Chapter III - The Wife Who Wasn’t

“Just stay here for a while,” a cold voice broke the silence as soon as they entered the mansion. “You’ll stay here with me until you recover. After that, just leave.”

Mr. Zobel turned away, his face completely void of emotion. He immediately called for the head maid.

“Manang Gloria, assist her to her room,” he ordered before walking off toward his office.

Walang pasakalye, walang halik, walang yakap ng isang asawang muling nagkita matapos ang isang trahedya.


Pagkapasok pa lang ni Mirella sa mansyon, dama na niya ang lamig, hindi ng hangin kundi ng presensya ng kaniyang asawa. Every word that came out of his mouth carried a certain distance, like each syllable was measured just enough not to get too close.

Tahimik lang siyang nakatayo sa may pinto, bitbit ng isang nurse ang maliit na bag ng mga gamit na galing ospital. Sa sahig, makinis ang marmol, kasing-kinis ng mga wedding pictures ng mga Zobel sa pader: si Cassian, seryoso ang mukha at sa tabi niya, si Eleanora, nakangiti, maamo, parang diyosang hindi pwedeng abutin.

Muling sumakit ang ulo niya—isang pagkirot na parang sinusubukang punitin ang pagitan ng dalawang alaala: si Mirella, ang dating katulong na minsang humawak ng mga gamit ni Eleanora, at si Eleanora, ang babaeng ngayon ay nakikita ng lahat sa kanya.

“Halika na, hija,” sabi ni Manang Gloria, ang matandang mayordoma ng mansyon, habang dahan-dahan siyang inaalalayan paakyat ng grand staircase. “Namiss kita. Ang tagal mo ring nawala.”

Hindi pa rin makapagsalita si Mirella. Pinilit niyang ngumiti, pilit na itinatago ang kaba sa dibdib. Ang tinig niya’y nanatiling basag, kaya’t sa halip na sumagot, tanging tango lang ang naibigay niya.

As they walked down the corridor, she inhaled the scent of the mansion—an expensive mix of wood, flowers, and the dust of hidden secrets. Portraits of the Zobel family lined the walls: parties, weddings, business awards. Everything looked perfect. Yet to her, it all seemed fake.

Pagdating sa ikalawang palapag, huminto si Manang Gloria sa tapat ng malapad na pinto na may ukit na “E.Z.” sa doorknob.


“Dito, hija. Ito pa rin ang kwarto mo. Nilinis namin ito noong isang linggo nang sabihing uuwi ka na raw.”

Napakurap si Mirella. “K-kwarto ko?”

Hindi ba dapat ay siping sila ng kaniyang asawa? Bakit tila hiwalay ang mga silid nila?


Walang tunog ang lumabas. Parang tinuklap ang hangin sa lalamunan niya, kaya’t isang mahinang tango na lang ulit ang isinagot niya.

Binuksan ni Manang Gloria ang pinto, at agad siyang sinalubong ng amoy ng lavender at malamig na hangin mula sa aircon. Ang kwarto ay malawak—may chandelier, mararangyang kurtina, at isang queen-sized bed na parang hindi pa nagalaw. Sa ibabaw ng vanity table, nakahilera ang mga pabango ni Eleanora, ang mga make up, at ang mga alahas na minsan ay nilinis mismo ni Mirella sa shoot.

It felt like she had stepped back in time, to when she was nothing more than an observer in Eleanora’s world—the shadow behind her beauty, the silent girl who carried her bags, the woman without a name.

Now, everything that once belonged to Eleanora was hers.

So why did it feel so terrifying?

“Magpahinga ka muna, hija,” wika ni Manang Gloria. “I’ll have your food sent up in a while.” Ngumiti ito, puno ng malasakit, at lumabas ng kwarto.

Naiwan si Mirella sa katahimikan. Ang bawat tunog ng orasan ay parang tibok ng sariling puso niya. Dahan-dahan siyang naupo sa gilid ng kama at tiningnan ang sarili sa malaking salamin sa tapat. Ang babaeng nakatingin sa kanya ay maganda, maputi, pino, at may mga matang parang sanay tumanggap ng paghanga.


Ngunit sa likod ng balat na iyon, naroon pa rin ang dating siya—si Mirella, ang taong minamaliit, ang babaeng ginugulpi ng tiyahin, ang taong walang halaga.

‘Bakit ako? Bakit mukha ni Eleanora ang pumalit saakin?’

Pinikit niya ang mga mata niya, pilit inaalala ang gabing iyon. Ang ulan, ang sigaw, ang apoy.

Eleanora...


Ang pangalan ay sumisingit sa bawat himaymay ng alaala, ngunit palaging putol, palaging kulang.

Wala siyang maalala kung bakit nag-iba ang mukha niya. Wala siyang maalala kung paano siya nakaligtas.

Ngunit isang tanong ang unti-unting sumingit sa isip niya—hindi ba’t ito ang matagal na niyang ginusto? Ang makaalis? Ang hindi na kailangang matakot?

Kung mananatili siya sa ganitong wangis, mas magagawa niya ang gusto niya. Walang makakilala sa kaniya. Walang makakabalik sa impyerno ng kanyang tiyahin at ang malupit na ginagawa sa kaniya ng babaeng ngayon ay nasa sarili na niyang katauhan.

Tumayo siya at lumapit sa salamin. Pinagmasdan ang sarili nang matagal. Ang bawat peklat na naiwan sa gilid ng mukha ay paalala ng apoy na muntik nang pumatay sa kanya—at ngayon, paalala rin ng bagong pagkataong ibinigay sa kanya.


‘Tama. Hindi ako dapat malungkot. Dapat masaya ako…’ Aniya sa isip nito.

Isang ngiti ang unti-unting gumuhit sa kanyang labi. Iba ang ngiting iyon, hindi inosente, hindi rin mapait. Isang ngiti ng taong may tinatagong apoy sa ilalim ng balat.

‘Dahil hawak ko na… ang buhay ni Mrs. Eleanora Zobel.”

Sa labas ng bintana, nakita niyang unti-unting lumalalim ang gabi. Ang mga ilaw ng mansion ay kumikislap sa dilim, parang mga matang nagmamasid.

Sa unang gabing ginampanan niya ang bagong katauhan, napagtanto niyang ang impyerno ay hindi lang lugar na pinagtatakasan. Minsan, ito rin ang tahanang pinapasok nito.