Chapter 4: Do it, again.  

Malalim na ang gabi nang sa wakas ay makatulog si Mara sa mga bisig ni Linus. Tahimik ang buong bahay, walang yabag, walang boses na maririnig, ngunit sa loob ng kanyang isipan, wala ding kapayapaan.

Ilang araw nang hindi umuuwi si Cecily.

Bagama’t puno ng mga kasambahay ang mansyon, may kakaibang pagkakapit si Mara sa kanyang ina. Ayaw nitong maiwan sa kahit kanino. Kaya’t saan man magpunta si Linus nitong mga nagdaang araw, buhat-buhat niya ang bata, sa sala, sa opisina sa bahay, maging sa hapag-kainan.

Para sa isang lalaking sanay sa kontrol mapanegosyo, sa imahe ng pamilya, sa bawat galaw ng kanyang buhay, ito’y isang uri ng pagkabigo na hindi niya inaasahan.

Matigas ang ulo ni Mara. Hindi siya basta napapakalma ng mga estranghero. At sa tuwing magwawala ito, hindi niya maiwasang maalala kung paanong kabisado ni Cecily ang bawat hinga, bawat simangot, bawat luha ng bata. Sa pagkawala niya, si Linus ang napilitang pumalit sa papel na iyon, isang responsibilidad na ngayon lamang niya tunay na naramdaman.

Nang tuluyang maging pantay ang paghinga ni Mara sa mahimbing na tulog, marahang inihiga ni Linus ang bata at naupo sa sofa. Nakatuon ang mga mata niya sa kawalan.

Napakatahimik ng gabi.

Maging ang tunog ng orasan ay tila mas malakas kaysa dati, umaalingawngaw sa maluwang na sala na ngayon ay parang masyadong malaki para sa kanya.

Biglang sumagi sa isip niya ang eksenang hindi niya inaasahang makikita, si Cecily sa auction. Hindi basta dumalo, kundi nakatayo sa entablado, tuwid ang tindig, malinaw ang boses, kontrolado ang buong bulwagan. Siya ang sentro ng atensyon, nagdidikta ng daloy ng bidding, at may hawak ng bawat halaga ng mga auction.

Hindi niya ito matanggal sa kanyang isipan.

Alam niyang pupunta ako roon, naisip niya.

Sinadya niya iyon.

Pinaniwalaan niyang isa lamang itong kalkuladong hakbang ni Cecily, isang paraan para pukawin ang reaksyon niya, para subukin ang kanyang pride.

Binuksan niya ang cellphone at pinuntahan ang thread ng kanilang mga mensahe.

Ang huli niyang natanggap na mensahe mula kay Cecily ay noong isang linggo pa.

Wala nang paalala. Walang reklamo. Walang tanong.

Tahimik.

At ang katahimikang iyon ang higit na nagpabigat sa dibdib niya kaysa sa kahit anong salita.

Napabuntong-hininga siya na alam niyang inis, ngunit may bahid din ng hindi niya maamin na pag-aalala. Nadako siya sa isang banking app.

Ilang pindot lamang, at nakita niya ang account ni Cecily.

Walang pag-aalinlangan, at ni-freeze niya ang card.

Pinutol niya ang direktang access nito sa kanilang pinagsamang pera.

“We’ll see,” mahina niyang bulong sa sarili, na para bang inaasahan niyang ang kilos na iyon ay magbubunsod ng reaksyon, ng pagsisisi, ng pangungulila.

Hindi niya maamin sa sarili ang mga nararamdaman niya ngayon at ayaw niyang pangalanan ang mga iyon. Naniniwala siyang kung talagang nais ni Cecily ang kalayaan, babalik din ito sa kanya, mas lalo na kapag naubusan ng pera.

Isang sugal, na mula sa kanyang pride at walang kasiguraduhan.

-

Samantala, maagang sumikat ang araw kinaumagahan.

Nagising si Cecily na magaan ang pakiramdam.

Nariyan pa rin ang lamig ng nagdaang tag-ulan, ngunit sapat ang init ng apartment upang yakapin siya ng ginhawa. Lumabas siya sa balkonahe, may hawak na tasa ng kape, at minasdan ang ilog na banayad na dumadaloy sa malayo.

Isang katahimikang hindi niya naramdaman sa loob ng maraming taon.

