5

3 Years Later

Klaire's POV

Tatlong taon na ang lumipas simula nang umalis ako sa bansang ito. Dahan-dahan kong binaba sa crib ang anak ko matapos ko siyang padedehin at masiguradong tulog na siya.

Alam kong late na ako ngayon sa interview ko pero wala akong choice dahil kailangan ko munang mapatulog si baby para makaalis ako. Nang maibaba ko siya ay agad kong nilingon si Nalyn, siya ang kinuha kong katulong para mag-alaga sa anak ko habang nasa trabaho ako.

"Nalyn, ikaw na ang bahala sa kaniya. Uuwi ako bago maglunch." Bilin ko sa kaniya bago, hindi ko na hinintay ang magiging sagot niya nang nagmamadaling lumabas na ako ng condo at sumakay sa sasakyan ko.

I'm really late. Interview ko pa naman ngayon! 

Kailangan na kailangan ko ang trabahong iyon kaya kahit anong mangyari ay kailangan kong maipasa iyon. Mabilis kong inistart ang sasakyan at mabilis na nagmaneho patungo sa kompanyang pinag-a-applyan ko.

Limang araw palang simula nang makauwi kami rito galing sa America pero dahil paubos na ang funds ko, kahit maliit pa ang baby ko ay kinakailangan ko nang magtrabaho. 

Sinunod ko ang gusto ni Mommy, pinirmahan ko ang divorce paper at umalis ako ng bansa nang hindi nalalaman ni Ethan, pero hindi ko pinalaglag ang anak ko. Pagkarating ko sa America ay agad kong pinutol ang koneksyon ko sa kanilang lahat. Sakto lang ang naipon kong pera hanggang sa makuwi kami dito sa Pilipinas pero matapos kong kumuha ng bahay at sasakyan ay walang-wala na ako.

Nang makarating ako sa kompanyang pag-a-applyan ko ay mabilis kong pinark ang sasakyan ko at lumabas dito.

Nagmamadali akong pumasok ng kompanya at mabilis na pumunta sa front desk.

Payak akong ngumiti sa Manager na nandoon, "Good morning, Miss. I have an interview today with Mrs. Gutierrez." Pormal kong sabi pero tumaas lang ang kilay niya.

"Wala ngayon si Mrs. Gutierrez kaya si Sir ang mag-i-interview sayo ngayon, but you're already 30 minutes late. Iyon ang pinaka ayaw ni Boss, kung ako sayo, sa ibang araw ka nalang pumunta. Kapag nakabalik na si Mrs. Gutierrez." Kahit sobrang seryoso ng pagkakasabi niya sa akin, kitang-kita ko ang concerned sa mukha niya na para bang gano'n talaga nakakatakot ang boss niya.

Bigla akong kinabahan pero hindi ko pwedeng masayang ang pagkakataon na ito, susubukan ko pa rin!

Lumunok ako bago pilit na ngumiti, "Ayos lang, Miss. Saan ko makikita si Sir?" Buong tapang kong sagot sa kaniya na marahan niyang ikinailing.

"Sa 30th floor, in CEO's office, bahala ka basta ni warningan na kita, huwag mo akong sisisihin kapag may nangyari sayo! Tsk!" Puna niya. Ngumiti lang ako.

Wala na akong pakealam kung gaano man nakakatakot ang boss na iyo, I really need this job!

"Thank you!" Magalang kong sabi sa kaniya bago ako nagmamadaling tumakbo papunta sa elevator paakyat ng 30th floor.

Nang tumigil ang elevator ay mabilis akong lumabas at hinanap ang CEO's office. Nang mahanap ko iyon ay agad akong nagtungo roon.

Huminga ako ng malalim nang bigla nalang akong dinapuan ng kaba. Gosh! 

"Hindi naman siguro siya ganon kanakakatakot gaya nang paglalarawan sa kaniya ng manager kanina!" Pagpapakalma ko sa aking sarili.

Muli akong huminga ng malalim bago ako kumatok sa pintuan. Pero nakatatlong katok na ako ay wala pa ring sumagot kaya nagpasya akong pumasok na.

I plastered a smile on my smile bago pinihit ang door knob pero bago ko pa tuluyang mabuksan ang pintuan ay halos mapatalon ako sa gulat ng marinig ko ang pamilyar na boses.

"What the fuck I'm paying you for?! It's been 3 years and you can't still find her?!" Parang isang kulog na sigaw ng lalaki sa loob.

Mabilis na nagtambol ang puso ko sa hindi malamang kaba.

Ito na ba ang sinasabi ng manager kanina? God!

He sounds really scary!

Pero wala na akong choice, kailangan ko siyang harapin para sa anak ko. Kailangan ko ang trabahong ito. Wala na akong pakealam kung gaano man kademonyo ang magiging boss ko, kailangan kong makuha ang trabahong ito.

Huminga ako ng malalim at itinulak ang pintuan para buksan ito. Ngunit nang bumungad sa akin ang madilim niyang ekspresyon, natuptop ako sa kinatatayuan ko.

No...

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko ng magkasalubong ang aming mga mata.

"Ethan..."