Kabanata 2

Pagdating sa terminal ng mga bus, agad akong sumakay sa isang bus patungo ng Leyte. Ang totoo, wala akong alam na pupuntahan. I only know Manila because that's where I grew. Naririnig ko lang itong Leyte kasi dito ang province ng boss ko sa dati kong trabaho.

Ayaw kong gawin ‘to. Kaso hindi ko kayang humarap sa mga kamag-anak ko pati ang iilang kapitbahay namin. Dahil sa sobrang excited ni mama ay nang-imbita siya kaya alam kong ngayon ay kalat sa kanila ang nangyari sa party. Baka buong barangay namin ngayon ay alam ang nangyari!

How could I go home then?

Hiyang-hiya ako nang sumakay ako ng bus. Nakamamahaling dress ako pero nagco-commute naman. Isa pa, hindi ko nakikita ang mukha ko pero alam kong kalat ang mascara sa mata ko. Hindi ko napigilang umiyak sa taxi. I couldn't forget how I was so humiliated at my own birthday party!

“Mali ka ng sinakyan, ate!” komento ng babaeng dinaanan ko. Tatawa-tawa pa siya habang sinasabi ‘yon.

Tumungo na lang ako at nagmadaling umupo sa upuan ko. Bago ako sumakay, nag-withdraw ako ng pera kaya kampante akong may matutulogan ako pagdating ko ng Leyte.

Nang umandar ang bus, tumahimik ang mga pasahero. May katabi akong matanda at kanina pa siya tulog. Bumaling ako sa bintana ng bus at saka isinandal ang ulo sa upuan.

My tears started to fall on their own. Hindi ko na kayang pigilan. Parang pinipiga ang puso ko kapag naaalala ko ang nangyari sa party.

You know, my lolo had a feud with an influential family during his time. Pero ang away na ‘yon ay hanggang ngayon ay dala namin. Naapektuhan kaming mga apo niya. In fact, one of my cousins has been missing because of what this family did. Lumaki kami sa kahirapan kahit dapat ay hindi dahil lang sa pamilyang yon. I studied hard only to be hired as a caretaker ng isang apartment! Kinokolekta ko ang mga renta ng umuupa sa apartment na pinagtatrabahuhan ko.

My life has been so hard and unfair. Hindi ko alam ilang beses kong iniyakan ang sitwasyon ko.

But then, I met Magnus. I know him because of my missing cousin. Mabait siya pati ang pamilya niya. Siya lang yong nagbigay sa akin ng chance para patunayan ang sarili ko. He gave me a job that aligns with my degree. On top of that, he's also sweet to me.

Kaya hindi ko lubos maisip kung bakit nagkaganon bigla. Hindi dapat eh! May mali! Hindi katanggap tanggap! I know he has feelings for me. Pero bakit?

Hirap na hirap akong pigilan ang hikbi ko. Ayaw kong maka-isturbo sa mga pasahero pero ang hirap magpigil. Ilang beses kong sinubukang pakalmahin ang sarili ko hanggang sa natulogan ko ang sama ng loob.

Paggising ko, umaandar pa rin ang bus. Nag-stop lang ito para mag-gas. Kinuha ng mga pasahero ang opportunity na yon para bumili ng makakain at para magbanyo. Bumili rin ako ng makakain ko at isang hoodie dahil kapag nilalamig ako sa gabi.

Nagpatuloy ang byahe. Sumakay pa ang bus na sinasakyan namin sa isang ferry papunta Samar. From Samar, nagpatuloy ang byahe patungong Leyte. Sobra pa sa isang araw ang byahe. Kaya ang sakit ng pwet ko nang dumating kami.

I was so lost when we arrived. Lahat ng pasahero ay alam kung saan patungo. Pero ako nakatunganga dahil wala akong alam sa lugar. Matagal akong nakatayo sa binabaan sa amin ng bus hanggang sa may nakita akong daungan ng mga bangka hindi kalayuan sa kinatatayuan ko.

“Si Lando, ayon at nanirahan sa San Pedro. Pinagtataguan ang asawa,” rinig kong sinasabi ng isang babae habang tinatahak ko ang daan malapit sa dagat.

Tinangay ng hangin ang nakalugay kong buhok ng malapit na ako sa daungan. May mga tao sa paligid pero natuun ang mata ko sa malawak na dagat.

