Kabanata 1

Kabanata 1

“Alisin mo ang pantalon mo.”

Sa loob ng consultation room ng isang pribadong ospital sa Maynila, hapon na at ang sinag ng araw ay dumadaan mula sa malaking bintana, tumatama sa puting tiles at stainless steel na kagamitan. 

Si Dr. Athena Zaragoza, naka-surgical mask pa rin kahit tapos na ang shift, ay nakatayo sa kabilang side ng examination bed. Tanging ang kaniyang mga mata lang ang kita.

Ang huling pasyente niya sa araw na iyon ay bagong dating lang mula sa aksidente sa kotse sa EDSA. Halatang galing siya sa mamahaling sasakyan—puting long-sleeved shirt na ngayon ay may bahid ng dugo, gusot ang itsura, at mukhang minadaling sinusuot. Pero ang mas kapansin-pansin ay ang sugat sa kaliwang hita niya.

Napunit ang high-end na pantalon, at kita ang malalim na sugat na dumudugo pa rin.

“Mr. Hollander, nasa labas lang po ako. Call me na lang if may kailangan kayo,” sabi ng nurse assistant bago lumabas, halatang alam na kailangan ng privacy sa procedure.

Nanatiling tahimik ang lalaki.

Si Wade Hollander ay nakaupo nang tuwid, walang bakas ng reklamo sa mukha. Gwapo. ‘Yung tipong hindi mo maiiwasang mapatingin, pero malamig ang ekspresyon. 

Tahimik na sumara ang pinto ng consultation room.

Napabuntong-hininga si Athena. “Umupo ka muna,” sabi ni Athena. Kumuha siya ng gunting sa tray sa tabi niya at lumapit. “Tatanggalin ko ‘yung tela sa sugat. Huwag kang gagalaw.”

Hindi sumagot si Wade, pero bahagyang sumunod at inayos ang upo.

Maingat na pinutol ni Athena ang bahagi ng pantalon sa may inner thigh, kung saan nakadikit na ang tela sa sugat dahil sa dugo. Habang hinihiwa niya ito, bahagyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki. Isang maliit na pagkislot lang ng panga, pero halatang masakit.

“Medyo mahapdi ‘to,” paalala ni Athena habang binabasa ang sugat ng saline solution. “Tiisin mo lang.”

“Okay.”

Mahina ang sagot ni Wade, kasabay ng pagdilat-sara ng mga mata niya bago tuluyang ipikit ang mga ito, parang pinipigilan lang ang reaksyon.

Maayos na natahi at nalinis ang sugat ni Wade sa loob lang ng sampung minuto. Pagkatapos niyang i-bandage ng sterile gauze ang sugat sa kaliwang hita nito, maingat niyang ibinaba ang gamit at hinugasan ang kamay.

Tinanggal niya ang gloves habang nagsasalita, diretso ang tono. “Avoid getting it wet for 24 hours. No spicy food muna. And kung mamula, mamaga, or mag-suppurate ‘yung area, balik ka agad sa hospital.”

Walang emosyon ang boses niya, parang laging ganito sa araw-araw.

Tumayo si Wade mula sa examination bed. Sa labas ng pinto, naghihintay na ang assistant niya. Halatang handa na, dahil may dala nang bagong set ng damit. Saglit na sinulyapan ni Athena ang mga iyon.

Loose-fitting lahat. Hindi didikit sa sugat.

Hindi na siya nagsalita pa.

Sa loob ng consultation room, may maliit na cubicle na nahahati ng kurtina para sa privacy. Pumasok si Wade doon nang walang imik. Makalipas ang ilang minuto, lumabas siya suot ang bagong damit. 

“Mr. Hollander, shall we return to headquarters?” tanong ng assistant agad.

Base sa original na schedule, dapat nasa office na sila ngayon. May mga meetings pa na naka-line up. Pero dahil sa aksidente, kailangan sana niyang magpahinga.

Walang pagbabago sa ekspresyon ni Wade. “As usual.”

Dalawang salita lang, pero malinaw ang ibig sabihin—babalik siya sa kumpanya.

Nag-alangan ang assistant. Parang may gustong sabihin pero pinigilan din ang sarili. Alam niyang may narinig na si Don Juan Hollander tungkol sa nangyaring aksidente at kanina pa ito pinipilit na pabalikin si Wade agad.

Ganoon si Wade Hollander—desisyon agad, walang hesitasyon. Kapag sinabi niyang tuloy, tuloy talaga.

Bago umalis, saglit siyang huminto. Tumango siya kay Athena, parang acknowledgment lang ng serbisyo nito.

“Thanks,” tipid niyang sabi.

Tumango lang si Athena pabalik. “You’re welcome, Sir.”

Sa likod niya, napatingin ang assistant niya kay Athena nang ilang segundo, parang may iniisip.

“Parang… pamilyar ang babaeng ‘yon,” bulong nito, pero hindi na itinuloy.

Tuluyan na silang umalis.

Pagkalabas ng lahat, tahimik ulit ang consultation room.

Hinubad ni Athena ang mask niya. Sa ilalim noon ay lumitaw ang maamo at magandang mukha—mapuputing balat, malalaking mata na klaro at alerto, at mga labi na natural na mapula. 

