The Fae Serenade.

          ฉันนั่งมองเหม่อออกไปทางหน้าต่างของห้องพัก ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ตรงโต๊ะเขียนหนังสือตัวเล็กๆที่อยู่ตรงมุมห้องมุมหนึ่ง และถอนหายใจออกมาเบาๆ

          ‘เห้อออ……..’

          เมื่อนั่งนึกคิดถึงชีวิตของตัวเองที่เป็นอยู่ในตอนนี้ ที่เหลือแค่ตัวคนเดียว(ฉันเองชื่อว่า น้ำอิง อันธิยา เกียรติธาดา ตอนนี้ฉันอายุ 21ปีย่าง22)เพราะพ่อแม่ของฉันเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อหลายปีมาแล้วตั้งแต่ฉันอายุ15 ปี จากชีวิตที่มีทั้งพ่อและแม่ มีครอบครัวที่อบอุ่น ต้องกลายมาเหลือตัวคนเดียวไม่มีที่พึ่งใดให้ฉัน แค่คิดถึงบรรยากาศเก่าๆที่เคยมี ถึงครอบครัวของเราจะไม่ได้ร่ำรวยแต่ฉันก็มีความสุขที่ได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อกับแม่ ทุกๆวันเราสามคนพ่อแม่ลูกจะนั่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน นั่งดูทีวี พูดคุยกันในเรื่องต่างๆ นั่งหัวเราะและส่งยิ้มให้กัน ภาพความสุขเหล่านั้นยังคงอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดมา พอคิดถึงเรื่องที่เคยมีความสุขที่ผ่านมา น้ำตาเจ้ากรรมก็พากันไหลอาบมาเต็ม สองแก้มนวล ‘ ฮึก ฮึก’ ฉันยกเข่าขึ้นมาแล้วก้มหน้านั่งกอดเข่าร้องไห้ด้วยความคิดถึงและโหยหาอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของพ่อกับแม่ที่เคยได้รับตลอดมา

            “ พ่อคะ แม่คะ หนูคิดถึง ”

            “ ฮึก ฮึก ฮึก ทำไมต้องจากหนูไปเร็วขนาดนี้คะ”

            “ ทำไมคะ.................ฮึก”

          ฉันนั่งกอดเข่าก้มหน้าร้องไห้ สะอึกสะอื้น ไม่มีทีท่าว่าฉันจะหยุดร้องไห้ได้เลย แค่คิดถึงพวกท่าน ฉันจากที่เข้มแข็งพอแค่นึกถึงพวกท่านทั้งสองก็รู้สึกอ่อนแอขึ้นมามันห้ามน้ำตาไม่ได้ แต่สุดท้ายฉันก็ต้องอยู่กับโลกแห่งความเป็นจริงที่ฉันต้องดำรงชีวิตอยู่คนเดียวให้ได้ และก็ได้แค่นึกถึงพวกท่านในตอนที่มีความสุขด้วยกัน และพวกท่านทั้งสองจะอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดไป

           “ หนูรักพ่อกับแม่นะคะ คิดถึงพ่อกับแม่มากๆเลยค่ะ”

            “หนูสัญญาหนูจะใช้ชีวิตที่เหลือให้มีความสุข”

            “หนูจะเข้มแข็ง ค่ะ”

           พอฉันได้ร้องได้ระบายออกมาฉันก็รู้สึกสบายใจขึ้นและนั่งคิดถึงอนาคตตัวเองว่าชีวิตข้างหน้าจะเป็นไปแบบไหน แต่ก็คิดไม่ออกจริงๆว่าชีวิตที่เหลือของฉันจะดำเนินไปอย่างไร คิดไปคิดมาฉันก็สะบัดหัวไล่ความคิดต่างๆออกจากสมองเช็ดคราบน้ำตาออกจากสองแก้ม และสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกสติให้ตัวเอง  แต่เวลาต่อมาฉันก็สะดุ้งตกใจเพราะมีคนมาเคาะประตูห้องของฉัน ทำให้ฉันหลุดออกจากห้วงภวังค์ความคิดของตัวเอง