Chapter I

Rhiann's Pov.

Ito ang nakatakdang araw na gaganapin ang kasal ko sa isang anak ng ka-business partner ng aking mga magulang na si Bryan Matines na kung saan ay magkaklase kaming dalawa.

Marami ang dumalo sa aming kasal sapagkat kilalang tanyag na mahusay na negosyante ang aming mga magulang. Dumalo rin ang aming ng mga kaibigan. Napaka-elegante at napaka-bongga ng kasalang ito, sapagkat ang aming mga magulang ay magkaibigan lalo na sa negosyo.

Marami ring mga kaklase at school- mates namin ang pumunta, bakas ang saya para sa amin na ikakasal. May iba ring tila naiinggit dahil pinakasalan ng isang Bryan Matines ang isang katulad ko. 'Yong iba naman ay nagsasabing bagay na bagay kaming dalawa.

“Nget, sigurado ka na ba talaga sa pagpapakasal kay Kuya?” nag-aalalang tanong ni Shane, ang kapatid ng mapapangasawa ko, isa rin sa mga kaibigan ko.

Natigilan ako at napabuntunghininga. Hindi lingid sa kaalaman ng mga kaibigan ko na arranged marriage lamang ito. Pero gayunpaman, masaya ako.

“I love him.” I said.

“Alam naming mahal mo si Bryan, pero alam din namin na hindi ka niya mahal.” Parang punyal na tumagos sa dibdib ko ang mga katagang binitiwan ng Aya, ang isa sa kaibigan ko.

Binalewala ko ang sakit at ngumiti sa kanila. “I have to marry him.” Puno ng pinal na saad ko.

Tinignan nila ako at sabay na nagbuntong-hinga. Wala sioang nagawa pa nang magsimula na ang serimonya ng kasal. Unang naglakad ang mga Ninang at mga Ninong ng kasal. Hanggang sa sunod-sunod nang pumasok ang iba pa.

Ako ang huling naglalakad sa aisle kasama ang mga magulang ko.

Manghang-mangha ang mga dumalo na nakatingin sa akin habang naglalakad at inalalayan ng aking mga magulang. Napaka-ganda ng suot ko na puting gown na may magandang desenyo sa harap.

Talagang makikita mong galing sa mayamang pamilya.

Pero kung gaano kaganda at kabongga ang kasal namin, ganun din kalungkot ang puso ko. Dahil alam kong walang pagmamahal sa akin ang taong pakakasalan ko.

Gayunpaman, ngumiti ako na parang bang ako ang pinakamasaya sa balat ng lupa sa araw na ito. Habang si Bryan na nasa harap at nakatingin sa akin na nakangiti. Kung titingnan mo ay parang matagal ng nagmamahalan at parang sabik na sabik kami sa isa't isa.

Ayun ang alam ng mga tao. Pero ang mga kaibigan namin ay alam kung talaga bang masaya kami o hindi. Dahil alam nilang sa likod ng mga ngiti namin ay kabaliktaran sa mga nararamdaman sa isa't isa. Kahit na nakangiti ang mga kaibigan kong babae, alam nilang sa kaloob- looban ko ay malungkot ako.

Dahil nagpakasal ako sa taong ako lang naman ang nagmahal.

Alam kasi ng mga kaibigan ko na hindi ko ginusto ang kasalan na ito, kahit pa mahal na ko noon pa man ang Bryan. Alam din nila na hindi rin ako mahal ni Bryan, kahit kunting pagmamahal man lang. Kaya alam kong naaawa sila sa akin.

Wala na rin kasi akong nagawa upang pigilan ang kasal dahil ang mga magulang namin ang nag-arrange marriage sa amin. Sa huli sandamakmak na mga payo at comforts ang ibinigay ng mga kaibigan ko.

Hanggang sa nakarating na ako sa harapan ni Bryan. Nakangiting ibinigay ng aking mga magulang ang kamay ko, saka nagtungo na sa upuan ang mga magulang ko. Nagsimula na ang pari sa ritual ng kasal hanggang nasa I do's na kami.

Natapos ang serimonyas ng kasal pagkatapos ng kiss the bride.

Nagsipalakpakan ang mga taong dumalo lalo na ang mga mahalagang tao na ka-business partner ng mga magulang namin.

This was supposed to be my happy moment. But I can't. I can't be happy, genuinely. Knowing that he doesn't even love me.