Chapter 2

At kahit gaano ko gustong maging okay ngayon... may parte ng puso kong bumalik sa lalaking iniwan ko.

‘Percival Ford Ramirez. Saan ka na nga ba?’

Dalawang bwan na ang nakakalipas ng maging stable na ang lagay ni Ma’am Kristin. nakauwi na din sya sa bahay nila. kasalukuyan akong nasa Grocery store sa isang kilalang mall dito sa City. 

Gusto ko kasi paglutuan si Ma’am ng sopas na favorite na favorite nya ngayon. 

simula kasi ng baunan ko sya ng luto ko na to, wala ng araw na hindi nya ako sinasabihan na madala naman ng para sa kanya. pregnancy cravings I guess. 

Habang abala ako sa pagtingin-tingin ng mga kailangan ko, hindi ko namalayang pagkalingon ko sa kaliwa. May isang lalaking nakatalikod, nakasuot ng itim na jacket, bahagyang nakayuko.

Napako ako sa kinatatayuan ko. Parang may malamig na hangin na dumaan sa batok ko, umuwang ang mga labi ko na ngayon ay unti unti ng nanunuyo. kasunod ang init na bigla na lang bumalot sa katawan.

Pinagpawisan ako ng malamig kahit malamig ang paligid. Nanigas ang mga daliri ko sa hawak kong basket.

Pamilyar na pamilyar ang tindig. Ang balikat. Lalo na Ang bahagyang pagkakakiling ng ulo. lagi nya iyon ginagawa kapag nagiging curious sya sa isang bagay.

Hindi...hindi puwede.

Napalunok ako, paulit-ulit. habang pilit tinatanggal sa isip ko ang imposible. Pero ayaw gumalaw ng katawan ko, parang tinukuran ng ugat sa sahig.

At saka siya dahan-dahang umikot—mabagal, parang pelikula sa slow motion. Nakayuko pa rin, hawak-hawak ang isang item sa kamay.

Nang sa wakas ay tumingin siya pataas, nanlaki ang mga mata ko. Ang hininga ko, tila natigil.

'S-Seryoso ba 'to?'

“P-Percival???” bulong kong sambit sa sarili.

Wala akong marinig kundi ang lakas ng kabog ng dibdib ko at ang hininga ko na dinaig pa ang may asthma sa bilis ng paghinga. Hindi pwedeng magkamali ako ng nakikita. 

Hindi ko sya makitaan ng katiting man lang na emosyon, di ko alam if galit ba sya o natutuwa dahil nagkita na kami ulit after...15 years. 

Hindi ko alam kung gaano kami katagal nagkatitigan. Basta ang alam ko—hindi agad naputol ang pagkakatama ng mga mata namin.

Lalo akong kinabahan sa paraan ng tingin niya. Unti unting Tumahimik, matalim... at hindi ko mabasa kung anong gusto niyang sabihin.

Nangingilid ang luha ko, pinipilit kong gumalaw pero hindi ko magawa. Pinipigilan na wag akong lumapit kung hindi may hindi magandang mangyayari. 

Ilang segondo pa, mabilis nyang binitawan ang hawak-hawak at umalis sa harap ko ng hindi ako muli pa tinapunan ng tingin. 

wala na din akong nagawa kung hindi sundan nalang sya ng tingin hangang sa tuluyan na syang sumama sa alon ng mga tao palabas ng grocery.

Tuluyan ng tumulo ang mga luha ko na kanina ko pa pinipigilan.

“Damn it!” Pabulong kong mura sa sarili. 

Marahas ko din pinunasan ang mga luha ko at pinilit ikinalma ang sarili. napansin ko ding pinagtitinginan na ako ng mga tao sa paligid. 

Habang naglalakad papunta sa parking lot ng mall,  hindi ko maiwasang maguluhan at mabwisit sa sarili.

Pagkakataon ko na sana yun para makausap sya, para kamustahin, at iba pa pero sa hindi ko malamang dahilan, hindi ko magawa-gawang makalapit man lang sa kanya. 

Kinuha ko na ang Car-keys ng aking sasakyan sa aking bulsa ng aking pantalon tsaka nilagay sa backseat ang mga bitbit kong grocery. plano ko nalang lutuin to bago ako pumunta sa bahay nila Ma’am Pamela mamaya. 

Napansin ko din na may katabi pala akong magarang kotse sa bandang kaliwa. 

kulay Black ito nahiya ako bigla dahil mas malinis pa ito kesa sa sasakyan ko. 

Kung hindi ako nagkakamali ay isa ito sa mga pinakamahal na sasakyan sa buong mundo. 

‘AUDI R8 V10 20’ bbulong ko sa aking sarili ng macheck ko maiigi ang itsura nito. Bigla nanaman sumagi sa isip ko ang senaryo na pinagsabihan ko si Kane ng pangarap kong sasakyan at isa ito sa mga iyon. 

Bigla naman nagliwanag ang mukha ko ng maisip na baka sa kanya ito, sa tabi ng kotse ko pa? mabilis ko din binawi iyon sa aking isip at umiling. 

“No--hindi, hindi sa kanya to. I-Imposible!” bulong kong muli sa sarili at tsaka binuksan ang Drive’s seat. dahan-dahan ko pang sinilip ang gilid ng pintuan ng sasakyan ko at baka masagi ko to wala pa akong pambayad. 

Nakalabas nalang ako ng street galing mall, hindi ko na sya nakita ulit. marahan kong tinapik ang aking manibela sa inis. 

“tatanga tanga ka talaga Celestine! asa harap mo na kanina!” binatukan ko ang sarili.

“may pagkakataon ka na para makausap sya pero anong ginawa mo?! tumanga ka lang gaga ka!” galit kong sermon sa sarili. 

Now that I know, He’s here in the city may idea na akong nandito lang sya. 

kahit papaano kabisado ko parin naman ang syudad na to kaya imposibleng hindi ko pa sya makita ulit.

Maliit lang ang Surigao City. Malakas ang kutob kong magkikita at magkikita kami muli.

May munting pagasa akong naramdaman sa aking naisip. 

Pinapangako ko, once mapagbigyan akong muli na makita si Percival, lahat gagawin ko makausap ko lang sya. 

Lahat gagawin ko makahingi lang ng tawad sa kanya.

Makapag paliwanag bakit bigla akong nawala even though nangako akong hindi ko din sya iiwan kagaya ng ginawa sa kanya ng mga magulang nya at Ex nya. 

Ipapaliwanag ko ang totoo, at pag nangyari iyon ipapaintindi ko sa kanya maiigi lahat-lahat.

Tama, Ganun ang gagawin ko. alam ko, kitang kita ko sa mga mata nya kanina na natuwa din sya na nakita ko. na nagtagpo muli ang landas namin dalawa.

I will do everything to save what was us before at kung mapagbigyan nya man ako.

Mabilis kong pinaandar ang sasakyan ko at binagtas na ang daan patungo sa condo ko.

sobrang saya ko at nakita ko sya muli. tahimik akong nalalangin na sana magkita na muli kami.

Pagkatapos na pagkatapos namin bumisita ni Diana kay Ma’am Pamela, Dumeretso na kami dito sa apartment ko.

Bigla lang pumasok sa utak ko na mag-inom ngayon, Dahil na din sa sobrang bigat ng nararamdaman. 

Magkakahalong emosyon nanaramdaman ko ng makita ko si Percival kanina, and hindi ko maintindihan kung matutuwa ba ako o hindi sa nangyari.