Chapter 1

Liana's POV

Mainit. Maingay. Magulo.

Ganito yata talaga ang company outing kapag puro stressed na interns ang pinakawalan sa isang mamahaling resort. Hindi ko alam kung paano ako napapayag sumama rito—o kung bakit ako humawak ng baso ng alak sa unang pagkakataon sa buhay ko.

"Liana, cheers!" sigaw ni Sandra, ang mortal kong kaagaw sa atensyon ng mga residente sa ospital. Iniaabot niya sa akin ang baso, nakangiti pero may bahid ng mapanuksong tingin.

Napakurap ako. "Uh… cheers?"

Hindi naman sa mahina ako sa peer pressure—pero gusto ko na ring matapos ang pang-aasar nilang masyado raw akong seryoso sa buhay. Ang problema, wala akong tolerance sa alak. As in, zero. Kaya naman pagkalipas lang ng ilang tagay, parang lumulutang na ang kaluluwa ko palabas ng katawan ko.

"Liana, mukhang kailangan mo na ng tulog," sabi ni Sandra, nakangisi habang hinahatak ako palayo. "Halika, ihahatid na kita."

Sa totoo lang, hindi ko na rin alam kung nasaan ako. Basta ang alam ko lang, may nagbukas ng pinto, may malamig na kama, at bumagsak na ako roon nang parang nahulog na saging.

O siya, tulog na. Wala nang pakialamanan.

---

Ang Misteryosong Paglalakbay (a.k.a. Ang Sleepwalking Incident)

Hindi ko alam kung gaano ako katagal natulog, pero bigla akong nakaramdam ng kakaibang lamig. Hindi ito yung tipong "ang sarap matulog" na lamig, kundi ‘yung parang nasa loob ako ng refrigerator.

Nag-unat ako. Tapos bumangon. Tapos… naglakad?

Wait. Bakit ako naglalakad?

Kalahati ng utak ko’y tulog pa rin habang ang kalahati naman ay nagrereklamo kung bakit parang wala akong kontrol sa katawan ko. Hanggang sa mapagtanto kong—ay, putek. Nagse-sleepwalk ako.

At parang may sariling isip ang mga paa ko dahil imbes na bumalik sa kama, diretso ito sa pinto. Tapos bumukas. Tapos lumabas.

At bago pa ako magkaroon ng matinong desisyon sa buhay ko, nasa ibang kwarto na ako.

Sa loob ng isang segundo, tumapat ako sa isang malamig na katawan. Oo, katawan. Kasi naman, may isang lalaking bagong ligo, nakatapis lang ng puting tuwalya, at nagbubuklat ng cellphone sa loob ng kwarto niya.

Tumingin siya sa akin. Tumingin ako sa kanya.

Nagkatitigan kami.

Tapos biglang bumagsak ang tuwalya niya.

Napakurap ako. Tapos, sa sobrang lasing ko, wala akong ibang nasabi kundi—

"Uy… may nahulog."

Napangiwi siya. "Miss… ano'ng ginagawa mo rito?"

Tumingala ako sa kanya, nakakunot ang noo, habang nagre-register sa utak ko kung sino siya. Matangkad. Moreno. May katawan pang parang sa mga artista sa Koreanovela. Pero mas matindi ang realization nang marealize kong—

Leche. Si Dr. Adrian Ramirez ‘to!

Ang Adrian Ramirez na laman ng chismisan sa hospital. Ang Adrian Ramirez na tinutunaw ng titig ng mga nurse at intern. Ang Adrian Ramirez na ngayon ay naka-boxer shorts na lang sa harapan ko.

At anong ginawa ko?

Nagtaas ako ng daliri at itinuro siya nang may buong confidence.

"Alam mo, ang gwapo mo talaga," sabi ko.

Nanlaki ang mata niya. Tapos napanganga. Pero ako? Hindi ko na na-process ang reaksyon niya dahil bigla akong napahiga sa kama niya. Literal na natulog.

Tapos? Wala na. Blackout.

--

Kinabukasan

Masakit ang ulo ko. Sobrang sakit, parang ginawang punching bag ng boxing champion.

Dahan-dahan akong nagmulat ng mata—at halos mapatalon nang mapansin kong nasa ibang kwarto ako. At higit sa lahat... may nakahiga sa tabi ko.

Si Dr. Adrian Ramirez.

