LOGINYuhei’s POV
Ako ang nag-set ng meeting.Neutral ground.Private conference room sa isa sa oldest hotels sa city. Walang CCTV inside. Phones surrendered outside. Tatlo lang silang papayagan.Elijah.Renxiao.Adrian Vale.Ako ang huli pumasok.Hindi ako nakaupo agad.Pinagmasdan ko muna sila.Tatlong lalaking sanay magkontrol ng sitwasyon.Ngayon, nasa mesa ko sila.“Simulan na natin,” sabi ko.Pagpasok nila sa warehouse, agad bumigat ang pakiramdam ng paligid. Hindi dahil madilim o luma ang lugar, kundi dahil masyadong maayos ang lahat. Walang kalat. Walang random na gamit. Walang kahit anong mukhang iniwan nang walang dahilan. Parang bawat sulok ay sinadyang magmukhang walang laman habang may tinatago.Nag-echo ang mahihinang yabag nila sa sementadong sahig habang dahan-dahan silang sumusulong sa loob. Si Riven ang unang nag-scan ng paligid, hawak ang baril pero hindi nanginginig ang kamay. Si Yuhei naman ay diretso lang ang tingin, parang hindi niya iniisip kung trap ba ito o hindi. Ang mahalaga sa kanya, nasa loob na sila.At iyon ang pinaka-kinatatakutan ni Elijah.Hindi na tinatanong ni Yuhei kung delikado.Automatic na niyang tinatanggap.“East side is clear,” bulong ni Riven sa comms.“Too clear,” sagot ni Leon mula sa base. “Walang heat signatures except sa inyo.”Huminto si Yuhei sandali, tumingin sa mataas na steel beams ng warehouse bago muling naglakad.“They ev
Hindi na naging normal ang mga sumunod na araw.Walang malinaw na pahinga sa pagitan ng operations, walang oras para magproseso ng mga nangyari. Tuloy-tuloy lang ang galaw ng system, at habang mas lumalalim sila rito, mas nagiging mahirap malaman kung sino ang may kontrol sa sitwasyon. Sa bawat bagong impormasyon na nakukuha nila, may kapalit na panibagong pressure. Parang sinasadya ng system na pakainin sila ng sapat para hindi umatras, habang dahan-dahan silang hinihila papasok.Si Yuhei ang pinakaapektado noon, kahit siya ang mukhang pinaka-kalma.Mas bihira na siyang magsalita tungkol sa kahit anong hindi konektado sa operasyon. Hindi na siya nakikitawa sa mga side comments ni Leon, hindi na rin siya humihinto para pakinggan ang concerns ni Riven maliban kung direktang may kinalaman sa mission. Para bang habang lumalapit sila sa core, may mga bahagi rin ng pagkatao niya na kusa na lang nawawala.At iyon ang napapansin ni Elijah.Hindi biglaan.Hindi dramatic.Mas masakit dahil dah
Hindi natulog si Yuhei.Kahit bumalik sila nang ligtas, kahit successful ang operation sa sarili nitong paraan, hindi pa rin siya mapakali. Nakatayo siya sa harap ng main screen habang tuloy-tuloy ang pagpasok ng bagong data mula sa disruption na ginawa nila ilang oras lang ang nakalipas. Sa bawat movement pattern na lumalabas, mas lalo niyang nakikita ang hugis ng system—hindi bilang simpleng organisasyon, kundi bilang isang buhay na istruktura na marunong mag-adjust, magtago, at gumanti.Tahimik ang buong base. Si Leon ay halos nakayuko na sa pagod habang nakatutok pa rin sa console. Si Riven naman ay nasa kabilang gilid ng room, pinapanood ang movement maps na unti-unting nagiging mas malinaw. Si Adrian, gaya ng dati, kalmado lang, parang mas interesado sa pagbabago ni Yuhei kaysa sa system mismo.At si Elijah—wala pa rin sa war room.“Reaction spread is stabilizing,” sabi ni Leon, pinipilit manatiling alerto kahit halatang pagod na. “Pero hindi sila nagreroute randomly.”Lumapit
