LOGINAVERY POV
Sinalubong ko si Gabriel ng isang malaking ngiti nung iabot niya ang paper bag kay Sandro. Kung alam niya lang kung gaano kalaki ang space na kinakain ng crispy pata at pansit sa listahan ng mga paborito kong pagkain ngayon, baka linggu-linggo siyang magdala rito. Amoy pa lang ng tustadong balat ng baboy mula sa supot, nagwawala na naman ang baby sa tiyan ko. "Salamat, Gabriel. Sakto 'to, parang ayaw ko na ring magluto uli ngayong gabi," natatawang sabi ni SandroAVERY POV Naramdaman ko ang biglang pagtigas ng katawan ni Sandro sa tabi ko habang nakatitig kami sa puting sasakyan na pumarada sa driveway ng safehouse. Nawala agad ang kanina lang ay kalmado at masayahing Sandro na nagwawalis ng mga tuyong dahon sa bakuran. Bumalik sa isang kurap ng mata ang seryoso at malamig na CEO ng mga Tallano. Ayan na naman. Parang kasasabi ko lang kanina na gusto ko ng kapayapaan kahit tatlong araw lang, pero heto, mukhang mabilis kaming nahanap ng mga problema mula sa Maynila. Hindi ko alam kung bakit pati rito sa Antipolo ay nagagawa kaming sundan ng mga tauhan ni Mariana. Mas lalo akong napahawak sa tiyan ko nung makita ko ang lalaking bumaba mula sa backseat. Naka-business suit siya na gray at may bitbit na makapal na brown envelope. Abogado ni Mariana. Paano nila nalaman 'tong lugar na 'to? Naramdaman ko ang kaunting takot sa dibdib ko, pero kasunod niyon ay ang matinding inis. Napagod na ako sa ga
SANDRO POV Tiningnan ko ang puting kahon ng gamot na abot-abot ni Gabriel sa akin sa tabi ng gate. Nakasulat doon ang pangalan ng vitamins ni Avery, 'yung pampakapit na madalas niyang inumin bago matulog. Tama si Salve, sa tindi ng pagmamadali naming umalis sa mansyon kahapon dahil sa mga itim na sasakyang umaali-aligid, naiwan nga namin ito sa ibabaw ng side table ng guest room. Buti na lang talaga maingat si Salve, bulong ko sa sarili ko. Pero may bahagi sa akin ang hindi mapakali. Paano nalaman ng drayber ni Mama kung nasaan kami? Sinabi ko kay Salve na sabihing nasa opisina ako sa Makati kung may maghahanap. Ibig sabihin, may nakatunog pa rin sa naging ruta ng sasakyan ko, o sadyang masyadong mabilis kumilos ang mga tauhan sa paligid ng pamilya ko. Pitong taon ko nang pilit na binabantayan ang bawat sulok ng buhay namin mula nung mawala si Kuya Samuel, pero hanggang ngayon, pakiramdam ko ay laging may isang hakbang na nauuna ang mga kalaban sa akin
AVERY POV Amoy mainit na pandesal at sariwang gatas ang gumising sa akin bago pa man tumama ang sikat ng araw sa bintana ng kwarto. Masarap ang gising ko ngayon. Walang bigat sa dibdib, walang kabog sa puso na parang may naghihintay na masamang balita pagkapindot ng phone. Sa nakalipas na dalawang araw dito sa Antipolo, nakabuo na kami ni Sandro ng sarili naming maliit na routine na malayo sa toxic na buhay sa Maynila. Nilingon ko ang sahig sa gilid ng kama. Gaya ng dati, nakatupi na nang maayos ang kumot at unan ni Sandro. Naririnig ko ang mahinang kalantog ng mga plato sa ibaba, kasunod ng boses niya na parang may kinakausap sa pinto. Dahan-dahan akong bumangon, inayos ang maluwag kong duster, at lumabas ng kwarto. Pagbaba ko sa sala, nakita ko si Sandro na isinasara ang main door habang may bitbit na brown paper bag at isang bote ng gatas na may takip na tela. "Oh, gising ka na pala," nakangiting bati niya nung mapansin ako sa dulo ng hagda
