Chapter 3

Yung pakiramdam na alam mo nang andyan sya, pero ang layo nya parin. Wala din naman kaming pasok bukas, Pinagrest day muna kaming dalawa Ma’am Pamela. 

Dumeretso ako sa kusina para kumuha ng Beer at ilang mangangta.

Tig-dalawa kami, pareho namang mataas ang alcohol tolerance namin and this is just a beer, hindi naman kami agad agad malalasing dito. 

“Huy! ano yan! bakit kumuha ka nyan?” Sigaw ni Diana ng makita ang bitbit ko. tinaasan ko naman ito ng isang kilay. 

kunwari pa ang loko, sa loob loob nya gustong gusto nya rin. 

“Alak day! ipupukpok ko sa ulo mo pag di ka tumigil sa kakagayan mo!” Iritable kong sagot dito. paenosente eh!

“Ito naman joke lang eh, Patula ka masyado—meron ka ba?!” sagot naman nito tsaka binuka ang dalawang braso na akala mo bata ang bitbit ko. 

Inirapan ko naman ito na tinawanan lang nya. 

“Ano bang meron at nag-aya ka biglang uminom?” tanong nito habang binubuksan ang inumin namin. 

Nagdadalawang isip akong sabihin. baka kasi biglang bawiin.

“HUY!!” sigaw nito sa akin ng mapansing nakatulala ako sa tabi nito. 

“Nakita ko na sya.” out of nowhere I said.

Mabilis namang itong napalingon sa gawi ko at hininto ang ginagawa nito. 

“Don’t tell me,” nagpapikit pikit pa ang mata nito

“W-Wag mo sabihin na iisa tayo ng iinisip?” nagalalang tanong nito.

Marahan at pikit mata akong tumango dito. 

Nanlaki ang mga mata nya, hindi makapaniwala sa narinig. 

Maske ako—Hangang ngayon, hindi parin makapaniwala na nakita sya ng dalawang mata ko. without the help of our circle of friends. 

Tinantanan ko na din kasi pangungulit sa kanila. wala din naman akong makuhang matinong sagot. 

Nagtataka lang ako, nung mga oras na nagtama ang mga mata namin. 

Bakit sya ngumiti sa akin? napatawad na ba nya ako? 

kung Oo, bakit hindi nya ako nilapitan? Bakit di nya ako kinausap? 

Naramdaman ko ang magaang kamay ni Diana. hindi ko napansin na tumutulo na pala ang mga luha ko. 

“Ayun lang, Dumating na kinakatakotan mo.” Ani nito. 

I took a deep breath about she stated. pinagpapasalamat ko naman na nagkita na kami pero hindi ko iniexpect na ganun na ngayon. 

"Kaya mo bang humingi NG tawad sa taong Hindi mo sinasadyang iwanan?” Tanong agad nito.

“Kaya mo bang lunukin lahat ng sobat nya? paninisi nya? at pagtutulakan nya Sayo palayo?” Wala sa sariling napaisip naman ako doon.

“hangang kailan mo papatunayan ang salitang "Sorry"? hangang kailan mo papatunayan ang salitang "NAGSISI NA AKO"?” this time pinakatitigan na nya ako at dinuru whil holding her beer.

“kung at the end of the day, WALA NA TALAGA SYANG PAKE ALAM SAYO?" huling letanya SA akin ng best friend Kong si Diana. 

Matagal akong hindi nakaimik, Napabuga nalang ako ng mabigat at malalim na hininga sa sinabi nito sa akin. 

"His back, he is really-really back." tangi ko nalang nasambit. 

"Good luck, bebe!" sambit nito tsaka pinag-umpog ang bote namin kaya ito nakagawa ng munting ingay tsaka tinunga ang huling laman NG alak nito. 

Dinukduk ko nalang ang ULO ko sa lamesa at mariing ipinikit ang MGA mata. 

'Hindi pa ko handa, Hindi ko alam paano ako hihingi ng tawad sa pagiwan ko SA kanya noon. damn it! bahala na!!' tangi ko nalang isinaisip. 

Kinabukasan naalimpungatan ako. napabalikwas ako ng bangon, nakalimutan kong may pasok pala ako ngayon. 

Kahit sobrang sakit ng ulo ko gawa ng pagiinom namin ni Diana kagabi, pinilit ko paring makabangon. 

Pagkasakay ko ng kotse, bigla nalang nag-ring ang phone ko. 

Mabilis ko din itong sinagot ng si Ma’am Pamela ang nakalagay sa tumatawag. 

