Kabanata 6

Nanlalaki ang mata ko nang kaladkarin niya ako. Pilit kong tinatanggal ang kamay ko sa pagkakahawak niya pero di hamak na mas malakas siya kaisa sa akin!

“Bitawan mo ako,” sigaw ko pero wala siyang pakialam. Mas lalo pa niyang hinihigit ang kamay ko. “Tulong!” sigaw ko sa mga tao.

Pero hindi ko alam kung bakit walang nangahas na tumulong sa akin. May nakakakita sa ginagawa niya pero tumitingin lang sila. Nanonood! It's as if they couldn't see him kidnapping me!

“Ate, tulong!” sigaw ko sa dinaanan naming babae. Pero laking gulat ko nang tinaasan pa niya ako ng kilay.

“May ginawa ka kaya galit sayo si Darius! Hindi yan mananakit ng tao kung wala kang ginawa!” akusa niya. Pinanliitan niya ako ng mata.

“Pero wala akong ginawa!” maghalong kaba at inis na sigaw ko sa babae. She just shrugged and turned her back on us. “Bitawan mo nga ako!” sigaw ko ulit.

Nanlilisik na mata akong binalingan si Darius. I could feel him wanting to shut me up. Agad natupok ang galit ko nang makita kong nagliliyab ang mata niya.

Kinaladkad niya ako hanggang sa dumating kami sa isang maliit na bahay. One storey house, a bit modern pero simple lang din naman siya tignan.

Padarang niyang binuksan ang pintuan ng bahay at saka ako kinaladkad papasok. Nilampasan namin ang living area niya hanggang sa lumabas kami sa backyard ng bahay. May nakatambak doon na maraming labahan.

“You wash that clothes!” utos niya. Binitawan niya ang kamay ko nang nasa harap na kami ng labahan.

Napaawang ang labi ko. “What the!” Inis akong bumaling sa kanya. “Bakit mo ako paglalabahin? Akin ba yan?” sarcastic kong tanong.

“You throw away my last piece of clothes. Kaya labahan mo ang mga yan kasi wala akong masuot!”

Tinaasan ko siya ng kilay at saka humalukipkip. “Ayoko nga! Bobo ka ba? Hindi mo ako yaya!”

Kita ko kung paano nandilim ang mata niya. His jaw clenched and I saw how his chest raises because of breathing heavily. Hindi ako handa nang higitin niya ako at saka isinandal sa gusali ng bahay.

Napapikit ako ng tumama ang likod ko. And then he corner me as he put his two hands beside me.

“Tinapon mo ang damit ko kaya sumunod ka na lang!” ubos na pasensya niyang sinabi. Kita ko sa gilid ko kung paano nagflex ang muscle niya dahil sa gigil.

Napakurapkurap ako. I suddenly remembered how rude and mean he can get. Kaya natuptup ko ang labi ko.

“Kung iniisip mong may tutulong sayo dito, you're wrong. Kahit putulin ko tong kamay mo,” he said as he hold my wrist. “Walang tutulong sayo. Mas paniniwalaan nila ako.”

I swallowed the lump forming in my throat. Na-realize kong totoo nga yon. Wala ngang tumulong sa akin kanina kahit na humihingi ako ng tulong.

Hinawakan niya ang baba ko at saka marahas akong pinatingin sa mata niya. “Do you understand?”

I gritted my teeth. Pero wala akong sinabi. Natatakot ako na baka kung ano nga ang gawin niya sa akin. Bahagya akong tumango nalang sa kanya.

I saw how he smirked when he saw me nod. Lumayo siya at saka iminuwestra ang labahan sa akin.

“Enjoy washing,” sarcastic niyang sinabi.

Pumasok siya sa loob at naiwan akong mag-isa. Agad akong napahawak sa puso ko dahil sa sobrang kaba. I swear when he suddenly pinned me on the wall, kumalabog ang dibdib ko. Kita ko kung paano niya ikinuyom ang kamao niya. That's enough for me to shut up. Kasi isang suntok niya lang ay wala na akong malay.

Mabibigat ang paa kong lumapit sa labahan niya. Dalawang malalaking palanggana at punong puno pa. Sinipat ko ang paligid at wala akong nakitang washing machine. Which means I have to hand wash these all!

Bumagsak ang balikat ko at saka sinimulan ang gagawin. Inuna ko ang mga t-shirt kasi magagaan lang naman. Habang naglalaba ako ay nagsisi ako sa ginawa ko. Alam ko naman na baliw ang lalaki pero naisip ko pa rin na maghiganti.

Natapos kong sabunin ang lahat ng t-shirt niya nang maramdaman kong pagod na ako. Bumagal ang kilos ko. Namamanhid na rin ang kamay ko sa paglalaba.

Hindi ko na alam ilang oras akong naglalaba. Basta ang alam ko, sumasakit na ang likod ko.

Nang hindi ko na kaya ay tumigil ako. Natulala ako sa kawalan habang nagpapahinga. Kaya hindi ko namalayan nang lumapit si Darius. Napasinghap nalang ako nang nakita ko siya sa unahan ko. I didn't hear any sound kaya muntik na akong mapasigaw sa gulat.

“Are you done?” tanong niya. Sinuri niya ang paligid at nakita niyang may hindi pa nasasabon.

“How about this one, is this done?” turo niya sa hindi pa nababanlawan.

“Uhm.. hindi pa yan nababanlawan,” pagod kong sagot.

He sighed problematically. Kinuha niya yon at saka niya itinapat sa gripo. Puno yon ng damit kaya hindi mababanlawan ng maayos.

“Hindi ganyan. Kunin mo yang isang palanggana na walang laman. Lagyan mo ng tubig saka mo isa-isahin ang pagbabanlaw,” paliwanag ko.

Kumunot ang noo niya. “Who said I'm gonna do it?”

Napaawang ang labi ko. Medyo napahiya sa pag-a-assume.

Pero sinunud niya kalaunan ang sinabi ko. Isa isa niyang binanlawan ang shirt niya bago niya nilalagay sa isa pang palanggana. Seeing him wash his clothes is so awkward. Nagtataka ako kung bakit parang hindi siya sanay sa ganito.

Natapos siya sa pagbabanlaw pero hirap na hirap ako sa mga maong pants niya.

I will never involve myself again with this man! Paulit ulit kong sinabi sa sarili ko.

“It's enough. You're tired,” kalaunan ay sinabi niya.

Tahimik akong tumango. Tumayo ako at saka naghugas ng kamay. Nanlumo ako nang makita kong nangulubot ang kamay ko sa paglalaba.

Pagod akong tumalikod at aalis na sana sa bahay nang sumalubong sa akin ang nakatitig na Darius. He licked his lips.

“Let's eat,” aya niya.

Nag-iwas ako ng tingin. I just told myself that I'll not involve myself with him! But damn his face!

“I'm tired. Uuwi na ako,” maikli kong sagot.

Lalampasan ko sana siya ng harangan niya ako.

“Eat with me, Jessica,” he whispered.

Nangilabot ako sa ginawa niya.

“Let's go inside.”

…