LOGINYuhei's POV
Tatlong araw na ang lumipas mula nang mangyari ang insidente sa labas ng café.Tatlong araw.Walang ibang nangyari.Walang sumunod.Walang nagpakita.Pero hindi ibig sabihin noon na tapos na.Sa Blackridge, ang katahimikan ay hindi kapayapaan.Ito ay paghahanda.Nasa opisina ako ng Stabilizer nang dumating si Lucien.May hawak siyang tablet.“At 8:12 this morning,” sabi niyHindi natulog si Yuhei.Kahit bumalik sila nang ligtas, kahit successful ang operation sa sarili nitong paraan, hindi pa rin siya mapakali. Nakatayo siya sa harap ng main screen habang tuloy-tuloy ang pagpasok ng bagong data mula sa disruption na ginawa nila ilang oras lang ang nakalipas. Sa bawat movement pattern na lumalabas, mas lalo niyang nakikita ang hugis ng system—hindi bilang simpleng organisasyon, kundi bilang isang buhay na istruktura na marunong mag-adjust, magtago, at gumanti.Tahimik ang buong base. Si Leon ay halos nakayuko na sa pagod habang nakatutok pa rin sa console. Si Riven naman ay nasa kabilang gilid ng room, pinapanood ang movement maps na unti-unting nagiging mas malinaw. Si Adrian, gaya ng dati, kalmado lang, parang mas interesado sa pagbabago ni Yuhei kaysa sa system mismo.At si Elijah—wala pa rin sa war room.“Reaction spread is stabilizing,” sabi ni Leon, pinipilit manatiling alerto kahit halatang pagod na. “Pero hindi sila nagreroute randomly.”Lumapit
Hindi agad nagsimula ang operasyon.Hindi dahil hindi sila handa, kundi dahil alam ni Yuhei na may tamang oras para sa ganitong klase ng galaw. Hindi ito tulad ng dati na puwedeng basta sumugod, umasa sa bilis at instinct. Ang kalaban nila ngayon ay hindi nagkakamali sa timing. Kaya kung may pagkukulang man sa kanila, doon sila tatamaan.Sa loob ng base, mas tahimik kaysa karaniwan. Hindi na ito yung simpleng katahimikan ng paghahanda. May halong pag-iingat, parang bawat galaw ay sinusukat, bawat salita ay pinag-iisipan. Si Leon ay nakatutok pa rin sa console, paulit-ulit na chine-check ang mga ruta, sinisigurong walang butas ang plano. Si Riven naman ay nakaupo sa gilid, pero hindi relaxed—nakapako ang mata sa digital map na naka-project sa harap nila, pinapadaan sa isip ang bawat posibleng scenario.Si Yuhei, nakatayo lang, hindi gumagalaw. Nakatingin siya sa malaking cluster na target nila, pero hindi siya basta nakatingin—parang binabasa niya ito, hinahanap ang ugali ng system, an
Hindi na bumalik sa dati ang hangin sa loob ng base matapos ang usapan nila ni Elijah. Kahit walang nagsalita tungkol doon, kahit walang direktang tumingin o nagtanong, ramdam sa bawat galaw ang pagbabago. Parang may manipis na linya na dating hindi nila pinapansin, pero ngayon, malinaw na malinaw na, at wala nang may lakas ng loob na tumawid pabalik.Si Yuhei, gaya ng inaasahan, ang unang gumalaw. Hindi siya nagkulong, hindi siya nag-isip nang matagal sa isang sulok. Sa halip, mas lalo siyang naging aktibo, mas mabilis magdesisyon, mas diretso sa utos. Parang ang nangyari kay Dr. Alvarez ay hindi naging dahilan para huminto, kundi para mas lalong tumibay ang direksyon niya. Sa mata ng iba, maaaring mukhang katatagan iyon. Pero sa ilalim, may ibang anyo—isang uri ng pagkaputol sa mga bagay na dati ay humihila sa kanya pabalik.Sa harap ng main console, tuloy-tuloy ang paglabas ng bagong data. Hindi na ito tulad ng dati na kailangan pa nilang habulin o hulaan. Ngayon, parang kusa nang