“Hi Celestine, Can you go straight her at the house? I have something to tell.” ani nito agad sa akin pagkasagot ko ng tawag.

Bigla naman akong kinabahan na hindi ko maintindihan. 

“S-Sure, I’m on my way.” Deretsa kong sagot agad dito. 

“alright, see you then. keep safe okay?” Bilin nito tsaka binaba ang tawag. 

Kung anu mang meron ngayon, Sana hindi sumabay tong ulo na to sa sakit. 

Mabilis ko lang narating ang Bahay nila Ma’am Pamela. Walang kataffic traffic ngayon kahit na myerkules. 

Papasok na sana ako ng bahay nila Ma’am ng makita ang isang pamilyar na na kotse. pilit kong iniisip kung saan ko ba iyon nakita, pero lalo lang sumasakit ang ulo ko kakaisip.

Sumalubong sa akin ang mga kasambahay nila Ma’am Pamela at tinuro nila kung nasaan sila ngayon sa may Garden na ako dumeretso. 

Nakita naman ako agad ni Ma’am na todo himas sa kanyang tsan na lumalaki na. Maagap na ngiti ang tinugon ko dito tsaka lumapit. 

“Good morning, Beautiful buntis.” Bati ko dito. 

“Kaw talaga! baka mamaya mas maganda ka pa sakin pag nagbuntis!” biro nito sa akin na pinanglakihan ko lang ng mata tsaka kami nagtawanan pareho. 

Ilang sandali pa ay may lumapit sa amin na kasambahay na may dala-dalang Inumin at meryenda. 

“Alam kong kilala mo ko, ayoko na magpaliguy-liguy pa sayo.” ani nito tsaka marahang inabot ang kanang kamay ko. 

Sa sinasabi nya, hindi ko mapigilang kabahan. ano bang meron! 

“Kailangan ko na umalis sa pagiging CEO.” sagot nito. 

Natulala naman ako sa binalita nito sa akin. naiintindihan ko naman ang risky ng trabaho na to sa kanya, lalo na buntis sya’t napaka selan pa. 

I blink my eyes God knows how many, just to process everything that she announces to me right now. 

“I–ah–I understand, B-But S-Sino papalit sa position mo? Diba wala dito sa City ang Family at Realtives mo? even Sir Edmund can’t manage your Company, hindi nya kakayanin maglabas pasok ng bansa ng sunod sunod na araw?” Dere-deretso at lito kong tanong sa kanya. 

Nasanay na kami na sya ang lagi naming kasama, if ever man na mangyayari to malawak-lawak na adjustment nanaman ang mangyayari.

worst, baka hindi namin makasundo ang magiging kapalit nya. 

“Actually, we–me rather, and the board of directors are already talked about this matter, and all of them want to volounter taking the position.” paliwanag nito. patagal ng patagal nararadaman kong namamasa na ang mga kamay ko sa kaba. 

“Who’s going to replace you?” alanganin kong tanong. 

My heart can’t stop pounding out of my chest, at lalong pumipintig ang ulo ko sa kabang nararamdaman. 

“Ohh–! thank Gods, you’re finally here!! I miss you so much! Little Brother!” masayang bati nito sa taong nasa likuran ko. Nalilito ko syang sinundan ng tingin kung sino ang taong binabati nito. 

“Percy! for pete sake, ang gwapo-gwapo na ngayon! haha!” Habol pa ni Ma’am Pamela dito. 

Parang masariling utak ang mga mata at katawan ko na kusang tumingin sa taong kausap nya. Lihim din akong nanalangin na sana mali ako ng narinig. 

Ganun nalang pagkagimbal ng buong sistema ko sa taong binati at yakap yakap nito ngayon. 

Awang ang mga labing pinagmamasdan sya.

‘Percival..’ Bulong ko sa aking sarili. 

Nanginginig ang mga kamay kong nasapo ang aking bibig, pinipigilang gumawa ng katiting na hikbi. 

Si Percival at Ma’am Pamela ay magkapatid?

How come?

Hindi ko sya nakikita noon sa Condominium na tinirhan namin. 

Hindi rin nabanggit sa akin ni Percival ito.

Hindi sadyang Nagtama ang aming tingin, kitang kita ko agad na hindi sya natutuwa sa nakikita ngayon. Ilang beses ko ding nahuli kung paanong pumitik ang panga nito.

Nang makalapit na silang dalawa kung nasaan ako, pasimpleng kong pinunasan ang mga luha kong bigla nalang nagtuluan. Only God knows what is it.