Si Dr. Adrian na pantasya ng buong ospital. Ang Adrian na kahit bagong gising ay parang handa nang sumabak sa magazine cover shoot. At ngayon, nakahiga sa tabi ko, nakatalukbong lang ng kumot mula baywang pababa, at nakangiti na para bang siya ang may-ari ng umagang 'to.

Anong nangyari kagabi?!

Mabigat ang katawan ko, parang nadurog. Naka-oversized shirt ako na halatang hindi akin. Napatingin ako sa ilalim ng kumot

Oh. My. God.

Wala akong shorts!

Napalunok ako.

Pakiramdam ko, nanuyo lahat ng laway ko. Dumulas ang tingin ko pabalik kay Adrian. Nakatingin na siya sa akin—gising, alerto, at halatang inabangan ang reaksyon ko.

"Good morning," bati niya, boses niya'y malalim at paos, na para bang kagigising lang mula sa napakagandang tulog.

"Uh... hi?" pilit kong ngiti.

Sumandal siya sa ulunan ng kama, ang mga mata ay naglalaro. "Mukhang pagod ka pa. Medyo... napuyat ka kagabi."

"Ha?" Napakurap ako, nagising bigla ang utak ko. "Anong ibig mong sabihin?"

Ngumiti siya, 'yung nakakaasar pero nakakaakit. "Hindi mo talaga naaalala?"

Napatingin ako sa kanya, napansin ko ang tila gigil na pagtawa sa kanyang labi. "Adrian, ano bang ginawa ko?"

Huminga siya nang malalim, parang pinipilit pigilan ang sarili. "Well... una, pumasok ka sa kwarto ko. Laseng na laseng. Sinabihan mo akong ang gwapo ko—salamat, by the way—tapos bigla mo akong hinalikan."

Hinalikan ko siya?!

"Anong hinalikan?! Hindi totoo 'yan!" Halos tumalon ang boses ko, pero nanginginig.

"Oh, totoo," aniya, ang tingin niya diretso sa mga mata ko. "'Yung una, smack lang. Pero nung tinanong kita kung alam mo ba 'yung ginagawa mo... aba, nagwala ka. Hinila mo 'ko pabalik. Medyo... intense."

"Intense?!" Halos bumagsak ang panga ko.

Lumapit siya—hindi 'yung normal na lapit, kundi 'yung parang alam niyang delikado siya at siya ang pinakamalaking panganib sa kwartong 'to. Napalunok ako.

"'Di mo talaga maalala kung paano mo sinabi na... 'Adrian, gusto ko pa'?"

PUTANGINA.

"Ano?! Hindi ko sinabi 'yan!"

Ngumisi siya, 'yung tipong alam mong nag-e-enjoy siya sa pagkapahiya ko. "Well, kung gusto mo, pwede nating ulitin para maalala mo."

Huh?!

"A-Adrian..." Pero wala akong masabi. Ramdam ko ang init ng hininga niya, malapit na malapit. Ang kamay niya, nakadapo sa baywang ko, mabigat, mainit. "Wala akong maalala..."

"Talaga ba?" Bumaba ang tingin niya sa labi ko, bumalik sa mga mata ko. "Kasi kagabi, parang ang dami mong gustong gawin."

Parang automatic na tumulak ako palayo, pero hinila niya ako pabalik, mas madiin, mas malapit. 'Yung mga mata niya, nakangisi, nakakaloko.

"Liana," bulong niya, halos pabulong sa labi ko, "gusto mo ba talagang maalala kung paano mo ako sinigawan kagabi? O gusto mong mag-focus tayo sa present?"

"Adrian! Bro, nandiyan ka ba?!" sigaw ng boses mula sa labas.

Nag-freeze kami pareho. Nakatingin siya sa akin, 'yung ngiti niya, 'yung titig niya, parang sinasabi niyang tapos na 'to pero hindi pa talaga tapos 'to.

Naglakad siya papunta sa pinto, pero bago pa buksan, lumingon siya pabalik sa akin—'yung mga mata niya, puno ng pangako at hamon.

"Babalik ako, sweetheart," bulong niya, nakangisi pa rin. "At tapusin natin 'tong nasimulan."

Pagkasara ng pinto, naiwan akong nakaupo sa kama niya, nanlalambot, nanlalamig, pero parang may apoy na kumukulo sa loob.

Ano ba talaga ang nangyari kagabi?

At anong mangyayari kapag bumalik siya?