PROLOGUE

Rhiann’s Pov.

Required ba talaga na kapag nagmahal ka, masasaktan ka?

Gano'n ba talaga kapag nagmahal, kailangan mong pagdaanan ang lahat ng sakit para makita mo ang totoong pagmamahal?

Kapag ba 'di ako magmahal, 'di ako masasaktan? Dahil tuwing magmamahal ang tao laging nasasaktan.

Lagi na lang luhaan at naiiwan. Lagi na lang umiiyak at umaasang darating ang panahon na mahalin ka rin.

Pero napatunayan kong kahit anong gawin mo, magmakaawa, umiiyak nang sobra-sobra. 'Di ka pa rin niya mamahalin. Dahil alam mo kung sino ang totoong tinitibok ng puso ng taong mahal mo.

Pero kahit ganun pa man masasaktan ka pa rin tuwing nakikita mong nasasaktan ang taong mahal mo.

Nasasaktan ako tuwing nakikita ng malungkot siya. Nasasaktan ako tuwing nasasaktan siya. Siguro dahil mahal ko siya.

But I fell in love with a man who never loved me.

Masakit oo. Sobra na kahit anong lunas ang gawin mo hinding-hindi ito uubra.

Tiningnan ko ang taong minahal ko hanggang ngayon. Masaya ako para sa'yo. Kahit na parang sinaksak ang puso ko sa sobrang sakit na nararamdaman ko.

Masakit sa 'kin ang pakawalan ka. Pero ito ang tama para maging masaya ka na. 'Di ba, 'pag mahal mo dapat hahayaan mo siya kung saan siya masaya.

Kaya ngayon, hahayaan na kita kung ano ang ikakasaya mo.

I aim to love you, but you never aim to love me.

I accept it.

Agad kong pinermahan ang divorce paper kung saan ang pangalan ko. Ang permang ito ang tatapos sa lahat na mayroon ako at kay Bryan.

Tumingin ulit ako kay Bryan na tulalang nakatingin pa rin sa 'kin. Nakita ko ang pagpatak ng mga luha niya.

Why is he crying now? ‘Di ba ito naman ang gusto niya? Ang makawala? Ang makipaghiwalay sa akin?

"Bakit ka umiiyak?” mahinahong tanong ko.

Hindi siya kumibo, hindi ko alam kung namalikmata lang ba ako pero may nakita akong sakit at lungkot sa mga mata niya. Bagay na ngayon o bihira ko lamang makita.

“Di ba ito naman ang gusto mo? Ito naman ang matagal mo ng hinihintay? Ang makipaghiwalay ako upang maging malaya na kayo ng taong mahal mo?” sunod-sunod na tanong ko sa kaniya.

Narinig ko ang paghikbi ni Shane dahil sa mga salitang binitiwan ko.

“Rhiann…” halos pabulong na banggit niya sa pangalan ko.

Mapait akong ngumiti saka kinalas ang pagkakayakap niya sa 'kin bago tumayo. Nginitian ko siya. Ngiting totoo at hindi pilit. Gano'n din sa mga kaibigan ko na umiiyak pa rin.

Tumingin ako kay Athena, ang babaeng mahal ng asawa ko at lumapit dito. Bahagya pa siyang nagulat at napaatras.

"Masaya ka na? Nag-wagi ka, sana maging masaya ka." Nakangiti kong sabi, walang bahid ng peke.

Sabi nga nila, to make someone shut their mouth, aim their guilt and regression, make them feel that plotting against you would be the most unforgettable mistake they’ve ever done to you.

Be good no matter how bad they plotted against you. It’ll make them realize their mistakes.

And it's true. I will give them the freedom they want. I will let her have my husband–no my ex-husband rather.

But I will surely leave a little reminder that would shake her sense. Just a little one, enough to make her feel a little nervous?

Ayun kung meron pa siya nun. Kung marunong pa siyang kabahan sa kabila ng mga ginawa niya upang sirain ako.

"Alam kong may kinalaman ka sa pagtangkang pagpatay sa 'kin ngayon. Congrats, dahil nag-wagi ka sa mga plano mo. Siguraduhin mo lang na iiwan mo ako ng wala ng buhay. Dahil kung iiwan mo 'ko ng buhay, makikita mo ang hinahanap mo. Huwag mong gamitin ang mga taong malapit sa 'kin para lang patayin ako. Kung gusto mo ikaw na mismo." Bulong ko saka bumitaw nang yakap sa kaniya.

Nakita kong natigilan siya at bakas sa hitsura niya ang gulat. Nginitian ko siya saka bumaling sa mga kaibigan ko.

Up until now, I didn't imagine how could I manage to reached this point despite of the the pain that I’ve been enduring. Not just emotionally but physically.

Pagkatapos kong sabihin 'yon agad na akong tumakbo paalis. Umiyak na lumabas ako ng bahay saka tumakbo. Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko.

Hilam ng mga luha ang aking mga mata habang tumatakbo. Tatawid na sana ako sa kabilang kalsada nang biglang may humarurot na pulang sasakyan. Huli na para makakilos pa ako.

Naramdaman ko na lang ang sarili kong tumalsik sa kung saan. Naramdaman ko ang pagkahilo at kapos ng hininga. Naramdaman ko ang mainit na likido sa ulo at mukha ko.

Parang namanhid ang buo kong katawan at nanlalabo na ang aking paningin. Aktong pipikit na ako nang makita ko ang mukha ng pamilyar na tao.

Umiiyak ito at kahit 'di ko marinig ang boses niya. Alam kong binabanggit niya ang pangalan ko.

Kahit malabo na ang paningin ko naaaninag ko pa rin ang mga mukha nilang umiiyak. Pilit kong hinawakan nang mahigpit ang kwintas na nasa leeg ko. Hanggang sa tuluyan ng dumilim ang paningin ko.

Mahirap man, ngunit kaya kong tiisin. Pero darating pa rin pala ang panahon na susuko at iiwan ko na rin.

Hanggang dito na lang magwawakas ang pagmamahal ko. Ang pagiging martyr ng dahil sa pag-ibig.