The blue sea comforted me for a while. Medyo guminhawa ang puso ko hanggang sa may lumapit sa akin.

“Sa San Pedro kaba? Nakuu lumarga na ang banka papunta doon. Huli kana, hija!” problemadong sabi ng matanda sa akin.

Nagtaka ako kung anong meron sa San Pedro at pangalawang beses ko yong narinig. Kaya napatanong ako tungkol sa lugar na yon.

“Uhm… saan po ba yang San Pedro, may marerentahan po ba dyan?” curious kong tanong.

Agaran ang pagtango ng matanda. “Marami doon kaso naiwan kana! Sa kabilang isla pa yon!” sagot niya. Agad siyang lumayo sa akin at lumapit sa gilid ng boardwalk. May kinawayan siyang bangka.

Kita kong kinausap niya ang lalaking sakay doon bago siya lumapit sa akin.

“Ayan si Darius! Sumama ka sa kanya. Taga roon yan hija,” seryoso niyang sinabi.

Tatanggi sana ako pero hinawakan ako ng matanda at pilit akong tinatahak sa boardwalk papalapit sa bangka.

“Ito, isama mo siya. Naiwan ng bangka kanina,” paliwanag ng matanda.

Napaawang ang labi ko nang inalalayan ako ng matanda pasakay sa bangka. Wala talaga akong nasabi sa husay niyang mangumbinsi!

The worst part, as I was about to speak that I don't really need to ride the boat, bigla namang umandar ang bangka kaya natuptup ko nalang ang labi ko!

Para akong kinidnap na hindi! Tahimik akong napaupo habang umaandar ang bangka palayo sa kanila lang ay kinatatayuan ko!

Nang nasa laot na kami ay bigla akong tinamaan ng sama ng loob. The pressure of being brought here out of my consent triggered my heartbreak. The wind blows heavily and it messes with my hair. But despite it, hindi ko napigilang maluha. Agad akong tumungo ng pumatak ang luha sa mata ko. My heart started to hurt as if stabbed by a knife. Yong nangyari sa party ay biglang nag-play sa utak ko. Kung paano ako kaawaan ng mga bisita.

Kumusta na kaya sa amin? It's been one day. Baka pinagtatawanan na ako ng mga taong may alam ng nangyari?

Jessica, stuck in the middle of the dance floor while Magnus, her supposed fiance to be, brings another woman and announced as his girlfriend!

I was so engrossed and heartbroken ng biglang gumiwang ang bangka kaya agad akong napahawak sa upuan ko. I then realized the boat wasn't moving.

Hahawak ulit sana ako sa mukha ko para ipagpatuloy ang pag-iyak ng bigla ulit gumiwang ang bangka kaya napasinghap ako at napahawak ulit sa upuan.

Medyo iritado kong binalingan ang kasama kong lalaki. Nagulat lang ako ng kaunti dahil nasa akin ang attention niya at tumataas ang sulok ng labi niya, halatang nagpipigil ng tawa!

I glared at him! Annoyed that he has time for this crap when he clearly saw I'm in pain!

Kaya lang, to prove that he's an asshole, he moved to the side of the boat kaya medyo gumiwang ulit ang bangka! Doon ko napagtantong sinasadya niya ang nangyayari!

“What is your problem!” sigaw ko sa kanya.

He immediately chuckled. Natigilan ako nang marinig ko ang tawa niya. I don’t know but his low chuckle is pleasing to my ear!

He raised a brow at me. “You're the problem. If you have a problem with my boat, you can jump and swim yourself to the next Island,” suplado niyang sinabi.

Napaawang ang labi ko. I didn't expect him to speak English and what the hell? Did he just say jump? Sinuri ko ang paligid at tanaw kong malayo pa ang sunod na Isla sa amin! Is he joking? I don't know how to swim!

Humakbang siya papalapit sa akin. Biglang naging seryoso ang mukha. And I realized hindi lang maganda ang boses niya, he also has a gorgeous face!

“Do you have a problem with my boat?” ngayon ay galit niyang tanong.

I was offended pero natuptup ko ang labi ko. Bigla akong na-intimidate sa itsura niya.

“No,” mahina kong sagot.

He smirked. “Then stop crying!” utos niya.

…