Chapter 4

Habang inoobserbahan ni Reia ang tensyon ay sumingit siya sa tamang pagkakataon. 

"Alaric, don't be upset just because everyone says bad things about your wife. They are genuinely concerned for you," malambing niyang sabi. Hinawakan niya nang bahagya ang braso ni Alaric at nagpatuloy, "Isipin mo, matagal na tayong magkakilala. Even if they say something inappropriate, just let it go and don't take it to heart!"

"I’m not angry," maikling sagot ni Alaric habang itinatabi ang kaniyang cellphone. "Never mind, she won’t go anywhere. Come on, let's continue."

Kampante si Alaric dahil sa nakalipas na limang taon, Byenn hadn't been anywhere except their home. Alam niyang wala itong ibang matatakbuhan o matutuluyan.

Sinulyapan ni Axel si Reia at bumulong, "Napakabait talaga nitong si Reia. Kung hindi lang sana kayo nag-break noon..."

"Ano bang sinasabi mo?" saway ni Reia sabay irap kay Axel. "Hindi mo talaga mapigilan ang bibig mo buong gabi, puro ka kalokohan! Kasal na si Alaric, kaya hindi tama na sabihin mo yun."

Matapos niyang sabihin iyon, may bahid ng hinanakit ang kaniyang mga mata habang nakatingin kay Alaric. "Ngayon, bumalik na ako ay wala na akong hihingin pa. Basta handa ka pa ring tanggapin ako at manatili sa tabi ko, kontento na ako roon," madamdamin niyang dagdag.

"Ano bang sinasabi mo? Ikaw kaya ang favorite namin," hirit ni Axel habang tinatapik ang kaniyang dibdib at nakatingin kay Reia. "Kapag may nang-bully sa'yo, hindi namin palalampasin 'yun! 'Di ba, Alaric?"

Hindi masyadong nagsalita si Alaric. He just held his glass of wine and swirled it gently, pinapanood ang pag-ikot ng alak. Parang pamilyar ang eksenang ito sa kaniya. Years ago, he was exactly like this, masayang pinapanood ang kaniyang mga kaibigan na nakikipagbiruan kay Reia. Kakampi lang siya kapag lumalampas na sa linya ang lahat. 

Nang tanungin siyang muli ni Axel, ngumiti lang siya. "Of course."

Samantala, hindi umuwi si Byenn sa kanilang bahay. She checked into the hotel she had booked earlier. Ang lahat ng hinanakit at sakit ay sumabog nang sandaling sumara ang pinto ng hotel room.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang imahe ni Axel na ginagaya ang kaniyang paika-ikang lakad. Ang tawanan nila ay parang sumpa na paulit-ulit na umaalingawngaw sa kaniyang pandinig. 

Sa totoo lang, matagal na niyang alam ang mga sinasabi ni Alaric at ng mga kaibigan nito tungkol sa kaniya kapag wala siya. Pero pinili niyang manahimik.

Naiintindihan niya na matagal na silang magkakaibigan at alam niyang pagod si Alaric sa trabaho. Ayaw niyang maging pabigat o pagmulan ng away. Pero ngayon, napagtanto niyang masyado lang pala siyang naging mapagbigay. 

Bakit nga ba ipagtatanggol ni Alaric ang isang tulad ko laban sa mga kaibigan niya? Sino ba naman ako sa buhay niya?

Isa lang siyang utang na kailangang bayaran, isang responsibilidad na pinilit pakasalan dahil sa utang na loob. Alam ni Byenn na kung wala siya, mas magiging masaya ang buhay ni Alaric.

Muling naglaro sa isipan niya ang mga masasakit na salitang narinig niya noon. 

"Pilay 'yan! Sinong papatol diyan kung hindi mo pinakasalan?"

"Anong mapapala ni Alaric sa pagpapakasal sa isang pilay na gaya niya?" 

May narinig pa siyang nagsabing kung siya raw si Alaric, mas pipiliin pa niyang siya ang maaksidente kaysa pakasalan ang isang taong pagtatawanan lang ng mga tao.

Sa loob ng limang taon, lahat ng tsismis at pangungutya na kaniyang tiniis ay parang dambuhalang alon na lumunod sa kaniya. Hindi siya makahinga. Ang hapdi sa kaniyang dibdib ay parang dinudurog ang bawat parte ng kaniyang pagkatao.

Nanginginig ang mga daliri niya nang buksan niya ang isang photo album sa cellphone na limang taon na niyang hindi binubuksan. Records ito ng kaniyang mga performances noong undergraduate years niya. Noong hindi na siya makapagsayaw, tinago niya ang lahat ng ito sa isang folder na may password.

Sa hindi sinasadyang pagkakataon, na-click niya ang isang video. Sa saliw ng musika, nakita ni Byenn ang dating sarili—umiikot, tumatalon, at gumagawa ng isang perfect split sa ere. Ang gaan ng kaniyang galaw. Ang kaniyang mga binti ay diretso, malakas, at puno ng buhay. Tinitigan niya ang screen habang bumubuhos ang kaniyang mga luha. Pilit niyang inaalala ang pakiramdam ng paglipad sa entablado na kailanman ay hindi na niya muling magagawa.

Dati, siya ang bida. Siya ang sentro ng palakpakan. Napatingala si Byenn sa kisame ng hotel room, puno ng pait ang puso. 

Mali bang magligtas ng tao? Mali bang iligtas si Alaric?

