Chapter 3

Dahil sa exaggerated na performance ni Axel, lalong humalakhak ang lahat sa loob ng silid. Si Reia, na nakaupo sa tabi ni Alaric ay tawa nang tawa hanggang sa mapahilig na ang ulo nito sa balikat ng asawa niya. Alaric remained completely silent.

Biglang tumigil ang ingay sa loob. Nanlaki ang mga mata ng lahat. 

Humarap si Axel na may malawak na ngiti. "Alaric, it's like this—" 

Bago pa man niya matapos ang sasabihin, napansin niya si Byenn sa pinto. Agad na nag-freeze ang kaniyang ngiti. 

"Byenn... Byenn..."

Napatingin ang lahat sa pinto at biglang natahimik ang paligid. Mabilis na lumayo si Reia sa pagkakasandal sa balikat ni Alaric at tumayo nang may matamis na ngiti.

"Oh, ito na ba ang 'legendary' wife ni Alaric? Hello! Pasok ka, I'm Reia, Alaric's good friend," masiglang bati nito.

Tiningnan ni Byenn ang bawat tao sa loob ng private room. Bawat mukhang nandoon ay tila yelo sa kaniyang paningin. Sa wakas, tumayo si Alaric at lumapit sa kaniya.

"Byenn? Anong ginagawa mo rito?" ang tanging lumabas sa bibig ni Alaric. Walang bahid ng pagsisisi, walang galit para sa mga kaibigan niyang nambabastos sa asawa niya. “Nagbibiro lang sila, huwag mong damdamin ang sinabi nila.”

Tumingin si Byenn kay Alaric at naramdaman ang matinding pait. Ang taong nasa harap niya ay tila isang estranghero. Mas estranghero pa kaysa dati. Masakit malaman na habang kinukutya siya ng ibang tao, ang asawa niya ay nasa panig ng mga ito.

"Oo nga, Byenn... Sorry na, ha? Nagbibiro lang talaga ako, 'wag ka nang magagalit," dagdag ni Axel habang ibinababa ang baso niya.

"Byenn." Lumapit pa lalo si Alaric, akmang aakbayan siya.

Pero biglang nag-flash sa isip ni Byenn ang imahe ni Reia na tumatawa sa balikat nito, ang ingay sa banyo kagabi, at ang pangalan ni Reia na isinigaw ng asawa niya. Bigla niyang naramdaman na ang mga kamay ni Alaric ay sobrang dumi. Mabilis siyang umiwas.

"Byenn," napabuntong-hininga si Alaric, bakas ang pagkapahiya nang hindi man lang niya mahawakan ang asawa. "Ako na ang humihingi ng tawad para sa kanila. Huwag ka nang magalit, okay? Bibigyan kita ng regalo pag-uwi natin. Buy whatever you want, kahit ano pa 'yan."

Pabirong sinamaan ng tingin ni Reia si Axel. "Ayan, ginalit mo ang asawa ni Alaric! Bakit hindi ka humingi ng tawad nang maayos? Akala mo ba lahat ng tao ay gaya ko na slow, at madaling asarin?"

Napangisi si Byenn sa loob-loob niya. Napakagaling. Alam niyang puno ng kaplastikan ang mga salitang iyon, pero halatang hindi iyon pansin ng mga lalaki. Mukhang bilib na bilib pa sila sa "kabaitan" ni Reia.

"Nag-apologize na ako, 'di ba? Hindi ko naman alam na biglang susulpot si Byenn dito. I was just joking," reklamo ni Axel.

"A joke is only a joke if the person being joked with finds it funny," sabi ni Byenn sa nanginginig na boses. Ginamit niya ang lahat ng kaniyang courage para masabi iyon.

Sa loob ng limang taon, ang pagiging pilay at ang pakiramdam na hindi siya sapat kay Alaric ang naging bangungot niya. Bawat mapanuring tingin ay parang sugat na pilit niyang itinatago.

"Nag-sorry na nga ako, 'di ba?" Bumulong ni Axel, halatang naiirita na.

"H-hindi ko tinatanggap ang sorry mo..." lalong nanginig ang boses ni Byenn. Ngayon lang niya hinarap ang ganitong pangungutya nang diretsahan.

"O, eh ano pang gusto mo?" yamot na tanong ni Axel.

Hindi na alam ni Byenn ang gagawin. Umiling na lang siya para ipakita na hindi niya matatanggap ang ginawa nila. Hindi niya matanggap na kinukutya siya ng mga kaibigan ng asawa niya, at lalong hindi niya matanggap na kampi ang asawa niya sa kanila.

"Alright, that's enough," singit ni Alaric habang tumatayo sa pagitan nina Byenn at Axel. Siya ang leader ng grupong ito, at dahil sa kaniyang success sa business, walang nangahas na sumagot pa.