Hindi agad napansin ni Yuhei na wala na si Elijah.Hindi dahil hindi niya alam, kundi dahil pinili niyang huwag pansinin.Mas madaling mag-focus sa screen kaysa harapin ang naiwan sa likod.Lumalim ang gabi, pero hindi huminto ang galaw sa war room. Si Leon ay tuloy-tuloy sa pag-filter ng data, pinipili ang mga linya ng koneksyon na may pinakamalapit na link kay Liang Zhen. Si Riven naman ay nagmamapa ng posibleng physical points kung saan puwedeng tumama ang susunod nilang galaw. Lahat sila gumagalaw na parang naka-program, pero sa ilalim ng katahimikan, ramdam ang pag-iingat.Iba na kasi ang laban.Hindi na ito tungkol sa pagpasok.Nasa loob na sila.“Found something,” sabi ni Leon, medyo mas mababa ang boses kaysa dati.Lumapit si Yuhei.“Show me.”Nagbukas ang isang bagong window sa screen. Hindi ito pangalan. Hindi rin ito mukha. Isang structured cluster ng transactions, movement patterns, at access logs na paulit-ulit na bumabalik sa iisang node.“Control point,” sabi ni Leon. “
Hindi nagtagal ang katahimikan.Pero hindi rin ito nabasag ng sigawan o gulo.Ang mas nakakatakot, nanatili itong buo—mas mabigat, mas siksik, parang may pumipigil sa lahat na magsalita.Pagbalik nila sa base, walang nagtanong kung okay ba ang lahat. Walang nagbanggit ng nangyari. Hindi dahil nakalimutan nila, kundi dahil masyadong sariwa. Mas madaling kumilos kaysa magsalita.Si Yuhei ang unang pumasok sa war room, diretso, walang lingon sa iba. Tumigil siya sa harap ng main screen na kakabukas lang, kung saan malinaw pa ring nakadisplay ang mensahe.Condition met.Access granted.Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya nagpakita ng kahit anong reaksyon na puwedeng tawaging tagumpay. Kung may nararamdaman man siya, hindi iyon lalabas sa mukha niya.Sa likod, pumasok sina Leon at Riven, tahimik, parang naka-auto ang galaw. Si Adrian, gaya ng dati, kalmado lang, parang walang nagbago. Pero si Elijah—huminto siya sa may pinto. Hindi siya agad pumasok.Tumingin lang siya kay Yuhei.Matagal.P
Hindi agad kumilos si Yuhei matapos ibigay ang utos. Nakatayo lang siya sa harap ng screen, nakatitig sa mukha ng lalaking ngayon ay hindi na lang basta profile kundi target na. Sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo niyang nararamdaman ang bigat ng desisyon, hindi dahil hindi siya sigurado, kundi dahil alam niyang sigurado na siya. At iyon ang mas delikado.Sa likod niya, tahimik ang buong team. Walang nagtanong. Walang kumontra. Hindi dahil sang-ayon sila, kundi dahil ramdam nila na hindi na ito ang puntong puwedeng balikan ng argumento. May mga sandali kasi na kahit anong sabihin mo, hindi na magbabago ang direksyon. Ito ang isa sa mga sandaling iyon.Si Leon ang unang gumalaw, pero hindi siya nagsalita agad. Tahimik niyang in-open ang file, pinalawak ang impormasyon, hinanap ang mga pattern, ang schedule, ang routine. Hindi siya nagtanong kung sigurado ba si Yuhei. Hindi na niya kailangang gawin iyon.“Target identified,” sabi niya sa huli, steady ang boses kahit ramdam ang tensy
Yuhei’s POVMabigat ang hangin sa paligid namin.Tahimik ang highway, pero pakiramdam ko parang may bagyong paparating.Hindi literal na bagyo.Kundi gulo.Ang klase ng gulo na nagsisimula sa mga taong may sobrang kapangyarihan at kulang sa kontrol.
Yuhei’s POVTahimik ang highway pagkatapos ng crash.Ang ilaw ng mga streetlight ay kumikislap sa basag na salamin ng mga sasakyan sa likod namin. Parang eksena sa pelikula. Pero alam kong hindi ito pelikula. Totoong may gustong pumatay sa akin ngayong gabi.At kung hindi dahil sa taong nakatayo sa
Yuhei’s POVHindi ako nakatulog nang gabing iyon.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga salitang sinabi ni Elijah—“Kapag napatunayang kasangkot ka, hindi kita poprotektahan.” Parang kutsilyong paulit-ulit na sumusugat sa dibdib ko. Hindi dahil sa sakit ng sugat, kundi dahi
Yuhei’s POVAkala ko nasanay na ako sa lamig ng mansyon. Sa tahimik na pasilyo. Sa mga matang nakamasid kahit wala namang nagsasalita. Pero nagkamali ako. Hindi ka pala kailanman masasanay sa isang lugar na hindi ka naman tinatanggap.Kinabukasan matapos ang gala, pakiramdam ko


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




