Kabanata 4

Kabanata 4

Pagkatapos nilang makuha ang marriage certificate, binigyan sila ni Mr. Hollander ng malaking apartment—single-level daw ‘yun, lampas isang libong square meters. At siyempre, sobrang ganda ng lugar. Nasa gitna mismo ng lungsod, napakamahal ng lupa roon, tapos ang sarap pa ng paligid.

Pero isang beses lang pumunta si Athena roon. Tatlong minuto yata siyang nagtagal, tapos umalis na rin agad.

Sa sobrang laki ng lugar, parang lumalamig siya mag-isa. Hindi rin naman malapit sa ospital, at nasa ibang bansa naman si Wade. Kaya nag-decide na lang sila ni Elaine Vasquez na mag-rent ng dalawang kuwartong apartment sa isang neighborhood na malapit sa ospital.

Doon na siya karaniwang tumutuloy.

Pagkasabi niya no’n, hindi na siya makatingin kay Wade.

Siyempre, kasal na sila, pero sa ibang lugar siya nakatira kasama ang kaibigan niya. Medyo hindi talaga ‘yun tama. Pero naisip din niya—eh ‘di ba, hindi naman din siya tumitira roon?

Kaya dahan-dahang inayos ni Athena ang pagkakaupo niya.

Si Wade, parang wala naman siyang pakialam sa sinabi niya. Ang tanong lang niya, “Saan?”

Tapos ang maganda niyang kamay ay nag-tap sa navigation screen, naghihintay ng sagot niya.

Bahagyang kinagat ni Athena ang labi niya. Biglang naging katawa-tawa sa kaniya ang kaba na naramdaman niya kanina. Wala namang paki si Wade kung saan siya nakatira o kung nakatira ba siya sa bahay nila.

Huminga siya nang malalim at tinapon na lang ang biglang sumulpot na emosyon sa dibdib niya. Binanggit niya ang pangalan ng neighborhood nila.

Agad na lumiko ang kotse.

Makalipas ang mga apatnapung minuto, maayos na nag-park ang sasakyan sa may baba ng residential area.

Yumuko si Athena para tanggalin ang seatbelt niya. Bago siya bumaba ng kotse, nag-isip siya saglit at saka nagsabi, “Salamat.”

Dumaan ang dilaw na liwanag mula sa poste sa labas ng bintana ng kotse.

Kitang-kita ang matatalim na linya ng mukha ni Wade. Medyo pumitik ang noo niya, para bang may gusto pang sabihin. Pero sa huli, ang nasabi lang niya, “Late na. Sige, umakyat ka na muna.”

“Oo.” Kumaway si Athena sa kanya nang maayos.

Umayos ang itim na kotse at naglaho sa dilim ng gabi.

Tumayo si Athena sa kinaroroonan niya, pinanood ang pag-alis ng sasakyan bago hinampas nang bahagya ang sariling pisngi. Tumalikod siya at pumasok na sa building.

Sa ika-17 palapag siya nakatira, pero may elevator naman.

Wala pang isang minuto, dumating na ang elevator. Paglabas niya, ipinatong niya ang daliri sa fingerprint lock at bumukas agad ang pinto na may beep na tunog.

Pagpasok pa lang niya, biglang sumulpot sa harapan niya si Elaine—maputla ang mukha, may maskara pa.

Medyo nagulat si Athena, pero buti na lang at ilang beses na rin siyang nakapunta sa morgue ng ospital, kaya hindi siya napasigaw.

"Athena, bakit ang late mo ngayon? Tsaka, masyado mong binabaan agad ako kaninang hapon," sabi ni Elaine habang humahawak sa braso ni Athena at naka-pout ang labi.

Kakapalit pa lang ni Athena ng tsinelas nang marinig ‘to. Sumagi sa isip niya ang imahe ni Wade na sinusundo siya pauwi. Sa maikling pagtigil niya, agad na naramdaman ni Elaine na may mali.

Hindi na nakapagtataka—matagal na silang magkaibigan. Isang segundo lang, nahulaan na niya agad ang sagot.

“Si Wade Hollander ‘yan, ‘di ba? Nagkita na kayo?”

Hindi na nagtago pa si Athena. Tumango siya. “Oo. Siya nga ang naghatid sa akin pauwi.”

“Wow!” gulat na sabi ni Elaine. “Eh ‘di ba raw na car accident siya? Paano ka niya nahatid?"

Ikinuwento ni Athena sa kanya ang nangyari.

Tumahimik si Elaine.

Nauhaw si Athena, kaya tumayo siya sa may water dispenser sa living room at kinuha ang pink na cat cup niya. Iinom na sana siya nang marinig niya ang boses ni Elaine sa tabi niya, medyo hindi sigurado ang tono.

