Chapter 4

“Celestine, I want–wait are you okay?” Alalang tanong agad sa akin ni Ma’am Pamela ng mapansin ang pamumula ng mga mata ko.

Mabilis naman akong tumango dito umaktong wala lang ang lahat.

“Y-Yeah, I am–I’m fine” Utal kong sagot. Damn this tounge!

Nakita kong paano ako pasadahan ng malamig na tingin ni Percival, kaya napaiwas agad ako ng tingin dito at lihim na kinagat ang ibabang labi.

“Um–This is Percival Ford Ramirez, my cutest Little Brother, and Percy, this is Celestine Vera Elsher my sexy-tary!” Pagpapakilala sa amin ni Ma’am Pamela. 

Kahit nagbiro pa si Ma”am ngayon, hindi ko magawang matawa sa kaba. But I need to look professional. 

Kusa kong Nilahad ang kanang kamay ko na kahit nanginginig at pinilit kong hindi nagpapahalata. 

Ayokong mahalata ni Ma’am Pamela na may mabigat kaming nakaraan ng kapatid nya, ayoko syang madis-appoint sa akin. 

Labas ang anu-man issue naming dalawa sa trabaho ko na to sa kanya. 

Alam kong hindi nya ito aabutin sa laki ng galit nya pero gulat ko syang tinignan ng inabot nya ito at hinawakan ng mahigpit na mahigpit. 

Sa bawat higpit nito, ramdam ko ang gigil nya sa kamay ko. 

Hindi ko naiwasang lumagutok ang mga diliri dito. tiniis ko. kahit na masakit na, tiniis ko. 

kung paraan nya to para maibaling ang galit nya sa akin tatangapin ko ng buong buo. 

“It is very nice to see you, Miss Celesstine.” puno ng laman nyang bikas, habang patuloy parin sa pag higpit ng kamay nito sa akin at pagtitig ng malamig. 

‘Damn those voice of him.’ 

Wala paring pinagbago ang epekto nito sa akin.

Lumaki lang ng kaunti ang boses nya at nagmatured pero yun parin ang boses na gustong gusto ng puso kong marinig araw-araw.

Marahan akong ngumiti, tsaka yumuko. ‘Magsalita ka Celestine!’

“I am very happy, na nagkita na kayo!” masayang sabi ni Ma’am Pamela, Bigla naman kaming nagbitaw sa pagkakahawak at mabilis itong tinignan. 

‘May alam ba si Ma’am sa amin?’

Nawala naman bigla ang pagkakangiti ni Ma’am ng mapansin iba na ang pagkakatingin namin sa kanya. 

“I-I am happy kasi nagkita na ang future CEO and the Secretary!” ani nito sa amin, sabay nagtaas baba ng kilay at alanganin ngumiti. 

Napailing naman dito si Percival, at marahang hinila ang upuan sa harap ko tsaka prenteng umupo. 

Ngumiti nalang din ako dito tsaka umupo.

Hindi ko magawang maiangat ang Ulo ko sa bigat ng mga matang nakatingin sa akin ngayon. 

“Like I said Celestine earlier–the board already knows about this meeting. I decided that from today, Percy will be your Boss.” bilin nito.

Sandaling nanlaki ang mga mata ko sa sinabi nito na mabilis ko ding binawi. 

“S-S-Sya a-ang ka-kapalit mo???” Wala sa sarili kong tanong. ‘Oh, no..’ 

Mabilis naman tumango si Ma’am Pamela. 

“Yes, Don’t worry you’ll be in great hands! Mabait yan, hinding hindi ka sasaktan nya.” puno ng laman na sabi nito sabay kindat sa akin. 

Napuno ng bara ang lalamunan ko. Hindi rin ako nakahinga ng maayos, at ilan beses din naghurumintado ang puso ko sa kaba. 

‘You’re dead Celestine, you really dead!’ 

“And you Mister–Behave!” baling nito sa katabi. Malamig parin itong makatingin, na di ko naman masisi kung bakit. 