"Byenn," ang tingin ni Alaric ay kalmado n=at napakalayo sa kislap ng mga mata nito na nakita ni Byenn sa video kagabi. "Matagal ko na silang mga kaibigan. They meant no harm, nagbibiruan lang talaga kanina. For my sake, please forgive them. Tatawagan ko na si manong Obet para sunduin ka."

For your sake? Gustong isigaw ni Byenn kung paano naman ang kaniyang nararamdaman.

"Byenn..." ngumuso si Reia at tumayo sa tabi ni Alaric. "Kung galit ka talaga sa asawa mo, sa akin ka na lang magalit. 'Wag mong isnabin si Alaric. Nag-organize lang naman sila ng party dahil bumalik na ako. Alaric, why don't you ask your wife to stay for dinner? I’ll offer her a toast to apologize properly."

Ah, this is truly a fine cup of tea, isip ni Byenn sa kaplastikan ng babae.

Napakahusay mong umarte, isip ni Byenn habang nakatingin sa babaeng tila anghel ang anyo pero ahas ang dila. 

“Hindi na kailangan,” sabi ni Byenn habang nakatingin kay Alaric. Kaya lang naman naglalakas-loob si Reia na magsalita nang ganoon ay dahil hinahayaan siya ni Alaric. Sinubukan niyang pigilan ang pait sa kaniyang puso. "Hindi ako umiinon ng alak at baka lalo lang mawala ang gana niyo kapag nandito ang isang tulad ko."

Mukhang maiiyak si Reia habang nakatingin kay Alaric. “Alaric, galit ba siya sa akin? I… I just wanted to help,” pagkatapos, na parang pilit na nagpipigil ng luha. “It's okay, na-misunderstood lang siguro ako ni Byenn. Ayos lang kahit pagsalitaan niya ako ng masakit, huwag mo siyang pagalitan, please…”

Naging seryoso ang expression ni Alaric. “Byenn, Reia was only trying to help, why are you being so sarcastic?"

Good intention? Tanging tanga lang ang maniniwalang mabuti ang hangarin ni Reia. Is Alaric an idiot? Hindi, he simply chose to be biased. Kung nasaan ang puso mo, doon ang katotohanan mo.

Habang nakatingin sa kanila, naramdaman ni Byenn na may malaking bangin sa pagitan niya at ng mga taong ito. Sila ang magkakampi, habang siya ay isang outsider lang na pilit sumisingit sa mundo nila. No, in fact, she never even entered their world.

Pinilit niyang pigilan ang luha at nagpakawala ng isang mapait na tawa. 

“Napakagaling. Napakagaling niyong lahat.” Pagkasabi niyon ay tumalikod na siya para lumabas.

Narinig pa niya ang nag-aalalang boses ni Reia sa likuran, "Alaric, your wife... baka kung ano ang mangyari sa kaniya."

"It's okay, she's very sensible. Kakausapin ko siya nang maayos kapag nakauwi na ako. Come on, let's continue, don't worry about her," sagot ni Alaric. Palihim itong nag-send ng message sa driver para ihatid si Byenn.

Gusto ni Byenn na maglakad nang kalmado at may dignidad, pero hindi niya magawa. The more she tried to rush, the more her steps faltered. Ang itsura niya habang nagmamadaling lumabas ay kamukhang-kamukha ng panggagaya ni Axel sa kaniya kanina. Alam niyang muli siyang pagtatawanan ng mga ito sa sandaling sumara ang pinto.

Pinunasan niya ang kaniyang mga luha at lalong binilisan ang paglakad, kahit lalo siyang nawawalan ng balanse. Noong sinubukan siyang habulin ng driver ni Alaric, wala na si Byenn sa labas ng restaurant.

Nang malaman ni Alaric na wala na ang asawa, bahagya siyang naging uneasy at tinawagan si Byenn. Pero hindi ito sinagot ni Byenn at pinatay pa ang tawag. Noong tumawag siya ulit, switched off na ang cellphone nito.

Dahil nainis na rin si Axel sa nangyari, lalo itong nag-init ang ulo. "Alaric, she acts that way just because you spoil her too much! Sa estado at hitsura mong 'yan, kahit sino ay itatrato ka na parang hari. Pero siya? Siya pa ang may ganang mag-attitude sa'yo? Napakahaba ng pasensya mo, bro."

Nanatiling tahimik si Alaric. Sumali na rin ang iba pang mga kaibigan. 

"Tama si Axel. You've sacrificed so much for her. Nagtatrabaho ka nang maayos para mabigyan siya ng marangyang buhay, tapos ganyan lang ang isusukli niya sa’yo dahil lang sa isang biro? Is it even worth it?"

"Exactly! Blessing na nga na pinakasalan mo siya sa kabila ng kalagayan niya," hirit pa ng isa. "Kung hindi dahil sa'yo, with a cripple like her, who would even want to marry her? Baka ang mapangasawa lang niyan ay isa ring PWD na katulad niya."