Kabanata 3

Kabanata 3

“We’ve been waiting for this!”

Nasa entrance pa lang ng main hall si Don Juan, matagal nang nakatayo, halatang sabik na sabik sa pagdating ng mga dumating.

Una niyang tiningnan si Wade mula ulo hanggang paa, parang sinusuri kung may natamo bang malalang injury. Nang makitang maayos naman ito, bahagya siyang nakahinga nang maluwag.

Mukhang tama nga si Wade—minor accident lang.

“Sinadya mo bang sunduin si Athena?” tanong agad ni Don Juan, nakatingin kay Wade.

Bago pa makasagot si Wade, si Athena na ang sumagot.

“Yes, Grandpa.”

Sandaling natigilan si Wade.

Pero agad namang lumawak ang ngiti ni Don Juan. Halatang natuwa.

“Good, good…” mahina niyang sabi, pero kitang-kita sa mukha niya ang saya.

Akala niya noon, dalawang taon na magkahiwalay, malamig na ang pagitan ng dalawa. Pero mukhang may pag-asa pa.

Dahan-dahang lumapit si Athena at hinawakan ang braso ni Don Juan.

Sanay na siya sa ganito.

Bilang doktor, matagal na niyang mino-monitor ang kondisyon ng matanda. May history ito ng leg pain dahil sa edad at dating pagod sa trabaho. Minsan hindi na ito makatayo nang maayos kapag sumasakit. Kaya tuwing pumupunta siya sa bahay ng matanda, hindi lang siya bisita—parang routine check-up din. At sa pagkakataong iyon, si Wade ay naiwan sa likod.

Parang siya ang outsider.

Dalawang taon siyang wala sa bansa, pero ngayon na nandito na siya, mas natural pa ang presensya ni Athena sa bahay kaysa sa kanya.

Sa loob ng Hollander family, hindi naman marami ang direct descendants.

Si Wade ay naulila nang maaga—namatay ang mga magulang niya sa aksidente noong anim na taong gulang pa lang siya. Si Don Juan ang nagpalaki sa kanya, kasama ang lolo at lola niya.

Kalaunan, namatay din ang lola niya.

May tiyahin siya, pero hindi ito nag-asawa at walang sariling anak. May inampon lang itong dalawang bata, at kadalasan tuwing holidays lang pumupunta sa mansion.

Kaya sa malaking bahay na iyon, sanay si Wade na tahimik ang lahat.

Pero ngayon—iba.

•••

Maraming pagkain sa mesa, parang family celebration. Ang chef ng mansion ay nagluto ng buong spread—Chinese, Filipino, at konting Western dishes.

Si Don Juan, halatang excited, pabalik-balik ang tingin sa wine bottle.

“Isa lang, just a little,” bulong niya sa sarili, parang nanunukso.

Pero bago pa siya makagalaw, napatingin siya kay Athena.

“Athena… pwede ba akong uminom kahit konti? Nandito naman si Wade, masaya ako ngayon—”

Diretso ang tingin ni Athena. “Hindi po.”

Tahimik ang mesa.

Tapos si Don Juan, parang batang napagalitan, napabuntong-hininga na lang at uminom ng tubig.

“Grabe talaga ang granddaughter-in-law ko…” bulong niya, pero halatang hindi naman galit.

Napataas ang kilay ni Wade.

First time niyang makita na may isang tao na kayang pigilan si Don Juan nang ganoon kadali. Kahit siya noon, ilang beses na niyang sinubukan—walang epekto.

Ngayon, isang salita lang ni Athena, sumusunod agad ang matanda.

Interesting.

Kumuha si Wade ng ulam sa gilid—stir-fried dish na may sili.

Pero bago pa niya maangat ang pagkain sa plato niya, may kamay na pumigil.

“Diet.”

Diretso ulit ang boses ni Athena.

Parang kanina lang, ganito rin ang ginawa niya kay Don Juan.

Natahimik si Wade.

Napatingin si Don Juan at tumawa nang mahina.

“Wade, mukhang si Athena na ang magbabantay sa ‘yo ngayon.”

Natigilan si Athena.

Realization hit her late.

“Ah—sorry,” mabilis niyang sabi, medyo nahiya. “I’m your attending physician. I just need to make sure you recover properly.”

Walang ibang ibig sabihin. Pero kahit sinabi niya iyon, hindi niya maiwasang bahagyang yumuko, parang iniiwasan ang tingin ni Wade.

Dahil alam niya… hindi ito lang tungkol sa medical care.

Pagkatapos ng hapunan, sumama si Wade kay Don Juan sa chess room.

Si Athena naman, naiwan sa sala.

Nagbukas siya ng phone, kunwari nag-scroll lang, pero ang totoo—surgical videos ang pinapanood niya. Ganoon siya mag-decompress pagkatapos ng duty.

After thirty minutes, bumibigat na ang mata niya.

Dahan-dahan, napapikit siya sa sofa.

Paglabas ni Wade mula sa chess room, napatingin siya sa baba.

Nandoon si Athena—natutulog sa sofa, nakasandal.

Si Don Juan ay nakatayo sa gilid, naka-cross arms, mukhang inis.

“Talo ako ng tatlong beses,” reklamo niya. “Hindi man lang ako pinalagpas ng apo ko.” Tumingin siya kay Wade nang masama. “At ikaw, dalhin mo na siya sa bahay niyo. Huwag niyo nang pahirapan ang lolo niyo.”

Hindi sumagot si Wade. Naglakad siya papunta sa sofa. Habang papalapit siya, mahinang boses pa rin ni Don Juan ang nasa likod niya.

“Athena is a good child… pero huwag mo siyang pabayaan. You two are husband and wife.”

Huminto si Wade.

Sa sofa, biglang gumalaw si Athena.

Naamoy niya agad ang pamilyar na scent.

Pagdilat niya, si Wade ang nasa harap niya, hawak ang maliit na beige na kumot.

Mukhang ibabalot sana sa kanya.

Bigla siyang umupo nang maayos.

“Finished?” tanong niya, sabay kusot ng mata.

“Yeah,” sagot ni Wade. Parang walang awkward moment kanina. Ibinalik niya ang kumot sa side table.

Pag-uwi nila, sila na lang dalawa sa sasakyan.

Masyadong tahimik.

Sa una, pinilit ni Athena magpanggap na matutulog. Pero hindi siya antukin. Lalo lang gumagana ang isip niya.

Nakatingin siya sa kalsada.

Hanggang sa marinig niya ang boses ni Wade.

“How did you make Grandpa stop drinking?”

Sandaling natigilan siya, tapos napangiti nang kaunti.

“Simple lang. Dinala ko siya sa hospital.” Tumingin siya sa labas ulit. “Wala kasing shortage ng patients doon. Nakita niya kung paano nahihirapan ‘yung mga taong naaksidente dahil sa alcohol… after that, kusa na siyang nagbawas.”

Nanatiling tahimik si Wade. Tapos bahagyang tumango.

“Impressive.”

Napatingin si Athena sa kanya bigla.

Parang… compliment ba iyon?

From him?

Hindi niya alam kung bakit, pero biglang uminit ang pakiramdam niya.

At sa gitna ng tahimik na biyahe, may bigla siyang naalala.

“Wait.”

Medyo nahiya si Athena Zaragoza na sabihin ito.

Hinawakan niya ang dulo ng ilong niya at pagkaraan ng ilang sandali, sa wakas ay nasabi rin niya, “Ah, ‘yung totoo... hindi ako titira sa bahay na sinasabi ni Lolo Juan.”

•••