“Wag masyadong masungit! Lalong na kay Celestine at Diana, mababait sila doon. if there’s something wrong on the company just call me, okay?” bilin naman nya  sa kapatid.

Di nakaligtas sa akin ang pangiirap nito. Natawa naman si Ma’am sa inasta ng kapatid. 

Mariin kong naipikit ang mga mata ng bigla nanamang sumakit ang aking ulo. Nagpaalam muna ako sandali at pumunta sa banyo. 

Pakiramdam ko kasi ay babaliktad na ang sikmura ko sa sakit ng ulo ko. 

Pagkarating ko ng banyo, tama nga ang kutob ko. naisuka ko din lahat ang nakain ko kagabi, hindi rin naman kasi ako nakapagalmusal dahil sa pagkakalate ko nagising. 

Sapo-sapo ko ang aking ulo palabas ng banyo, saktong pagliko sa pasilyo pabalik sa garden nagulat ako sa bumundol sa akin. 

Hindi ko alam kung pader ba yun o ano sa sobrang tigas halos muntikan pa akong mabuwal kung hindi ako naging alerto. 

Ganun nalang gulat ko pag-kaangat ko ng aking ulo at makita ko kung sino ang nabangga ko. 

“Pe-Percy–I mean Sir?” 

Hindi ko naiwasan pakatitigan ang mukha nito ngayon na lalong gumwapo.

Ang mga Hazel-eyes nitong nakaka-hypnotize, na unang nagparamdam sa aking safe ako, ang matangos na ilong nito na ang sarap laging pisilin, at higit sa lahat ang mga labi nyang kasing kulay parin ng rosas na minsan ko ng nahagkan ng paulit-ulit. 

“Tsk!”

Malamig na turan nito sakin. Mabilis akong nagising sa reyalidad ng marahan nya akong itulak palayo sa kanya tsaka nilagpasan.

Mabilis akong napayuko sa kahihiyan.

“S-Sorry,” I murmured at mariing napapikit ng mga mata. Iba parin talaga epekto nya sa akin.

Sya at sya parin. 

“Really? You’re Sorry?” tanong nito na may halong pamimilosopo.

Samahan pa ng pagngisi nito ng nakakaloko. wala sa sariling napakunot noo kong nabalingan ito tingin. Nakaharap na pala ito sa gawi ko. 

Dahan dahan naman syang lumapit sa akin siguradong dalawang pulgada na ang layo nito tsaka sya yumuko ng kaunti palapit sa mukha ko para magpantay ang aming tingin. 

Sa lapit nya, Amoy na amoy ko ang pabango nya na noon pa nito ginagamit. 

“Stop saying sorry, if you’re not brave enough to MEAN it.” puno ng diin nitong banggit sa akin. 

“Percy—”

“Sir–Call me Sir. Ako na Boss mo remember?” Putol nito sa akin. 

Para kong nalulun ang dila ko, hindi ako makapagsalita.

Ganito ba talaga kapag kaharap mo yung taong nagawan mo ng atraso? halos hindi ka na makagalaw at makapag-isip pa ng maayos?

“I-I’m–”

“Sorry? Again? tss! still the same, weak Celestine that I knew.” Malamig at walang gana nitong sabi. 

Napayuko naman ako doon. pakiramdam ko ang baba ko sa paningin nya. isang walang kwentang taong nakilala nya buong buhay nya. 

“Hindi ko talaga alam bakit ka pa hinire ng ate ko, kung gaganyan ganyan ka naman.” Habol pa nito. 

Nilunok ko lahat ng sinasabi nito, dahil una palang alam ko na saan nang-gagaling ang ganitong ugali nya. 

Taas noo ko syang tinitigan sa mga mata, hindi nakaligtas sa akin ang muling patiim-bagang nito. 

“Kung ano man ang nagawa ko sayo noon labas yun dito, Wag mo idamay ang trabaho ko.” Matapang kong sagot dito.