Biglang umilaw ang kanyang cellphone.

Isang message mula sa bangko.

Binuksan niya ito. Hindi siya nagulat, at mas lalong hindi nabahala.

Your account has been frozen.

Bahagyang kumurba ang kanyang mga labi sa isang munting ngiti.

Kaya pala iyon ang galaw niya.

Ibinaba niya ang tasa at sinuri ang balanse ng kanyang isang bank account. Nandoon na ang komisyon mula sa auction, at ang numerong nakasaad ay sapat upang palawakin pa ang kanyang ngiti.

Hindi lang ito sapat, sobra pa.

Mas higit pa sa anumang hawak niya sa loob ng maraming taon.

Uminom siya ng kape at ninamnam ang isang pakiramdam na akala niya’y nakalimutan na niya.

Kalayaan.

Hindi ito kasama ng pera o ng titulo niya bilang isang asawa. Isa itong tahimik na katiyakang kaya niyang tumayo sa sarili niyang mga paa.

Hindi nagtagal, tumunog ang doorbell.

Pagbukas niya ng pinto, isang lalaking maayos ang bihis ang bumati sa kanya, ang kanyang divorce lawyer. Sa loob ng briefcase nito ang mga dokumentong ilang beses na nilang napag-usapan.

Walang pag-aatubili si Cecily.

Maingat niyang binasa ang bawat probisyon, malinaw ang mga mata, eksakto ang pag-unawa.

Pagkatapos ng masusing pagsusuri, nilagdaan niya ang mga papeles.

“I won’t exaggerate and be realistic,” propesyunal at kalmado niyang sabi. “We’ve been together for five years; I don’t need more. Just 30% of the assets will do.”

Walang hinanakit sa kanyang tono. Walang sumbat. Tanging kumpiyansa.

Nang maisara ang mga dokumento, ipinadala niya ang mga ito sa opisina ni Linus sa pamamagitan ng courier.

Walang drama. Walang paghihintay. Walang iyakan.

Tapos.

Matapos iyon, umalis si Cecily upang asikasuhin ang iba pang bagay at hindi niya inaasahan na haharap siya sa isa pang emosyonal na yugto.

Tumungo siya sa isang unibersidad.

Isang lugar na minsan niyang pinangarap kung saan sana niya ipagpapatuloy ang doctoral studies sa cultural relic restoration. Isang pangarap na isinantabi niya para sa kanilang kasal ni Linus.

Sa harap ng opisina ng dati niyang mentor, napahinto siya.

Bumalik ang mga alaala ng ambisyon, ng nasayang na panahon, at mga pangarap na kanyang kinalimutan. Pakiramdam niya’y bumalik siya sa oras na iyon, nang kanyang pagkabata. Sariwa ang gaan na kanyang nararamdaman at pananabikk.

Huminga siya nang malalim at kumatok.

Isang matandang propesor ang nagbukas ng pinto. Sa unang tingin, nakilala niya si Cecily, mas payat, mas matatag ang tindig, ngunit pamilyar pa rin.

Noong una’y malamig ang pagtanggap nito sa kanya. Akala mo’y terror na propesor na hindi nagpapasa ng mga estudyante.

“Ako na ang nagsabi noon,” mabagsik nitong wika, “huwag mong sayangin ang buhay mo para sa ibang tao.”

Tumingin si Cecily sa kanya nang buong katapatan. Nangilid ang luha sa kanyang mga mata. Marahil hindi sa pait o takot o kaba, kung hindi ay dahil sa ginhawa.

“Tama po kayo,” mahina ngunit matatag niyang sabi. “Humihingi po ako ng isa pang pagkakataon.”

Napabuntong-hininga ang propesor. Matagal itong tumahimik, bago tuluyang buksan ang pinto.

“Tingnan natin kung karapat-dapat ka pa,” sabi nito. “Isang slot lang ang bukas ngayong taon. Kailangan mong makipagkumpitensya. Ang kakayahan mo ang magsasalita.”

Ngumiti si Cecily, isang ngiting puno ng determinasyon. Hindi pa man tiyak pero kumpiyansa siya sa kanyang sarili.

Handa na siyang buuin muli ang kanyang karera. At higit sa lahat, ang kanyang sarili.