakad ng marinig ang sinabi ni papa kay mama ,namuo nalang ng kusa ang luha sa mga mata ko, hindi ko mapaliwanag kung dahil sa sakit at awa na nararamdaman ko kay mama, o dahil sa kahihiyan na hatid ng ginawa ni papa, dahil mismong dito pa niya sinabi iyon sa harap ng maliit naming tindahan dito sa davao city. Madalas konang marinig ang pagtatalo nilang dalawa tuwing hating gabi, marahil akala nila tulog na kami ng kapatid ko, pero ang hindi nila alam lagi akong gising sa tuwing nag tatalo sila, nakaka rindi mang pakinggan wala din naman akong magagawa kundi takpan ang taenga ko para walang marinig "ano na namang drama ito Qiz?" kalmang tanung ni mama pero pansin kona sa mga mata niya ang namumuong luha "drama? alam mong hindi kita mahal!" tila ramdam ko ang kutsilyong sumasaksak sa puso ni mama sa mga oras na it
"Pasensya napo sa kapangahasan ko ma'am, pero may kilala poba kayong Ziekye?"Halos lumaki ang mata ko dahil sa tanung ng babaeng nasa harapan ko, pumasuk sa isip kona siya nanga ba talaga iyon? ang kapatid na matagal ng hinahanap ng anak ko?"Anong kaylangan mo sakaniya, at bakit mo siya kilala?""Ma'am ibig sabihin poba nito, kayo po talaga ang umampon kay Ziekye?" Halos may luha ng lumabas sa mata ng babaeng nasa harapan ko, hindi ko alam kung dahil sa tuwa o ewan "Sino ka? At anong kaylangan mo kay Ziekye namin?""Z-ziekye Qealil Dhal'Pzion poba ang full name niya?" Mas ikinagulat kopa ang sumunod niyang tanung, paanong alam niya ang dating buong pangalan ng anak ko? Halos wala ng nakaka-alam non dahil simula ng makuha namin si Ziekye ay pinalitan din namin ang Apelyedo niya kaya paanong alam ng babaeng ito ang tungkol don||• Xaiqa Qealil Dhal'Pzion POV- •||"I-ikaw sino ka? Bakit mo alam ang tungkol kay Ziekye?" tanung saakin ng doctor kaya ngumiti ako bago sumagot "Btw I'm Xa
"Miss kona kayo memi at dedi" ito ang lumabas sa bibig ko matapus maalala ang lahat."Ate nasaan kana ba, kung alam molang sana kung gaano kita namimiss ngayun, sana nasa maayos kalang pangako hahanapin kita" _____Ilang araw na ang lumipas ngunit wala pang balita tungkol sa kinaroro-unan ng kapatid ko, labis na ang pag-aalala ko sa maaring mangyari ngunit wala rin akong magawa, tila plano ng tadhana na hindi kami ipag kita"Ano ang update tungkol sa lalaki na Pina-iimbestigahan ko sayo?" tanung ko sa aking assistant at mabilis nitong binigay saakin ang buong impormasyon *Chrixhian Zieh Clae**CEO**30 y.o**Maagang naging ulila, at hindi na lumalapit sa mga tao lalo na sa babae*"Ow interesting?" saad ko at nagpatuloy sa pagbasa, ngunit isang mensahe ang natanggap ko mula sa account na kaka-accept ko palang"Kilala kita, at sa tingin ko matutulungan kitang hanapin ang nawawala mong kapatid" sa nabasa ko imbes na galak ang maramdam ko ay takot, hindi ko alam kung bakit, pero sa ting
"Ziekye!!" boses ni ate at halos madapa siya sa paghahabol sa van na sinasakyan ko, patuloy sa paglakad ang van, at si ate patuloy rin itong hinahabol hanggang sa tuluyan na siyang bumagsak, at iyon na ang huli naming pagkikita______Pinunasan ko ang mga luhang kumawala sa mata ko, dahil sa mga ala-alang bumalik, labis ang kasamaan ni Qizie, at kahit kilan hinding hindi ko siya mapapatawad!, tumayo ako at kumuha ng maiinom na tubig, halos mag umaga na subalit balisa parin ako at hindi maka tulog, hanggang sa may ala-ala na namang bumalik _________"Hanapin niyo ang batang iyon, hindi siya pweding maka wala!" halos manginig ang buong katawan ko dahil sa narinig ko, boses iyon ng tinatawag na boss ng mga sindikato na pinag bintahan saakin ni Qizie, napansin kung wala akong daan para maka takas sa sindikato na ito, at habang patuloy na lumalakad ang van, mas natatakut lang ako sa pweding mangyari, at laking pasalamat ko dahil sa kabila ng takot at walang lakas ng loob, sa kabila din ng
"Zie-kye?, Ziekye, kapatid ko!, ikaw nga!" mabilis akong napalingon dahil sa boses na narinig ko, at binabanggit ang pangalan ko, ngunit naikunot ko ang nuo ko ng wala akong makita na tao"bakit nak?" nag aalalang tanung ni memi sa kabilang linya, dahil napansin niya ang pagka balisa ko"W-wala po memi, wag kayo mag alala" maayos kung tugon, ngunit sa kabilang linya ay napapalingon parin ako sa tabi kung saan ko narinig ang boses na tumatawag sa pangalan ko"O siya nak, anong oras na ito? umuwe kana muna at magpahinga, bukas mona lang ipag patuloy ang paghahanap sa ate mo, at wag ka mag alala dahil mag a-update ako agad kung sakaling nandito na siya ulit sa korea, makikipag ugnayan din ako sa kaibigan ko, dahil tiyak na may alam din sila dito" mahabang turan ni memi, ganun talaga sila saakin ni dedi subra nila akong inaalagaan."Sige po memi, ipag kakatiwala kona lang po sa assistant ko ang pamamahala dito sa bar natin" pag papaalam kona agad namang sinang ayunan ni memi"sige bby Zie