Huminga siya nang malalim. Kinuha niya ang thermos sa desk, binuksan, at uminom ng mainit na kape.

Medyo kumalma ang mabilis niyang tibok ng dibdib.

Nag-vibrate ang phone niya sa gilid ng table.

“Grandpa” ang naka-display.

Dahan-dahan niya itong sinagot.

“Hello, Lolo,” mahinang sabi niya.

Sa kabilang linya, pamilyar na boses ni Don Juan Hollander ang sumagot, halatang seryoso pero may halong pag-aalala. “Wade is back from Germany today. Dinner tayo tonight sa bahay. Dumiretso ka after work.”

Huminga siya nang mahina.

Two years.

Dalawang taon na silang kasal, pero halos hindi sila nagkikita. Laging nasa ibang bansa si Wade, laging trabaho ang iniisip.

Bago pa siya makasagot, nagtanong ulit si Don Juan, mas matalim na ang tono. “By the way, Athena… that bastard Wade, nakausap ka ba niya today?”

Napatingin si Athena sa monitor sa harap niya.

Naka-open pa ang patient file.

At sa screen, malinaw ang pangalan:

Wade Hollander

Sandaling nanahimik siya.

Technically… oo. Nakita niya ito. Kinausap niya. Ginamot niya.

Pero kilala ba siya nito?

Hindi.

“Yeah,” sagot niya sa wakas, mahinahon lang.

Sa kabilang linya, tila gumaan ang loob ni Don Juan. “At least he still remembers he has a wife. Sige, pumunta ka na sa old house mamaya.”

“Yes, Grandpa. I understand.”

Pagpatay ng tawag, napatingin si Athena sa upuan kung saan kanina nakaupo si Wade.

He didn’t recognize her.

Not even once.

After two years of marriage… he didn’t even know she was his wife.

•••

Isang sleek na all-black Maybach ang nakaparada sa harap ng ospital. Tahimik, polished, at halatang pagmamay-ari ng taong sanay sa kontrol at disiplina.

Sa malapit, makikita pa ang bakas ng aksidente kanina—ang Bentley na nasangkot ay nai-tow na at impounded na, habang ang driver ay dinala na rin sa ospital para sa check-up.

Pagkapasok ni Wade sa sasakyan, agad na nag-ring ang phone niya.

“Get back here immediately!” boses ni Don Juan ang sumalubong, matigas at walang puwang sa pagtanggi. “Iwan mo muna ang trabaho. Even without you, hindi pa naman babagsak ang Hollander Group ngayon.”

Bahagyang sumikip ang panga ni Wade.

Alam ng matanda kung paano siya galitin o pilitin.

Bago pa siya makasagot, mas lalo pang lumakas ang tono ni Don Juan.

“Make sure you get there before Athena returns to the old house!”

Click.

Walang paalam. Binaba agad ang tawag.

Sandaling nanatiling tahimik si Wade.

Athena Zaragoza.

Doon lang niya na-realize ang buong pangalan ng babaeng ipinagkasundo sa kaniya two years ago. Isang arranged marriage na nangyari halos parang business deal—first meeting, kasal agad, then he left for Europe to expand the international market ng new energy division ng Hollander Group.

Simula noon, halos wala na silang contact.

Naalala niya, student pa lang si Athena noon.

“Assistant Finn,” malamig niyang sabi mula sa back seat, “check the school she attended.”

Kung dadaanan lang, pwede na niyang sunduin. Para tapos na.

Hindi nagtagal, mabilis na kumilos si Finn Delgado.

After a few minutes, sumagot ito habang tinitingnan ang tablet. “Mr. Hollander, your wife finished her master’s two years ago. She’s currently working in a hospital.”

Tumaas ang kilay ni Wade, pero hindi pa rin nagbago ang tono. “Work location. Basic information is better than nothing. At least alam natin kung saan siya pupuntahan later.”

“PhilCare General Hospital,” sagot ni Finn.

Doon din sila galing kanina.

Dahan-dahang in-zoom ni Finn ang screen at iniabot sa kaniya ang tablet.

Nandoon ang profile photo.

Walang mask.

Sandaling hindi kumurap si Wade.

Nagbago ang ekspresyon niya—hindi halata, pero may bahagyang pagkapirmi ng tingin.

The female doctor who treated his wound earlier.

His arranged wife.

“Kaya pala,” mahinang sabi ni Finn, biglang naiintindihan ang lahat. “No wonder she looked familiar.”

Tinapunan siya ni Wade ng malamig na tingin.

“Shut up.”

“Sorry, Sir,” mabilis na sagot ni Finn, agad tumahimik.

Tahimik ulit sa loob ng sasakyan.

Pero bago pa man humupa ang tensyon, muling nagsalita si Finn, mas mababa ang boses ngayon habang nakatingin sa labas.

“Mr. Hollander… your wife is there.”

Sa entrance ng ospital, may lumabas na babae.

Naka-light pink na ankle-length dress. Nakalugay ang mahabang itim na buhok na bahagyang nakatabi sa tainga. Ibang-iba sa kaninang naka-white coat at mask—doctor mode na cold at efficient.

Ngayon, mukhang ordinaryong babae lang na uuwi after work.

Dahan-dahang naningkit ang mata ni Wade. Tuluyan niyang tiningnan nang maayos ang babaeng tinatawag niyang asawa.

•••