AVERY POV Sinalubong ko si Gabriel ng isang malaking ngiti nung iabot niya ang paper bag kay Sandro. Kung alam niya lang kung gaano kalaki ang space na kinakain ng crispy pata at pansit sa listahan ng mga paborito kong pagkain ngayon, baka linggu-linggo siyang magdala rito. Amoy pa lang ng tustadong balat ng baboy mula sa supot, nagwawala na naman ang baby sa tiyan ko. "Salamat, Gabriel. Sakto 'to, parang ayaw ko na ring magluto uli ngayong gabi," natatawang sabi ni Sandro habang tinutulungan akong tumayo mula sa picnic blanket. Pinagpagan niya ang likod ng duster ko nang may pag-iingat, na parang gawa ako sa mamahaling bubog na pwedeng mabasag sa konting kalat. "Walang anuman, Sir, Ma'am. Sige po, maiwan ko na muna kayo rito para makakain nang mainit," tugon ni Gabriel bago mabilis at tahimik na lumabas uli patungo sa kaniyang pwesto sa harap ng bahay. Pumasok kami sa loob at dumeretso sa kusina. Habang inililipat ni Sandro ang pansit sa isan
AVERY POV Nagising ako dahil sa huni ng mga ibon sa labas ng bintana. Medyo matagal bago nag-sink in sa utak ko kung nasaan ako. Puti ang kisame, simple ang kwarto, at walang mabigat na atmospera na katulad ng sa mansyon. Nasa Antipolo nga pala kami. Tiningnan ko ang sahig sa tabi ng kama kung saan natulog si Sandro kagabi. Wala na siya roon, pero maayos na nakatupi 'yung kumot at unan na ginamit niya. Pagtingin ko sa phone ko, alas-walo na ng umaga. Masarap ang tulog ko, walang panaginip tungkol sa mga sulat, bodega, o sa flash drive na hanggang ngayon ay nasa loob pa rin ng bag ko. Parang kinalimutan muna ng katawan ko na may mabigat kaming pinagdaraanan. Inayos ko ang suot kong maluwag na duster at dahan-dahang bumaba ng hagdan. Amoy bagong piga na barako coffee ang sumalubong sa akin pagdating sa may kusina. Nadatnan ko si Sandro na nakatayo sa tapat ng lababo, nakaharap sa bintana habang umiinom mula sa isang puting mug. Naka-shorts lang
AVERY POV Pagpasok namin sa loob ng bahay ni Gabriel, naramdaman ko agad ang kaibahan nito sa mansyon ng mga Tallano. Walang matatayog na chandelier, walang mga mamahaling painting ng mga ninuno, at walang amoy ng lumang kahoy na parang laging may itinatagong kung ano. Amoy bagong linis ang sala—may konting bango ng lemon at bagong sementong sahig. Simple lang ang mga muwebles, isang malambot na gray na sofa at isang maliit na smart TV sa pader. Umalis din agad si Gabriel pagkatapos niyang ibaba ang maleta ko sa ikalawang palapag. Sabi niya, may iche-check lang daw siya sa labas kasama ang mga tauhan niya, kaya naiwan kaming dalawa ni Sandro sa sala. "Ayos ka lang ba rito?" tanong ni Sandro habang inilalagay ang backpack niya sa tabi ng silya. Lumapit siya sa akin, may hawak na baso ng malamig na tubig na kinuha niya mula sa dispenser sa kusina. "Pasensya ka na kung medyo maliit kumpara sa nakasanayan mo sa mansyon." "Ano ka ba, mas gusto ko n
AVERY POV Nakahawak lang ako sa gilid ng pinto habang pinakikinggan si Beatrice. Parang mas lalong sumasakit ang ulo ko sa stress. Nasa labas si Jimenez? Sa ganitong oras talaga? Tumingin ako kay Sandro, nakita ko kung paano dumaan ang matinding kaba sa mukha niya bago muling bumalik ang seryoso a
AVERY POV Natahimik kaming lahat sa foyer pagkatapos magsalita ni Tita Letty. Hindi ko man lang maigalaw ang mga paa ko. Nakatitig lang ako sa mga maleta na ibinababa ng mga bodyguard sa tabi ng pinto. Sobrang bigat ng tensyon sa paligid. "Mom, ano bang sinasabi mo?" Si Sandro ang unang nagsa
AVERY POV Narinig ko ang mahinang pag-click ng pinto pagkalabas ko ng banyo. Sumilip ako sa upuan sa gilid ng cabinet. Wala na si Sandro, pati 'yung coat niya na nasa sahig kanina, nakuha na rin niya. Mukhang naintindihan naman niya na gusto ko munang mapag-isa. Humiga ako sa kama pero hindi ko
AVERY POV Hindi na ako nakabalik sa tulog pagkatapos ng huling sinabi ni Sandro sa balcony. Bumalik lang ako sa kama, nagkumot, at nakatitig lang sa dilim hanggang mag-alas-sais ng umaga. Ang gulo-gulo ng utak ko. Ano ba talaga ang pinasukan ko? Akala ko noong una, simple lang ang usapan—magpa