"Girl, dalawang taon na kayong hindi nagkikita niyan. May gusto ka pa rin ba sa kaniya?"

Nanigas ang kamay niyang nakahawak sa cup.

Bago pa man siya nakainom, ibinalik na niya ang cup sa pwesto. Dinampian niya ang labi at sumagot nang parang walang pakialam, “Sabi mo nga, dalawang taon na hindi nagkita. Siyempre, wala na.”

Kasi dalawang taon na ang nakalipas, tuwang-tuwa siya nang malaman niya na si Wade ang mapapangasawa niya. Pero pagkatapos nilang magpakasal, umalis agad ito papuntang ibang bansa at doon nag-stay ng dalawang taon. Walang komunikasyon sa pagitan nila. Unti-unting lumamig ang relasyon nila.

Mag-asawa sila sa papel, pero sa totoo lang, magkaiba sila ng mundo ni Wade. Hindi sila magkakrus kailanman kung hindi dahil sa kasal na ‘yun.

Nag-click ng dila si Elaine at pinisil ang pisngi ni Athena. “Athena, sana hindi mo niloloko ang sarili mo. Hindi mabuting tao si Wade.”

Hanggang ngayon, hindi pa rin maintindihan ni Elaine kung bakit nagustuhan ni Athena si Wade.

Ngumiti si Athena. “Sige na!”

Buong araw siya sa ospital, at ang una niyang kailangan gawin pag-uwi ay maligo.

•••

Sapphire Garden

Kahit walang nakatira roon, may regular pa ring naglilinis ng master bedroom.

Pagpasok ni Wade, malinis lahat—walang alikabok. Maliwanag ang mga ilaw, at makikita sa malalaking bintana ang repleksyon ng malapad niyang balikat.

Hinalungkat niya ang kwelyo ng suot niya gamit ang isang kamay.

Tama nga si Athena. Walang bakas na tumira siya roon.

Pagkatapos tanggalin ang casual suit niya, naglakad si Wade papunta sa banyo.

Nasa hita niya ang sugat.

Sinabihan siya ni Athena na huwag daw mabasa sa susunod na mga araw. Pero tag-init noon, at maarte siya pagdating sa kalinisan. Hindi niya kayang hindi maligo.

Dumaloy ang maligamgam na tubig sa sugat. Nabasa ang tuyong gauze.

Hindi man lang kumunot ang noo ni Wade. Naghilamos siya at naligo gaya ng dati.

Pagkatapos, pinatuyo niya ang buhok, ginamot nang konti ang sugat sa binti, at mag-isang bumalik sa walang laman na master bedroom.

•••

Kinabukasan, araw ulit ng trabaho ni Athena.

Okay naman ang pagkain sa canteen ng ospital. Doon na kumakain si Athena ng almusal, tanghalian, at hapunan.

Ganoon din ngayong araw na ‘to.

Umorder siya ng isang mangkok na lugaw na may millet, isang meat bun, at tatlong dumpling.

Kauupo pa lang niya at nakakaisang kagat pa lang ng bun, dumating ang ilang head nurse na close niya.

“Dr. Athena, masarap din daw ang noodles sa canteen ngayon,” masayang sabi ni Nurse Gab, ang pinakamatanda sa kanila.

Ngumiti si Athena. “Sige, subukan ko bukas ng umaga.”

“Uhm... uhm…” Dalawang beses na umubo si Nurse Gab. Tapos parang nagkataon lang na sinabi niya, “May pamangkin ako, nagme-medicine din—neurosurgery. Puro kasi aral at trabaho, kaya hindi masyadong nagkaroon ng oras para makipag-date. Dr. Athena, ‘di ba single ka pa?”

Natigil si Athena sa pagnguya ng bun.

Tuloy si Nurse Gab, “Trenta-kwatro anyos na ang pamangkin ko ngayong taon. Ikaw, Dr. Athena, twenty-eight. Kailan ka ba free? Tara, kumain tayo nang sabay-sabay?”

Nilunok ni Athena ang huling kagat ng bun at umiling. “Gab, may asawa na ako.”

“Ha?”

Nagkatinginan ang mga kasama niya sa hapag.

Wala nang sinabi pa si Athena. Kinuha niya ang walang laman na plato at naglakad papalayo. “Kayo na lang magpatuloy. Aalis na ako.”

Pagkaalis niya, napailing na sabi ni Nurse Gab, “Kung ayaw mong makipagkita, sabihin mo na lang. Bakit mo pa sasabihing may asawa ka!”

Kasi kung totoo namang may asawa siya, paano naman hindi kahit minsan ay hindi sinundo ng asawa niya ito sa ospital sa loob ng dalawang taon?

Wala nga ring singsing na singsing sa daliri niya.

•••