Kahit noong iniligtas niya ito, kailanman ay hindi niya binalak na pakasalan ang lalaki. Pero si Alaric ang nagpumilit. Nagplano pa ito ng isang grand proposal at lumuhod sa harap niya na may dalang dambuhalang diamond ring. Binigyan siya nito ng pag-asa, pero lahat pala iyon ay isang malaking kasinungalingan.

Sa tindi ng nararamdaman, mabilis na pinatay ni Byenn ang kaniyang cellphone. Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, humagulgol siya nang walang kontrol. Buong magdamag siyang umiyak hanggang sa maubos ang kaniyang lakas. Dumating siya sa punto na wala na siyang mailuha, pero ang pait sa kaniyang dibdib ay parang apoy na patuloy na sumasaksak sa kaniyang puso.

Pero sa gitna ng matinding sakit, doon siya nagkaroon ng liwanag. The more pain, the clearer the mind ika nga.

Pumunta siya sa banyo at naghilamos nang maigi para pakalmahin ang sarili. 

“Byenn Madrigal, tama na ang isang iyak. Huwag ka nang iiyak muli,” bulong niya sa sarili habang nakatitig sa walang buhay na repleksyon niya sa salamin. “Ngayon, kumain ka nang tama, magpahinga ka, at ibigay mo ang lahat sa exam mo bukas.”

Ang tanging consolation niya ay ang pag-aaral niya araw-araw sa loob ng limang taon. Hindi dahil sa may ambisyon siya, kundi dahil sobrang bored siya sa bahay habang naghihintay kay Alaric. Ang paghihintay na iyon ang nagsilbing buhay niya—isang buhay na handa na niyang iwan.

Madalas hatinggabi na kung umuwi si Alaric. Noong una, iniisip ni Byenn na subsob lang talaga ito sa trabaho, pero kalaunan ay natanto niya ang masakit na katotohanan na ayaw lang talaga nitong umuwi para harapin siya. Narinig niya mismo iyon mula sa asawa.

Noong mga panahong iyon, naging sobrang intindihin pa si Byenn. Kahit hirap siyang kumilos, nag-effort siyang magluto ng paborito nitong ulam at dinala iyon sa opisina ni Alaric para isurpresa ito. Pero bago pa man niya mahawakan ang doorknob, narinig niya ang usapan sa loob.

Nag-uusap si Alaric at ang kaniyang childhood friend na si Marco sa loob. 

Napahinto si Byenn sa paglalakad nang marinig ang boses ni Marco.

"Bakit hindi ka pa umuuwi, Alaric? Gabi na at wala na halos tao rito sa company," tanong ng kaibigan nito habang nakasandal sa sofa.

Bumuntong-hininga nang malalim si Alaric at sumandal sa kaniyang upuan. "Ayaw ko pang umuwi, Marco. Hindi ko alam kung paano ko haharapin si Byenn kapag nakauwi na ako."

Napatitig lang si Byenn sa pinto, yakap-yakap ang paper bag ng pagkaing inihanda niya. Hindi niya agad nakuha ang punto, pero si Marco ay mabilis na nagtanong.

"No way? Alaric, don't tell me... hindi pa ba kayo nagsisiping?"Hindi makapaniwalang tanong ni Marco.

Nanatiling tahimik si Alaric. Hindi siya nag-deny, at ang katahimikang iyon ang bumasag sa pag-asa ni Byenn. Napakapit siya sa pader. Totoo nga... ni hindi siya hinawakan ni Alaric sa loob ng limang taon. Maraming beses na siyang nagparamdam at sumubok na maging intimate sila, pero laging may dahilan ang lalaki.

"Hindi pa maayos ang pakiramdam mo," o kaya naman ay, "Masyado akong pagod ngayon, Byenn."

Hindi naman tanga si Byenn, pero ang marinig mismo ang kumpirmasyon ay parang libo-libong karayom na isinalaksak sa kaniyang puso.

Tumawa nang bahagya si Marco. "Bakit, Alaric? Wala ka ba talagang nararamdamang excitement kapag nakikita mo siya? Aminin natin, maganda pa rin naman si Byenn."

Huminga nang malalim si Alaric bago sumagot. Ang kaniyang magiging tugon ang nagsilbing karayom na bumaon nang malalim sa puso ni Byenn. Ito ang laging nagpapahirap sa kaniya tuwing maaalala niya ang gabing iyon.

"I also tried to have a normal married life with her," Alaric said with a cold, detached tone. "But as soon as I saw her legs, I... I immediately lost all interest."

"Sinubukan ko naman, Marco. Gusto ko ring magkaroon kami ng normal na buhay mag-asawa," sabi ni Alaric sa isang malamig at walang emosyong tono. "Pero sa tuwing makikita ko ang binti niya... I immediately lost all interest. Nawawala ang gana ko."

Nanlamig ang buong katawan ni Byenn. Napatingin siya sa sariling binti. Ang binting nagkaroon ng pilat at lumiit dahil sa pagliligtas sa lalaking ito ay nakakadiri pala sa paningin ng kaniyang asawa. Repulsive. Uninteresting.

Hindi na kumatok si Byenn. Dahan-dahan siyang tumalikod at naglakad palayo habang iniinda ang kirot sa binti at ang mas matinding hapdi sa kaniyang puso. Ang pagkaing niluto niya nang may pagmamahal ay diretso niyang itinapon sa basurahan ng kumpanya.

Simula noon, hindi na siya muling tumapak sa opisina ni Alaric.