Chapter II - Becoming Her

Tahimik ang gabi sa ospital. Ang liwanag mula sa kisame ay maputlang puti, malamig, at tila nanunuot sa balat. In the middle of the room lay a woman, wrapped in bandages from head to toe. Only the faint rhythm of her breathing and the hum of the machines proved she was still alive.

According to the doctors, her survival was nothing short of a miracle. The Range Rover she and Eleanora Zobel had been riding in exploded after crashing into a highway barrier in Tagaytay. Wasak, nagliyab, at natagpuang halos abo ang nasa loob. Isa lamang ang natagpuang may pulso, walang iba kundi ang babae ngayon na nakaratay sa kama.

Isang buwan na ang lumipas. Sa wakas, kumilos na ang mga daliri niya. Sumunod ang mga pilik-mata. Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata nito at tila naguguluhan, parang ito ang unang beses niyang nakakita ng liwanag. Nanuyo ang lalamunan niya, at bawat hinga ay parang may kalabit ng sakit sa dibdib.

Nilingon siya ng nurse na nakabantay. “Miss, you’re awake! Wait lang, I’ll call the doctor—”

Ngunit hindi na niya narinig ang sumunod na sinabi nito. Napako na ang tingin niya sa salamin sa tapat ng kama. Ang babaeng nakikita niya roon ay hindi siya. Puti ang balat, manipis ang labi, maayos ang hugis ng mukha—at kahit may mga peklat pa ng sugat, alam niyang hindi iyon ang mukha niya.

Hindi iyon si Mirella Estelle Montelibano. Ang nakikita niya ay ang mukha ni Eleanora Zobel.

Nanlaki ang mga mata niya. Gusto niyang magsalita, gusto niyang sumigaw, pero walang tinig na lumalabas mula sa bibig niya. Parang binara ng hangin ang lalamunan niya. Napahawak siya sa kanyang pisngi, sa kanyang labi, sa bawat bahagi ng mukhang hindi kanya.

“Mrs. Zobel?”


Napatigil siya. Tinawag siya gamit ang apelyido ng amo niya.

Pumasok ang doktor, kasunod ang ilang nurse at isang lalaki na may hawak na clipboard. Lahat sila ay nakangiti, tila nakakita ng milagro.


“Welcome back, Mrs. Zobel. You’ve been unconscious for a month,” wika ng doktor.

Tila biglang umikot ang mundo niya.

Mrs. Zobel?

Ang bawat salita ay parang kutsilyong dumudurog sa natitirang pagkakakilanlan niya. Sinubukan niyang magsalita, ngunit puro mahina at garalgal na tunog lang ang lumabas.

“Wag po kayong magsalita muna,” sabi ng nurse. “Na-damage po ang vocal cords ninyo. Kailangan niyo ng pahinga.”

Bago pa siya makapag-isip ng susunod na hakbang, bumukas muli ang pinto.

Pumasok ang isang grupo ng tao — mga abogado, mga tagapamahala, mga tao sa PR team ng Zobel Group. Pormal ang ayos, may halong kaba at paggalang.

At sa likod nila, isang lalaking tahimik na naglakad papasok.

Matangkad ang lalaki. mga anim na talampakan ang tangkad nito at nakasuot siya ng itim na suit na perpektong nakalapat sa katawan. Tahimik siyang pumasok, at kahit walang sinasabi, ramdam agad ang bigat ng presensya niya. Matangos ang ilong, mahigpit ang panga, at ang mga mata nito ay malamig, matalim, parang kayang tumagos sa kaluluwa. Sa ilalim ng ilaw, para siyang aninong nabuhay.

Tanging katahimikan at kapangyarihan ang iniwan niya sa bawat hakbang. Siya si Lord Cassian Zobel—ang asawa ni Eleanora.

Hindi siya ngumiti. Hindi rin lumapit. Ang titig niya’y matalim ngunit walang emosyon, parang sinusukat kung totoo pa ba ang nakikita niya.

“It’s good that you’re awake,” he said, voice deep and deliberate, each word laced with quiet menace.

Mirella said nothing. She couldn’t. Beneath the sheets, her hands trembled uncontrollably.

‘Hindi ako si Eleanora,’ sigaw ng isip niya. Hindi ako ‘si Eleanora!’

The next day, the lawyers and administrators from Zobel Group signed the release papers. She was to be moved to the Zobel mansion to recover.

Everyone believed that Eleanora Zobel, the golden face of every magazine, the untouchable CEO, the wife of one of the most powerful men in the country had miraculously survived.

And Mirella Estelle Montelibano, the woman who had once been nothing more than an invisible assistant, the girl who grew up being told she was worthless, had been erased from existence.

Sa sasakyan papuntang mansyon, tahimik siyang nakatingin sa labas ng bintana. Bumabalik-balik sa isip niya ang eksena ng aksidente. Ang bawat pagpatak ng ulan, ang preno, at ang sigaw. Ang sigaw ni Eleanora bago sumabog ang sasakyan.


At ang huling pangalang binigkas niya bago siya mawalan ng malay.

“Eleanora…”

Ngayon, hindi na niya alam kung panaginip lang ba o parusa ang lahat ng ito.

Habang papalapit sila sa Zobel Mansion, nakikita niya ang mga gate na bakal, ang mga ilaw sa hardin, at ang watawat ng pamilya Zobel na nakatirik sa gitna ng damuhan, sagisag ng kapangyarihang hindi niya kailanman maaabot noon. Ngunit ngayon, siya ang babaeng may hawak ng apelyidong iyon.

Hindi dahil gusto niya. Kundi dahil wala siyang pagpipilian.

Sa likod ng maskara ni Eleanora, wala nang makakakilala kay Mirella. Wala nang tutulong sa kanya, wala na siyang tatakbuhan.

Ang natitirang tanging katotohanan ay ang malamig na salitang bumulong sa utak niya habang pinagmamasdan ang sarili sa salamin ng sasakyan…

‘Ang babaeng iyon... ay patay na.’