Hindi agad nagsimula ang operasyon.Hindi dahil hindi sila handa, kundi dahil alam ni Yuhei na may tamang oras para sa ganitong klase ng galaw. Hindi ito tulad ng dati na puwedeng basta sumugod, umasa sa bilis at instinct. Ang kalaban nila ngayon ay hindi nagkakamali sa timing. Kaya kung may pagkukulang man sa kanila, doon sila tatamaan.Sa loob ng base, mas tahimik kaysa karaniwan. Hindi na ito yung simpleng katahimikan ng paghahanda. May halong pag-iingat, parang bawat galaw ay sinusukat, bawat salita ay pinag-iisipan. Si Leon ay nakatutok pa rin sa console, paulit-ulit na chine-check ang mga ruta, sinisigurong walang butas ang plano. Si Riven naman ay nakaupo sa gilid, pero hindi relaxed—nakapako ang mata sa digital map na naka-project sa harap nila, pinapadaan sa isip ang bawat posibleng scenario.Si Yuhei, nakatayo lang, hindi gumagalaw. Nakatingin siya sa malaking cluster na target nila, pero hindi siya basta nakatingin—parang binabasa niya ito, hinahanap ang ugali ng system, an
Hindi na bumalik sa dati ang hangin sa loob ng base matapos ang usapan nila ni Elijah. Kahit walang nagsalita tungkol doon, kahit walang direktang tumingin o nagtanong, ramdam sa bawat galaw ang pagbabago. Parang may manipis na linya na dating hindi nila pinapansin, pero ngayon, malinaw na malinaw na, at wala nang may lakas ng loob na tumawid pabalik.Si Yuhei, gaya ng inaasahan, ang unang gumalaw. Hindi siya nagkulong, hindi siya nag-isip nang matagal sa isang sulok. Sa halip, mas lalo siyang naging aktibo, mas mabilis magdesisyon, mas diretso sa utos. Parang ang nangyari kay Dr. Alvarez ay hindi naging dahilan para huminto, kundi para mas lalong tumibay ang direksyon niya. Sa mata ng iba, maaaring mukhang katatagan iyon. Pero sa ilalim, may ibang anyo—isang uri ng pagkaputol sa mga bagay na dati ay humihila sa kanya pabalik.Sa harap ng main console, tuloy-tuloy ang paglabas ng bagong data. Hindi na ito tulad ng dati na kailangan pa nilang habulin o hulaan. Ngayon, parang kusa nang
Hindi agad napansin ni Yuhei na wala na si Elijah.Hindi dahil hindi niya alam, kundi dahil pinili niyang huwag pansinin.Mas madaling mag-focus sa screen kaysa harapin ang naiwan sa likod.Lumalim ang gabi, pero hindi huminto ang galaw sa war room. Si Leon ay tuloy-tuloy sa pag-filter ng data, pinipili ang mga linya ng koneksyon na may pinakamalapit na link kay Liang Zhen. Si Riven naman ay nagmamapa ng posibleng physical points kung saan puwedeng tumama ang susunod nilang galaw. Lahat sila gumagalaw na parang naka-program, pero sa ilalim ng katahimikan, ramdam ang pag-iingat.Iba na kasi ang laban.Hindi na ito tungkol sa pagpasok.Nasa loob na sila.“Found something,” sabi ni Leon, medyo mas mababa ang boses kaysa dati.Lumapit si Yuhei.“Show me.”Nagbukas ang isang bagong window sa screen. Hindi ito pangalan. Hindi rin ito mukha. Isang structured cluster ng transactions, movement patterns, at access logs na paulit-ulit na bumabalik sa iisang node.“Control point,” sabi ni Leon. “
Yuhei’s POVMabigat ang hangin sa paligid namin.Tahimik ang highway, pero pakiramdam ko parang may bagyong paparating.Hindi literal na bagyo.Kundi gulo.Ang klase ng gulo na nagsisimula sa mga taong may sobrang kapangyarihan at kulang sa kontrol.
Yuhei’s POVTahimik ang highway pagkatapos ng crash.Ang ilaw ng mga streetlight ay kumikislap sa basag na salamin ng mga sasakyan sa likod namin. Parang eksena sa pelikula. Pero alam kong hindi ito pelikula. Totoong may gustong pumatay sa akin ngayong gabi.At kung hindi dahil sa taong nakatayo sa
Yuhei’s POVHindi ako agad umalis sa opisina pagkatapos ng message.Tahimik lang akong nakaupo habang hawak ang phone ko.Your father asked us to protect you.We are already watching.Kung totoo iyon…Ibig sabihin may mga taong matagal nang nagmamasid sa paligid ko.Mga taong hindi ko kilala.Mga t
Yuhei's POVTatlong araw na ang lumipas mula nang mangyari ang insidente sa labas ng café.Tatlong araw.Walang ibang nangyari.Walang sumunod.Walang nagpakita.Pero hindi ibig sabihin noon na tapos na.Sa Blackridge, ang katahimikan







