Chapter 3: The day she left  

Matapos lisanin ni Cecily ang kanyang tirahan, muling nabalot ng tila normal na katahimikan ang mansyon.

Bandang hapon, bumalik si Linus kasama si Mara at ang kanyang assistant na si Julie. Pagpasok pa lamang nila sa bahay, agad na naalala ng bata kung saan inilalagay ang pamahid para sa paso. Hindi siya nag-atubiling tumakbo paakyat ng ikalawang palapag, dala ang pagmamadali at inosenteng layunin.

Sa master bedroom, tumingkayad siya upang abutin ang lalagyan sa ibabaw ng aparador. Sa kanyang paggalaw, natamaan ang isang maliit na kahong nasa dresser. Isang bahagyang tunog ang umalingawngaw, ting!, habang gumulong ang isang kumikislap na singsing, dumulas pababa, at tuluyang nawala sa ilalim ng kama.

Hindi iyon napansin ni Mara.

Bitbit ang pamahid, mabilis siyang bumaba.

Sa kalagitnaan ng hagdan, bigla siyang tumigil at napaisip. Tumingin siya sa paligid bago nagtanong sa isa sa mga katulong, “Nasaan si Cecily?”

Nagkatinginan ang mga kasambahay bago may sumagot, maingat ang tono.

“Umalis po si Madam kaninang umaga. May dala siyang maleta. Hindi po niya sinabi kung saan siya pupunta.”

Nanlaki ang mga mata ng bata.

Umalis?

Sa isip ni Mara, tiyak na nagtatampo lamang si Cecily. Gaya ng dati, babalik din ito pagkalipas ng isa o dalawang araw. Dahil sa murang edad, hindi pa niya lubos na naunawaan ang bigat ng salitang pag-alis.

Sa ibaba, napansin ni Linus ang katahimikan ng bahay, isang kakaibang kawalan, hindi bago ngunit hindi rin ordinaryo. Nang mapadaan ang kanyang tingin sa mesa, nakita niyang wala na ang card na iniwan niya.

Wala rin si Cecily.

Bahagya siyang napatigil, saka nagpakawala ng malamig na buntong-hininga.

Hindi niya ito binigyang halaga. Sa loob ng ilang araw, babalik din iyon, gaya ng dati.

Hindi niya inisip pa ito.

Samantala, sa kabilang panig ng lungsod, huminto ang taxi sa harap ng isang apartment na nakaharap sa ilog.

Tahimik, simple, at pamilyar.

Ito ang tirahang pag-aari ni Cecily bago siya ikasal, isang lugar na matagal na niyang iniwan, ngunit hindi kailanman nakalimutan. Ilang araw bago siya umalis, nakipag-ugnayan na siya sa caretaker. Nilinis nito ang unit, inayos ang mga kasangkapan, at ibinalik ang dating kaayusan. Tila hinihintay na lamang ang kanyang pagdating.

Pagpasok niya, huminga siya nang malalim.

Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi mabigat ang dibdib niya.

Isa-isa niyang inilabas ang mga tropeo, sertipiko, at plake mula sa maleta, mga alaala ng panahong siya ay may sariling pangalan, sariling halaga. Inilagay niya ang mga iyon sa estante, parang tahimik na panata sa sarili. Na parang ang oresensya ng mga iyon ay mistulang palatandaan niya sa tuwing madadako ang kanyang tingin dito.

Ito ang kanyang mundo. At babawiin niya ito.

-

Kinabukasan, nagising si Cecily nang walang alarm.

Walang kailangang ihanda para sa eskuwela. Walang asawang aasikasuhin. Walang kailangang suunging emosyonal na tensyon.

Tahimik siyang nag-almusal habang sinusuri ang mga dokumento para sa paparating na charity auction. Nakatuon ang kanyang isip, malinaw ang mga mata. Hindi lamang bilang isang propesyonal, kundi bilang babaeng muling bumabalik sa sarili.

Sa venue ng auction, ipinakilala siya ng organizer bilang star auctioneer ng gabi.

Sa gitna ng abalang bulwagan, may isang lalaking napahinto sa paglalakad.

Nagkatitigan sila.

“Cecily?”

“Travis?”

Isang lalaking may nakabibighaning presensya, suot ang isang eleganteng itim na trahe de boda, at tila kumislap ang mata nang makita siya.

Isang matagal nang kakilala, isang pamilyar na presensyang hindi niya inaasahang makita. Nagpalitan sila ng mainit na pagbati at nagpasiyang magtungo muna sa coffee area upang magkumustahan bago magsimula ang event.

Hindi nagtagal, dumating din si Linus sa venue, kasama si Mara at si Julie. Sa gitna ng masikip na bulwagan, biglang huminto ang bata at itinuro ang isang direksyon.

“Daddy— Cecily!”

Sinundan ni Linus ang direksyon ng maliit na daliri nitong may tinuturo.

At doon niya siya nakita.

Si Cecily, nakikipag-usap sa isang lalaking hindi niya kilala. Hindi basta usapan. Buhay ang kanyang mukha, maliwanag ang ngiti, kulubot ang mga mata sa tunay na kasiyahan, isang ekspresyong matagal nang hindi niya nakita.

Hindi niya inaasahang makikita iyon muli.

Saglit siyang tumigil, tahimik na nagmasid.

Biglang kumawala si Mara mula sa kanyang mga bisig at tumakbo papunta kay Cecily, ang maliliit na hakbang ay puno ng pananabik.

“Cecily! Why are you hereee?” malakas na tawag ng bata, umalingawngaw sa marmol na sahig.

Naputol ang usapan ng dalawa.

Nagulat si Cecily at napalingon. Nang makita niya si Mara, napilitan siyang ngumiti, isang ngiting kalmado, ngunit may bahid ng higpit sa dibdib. May kakaibang kirot sa damdamin niya habang tinitingnan ang batang minsang walang pag-aalinlangang tumatakbo sa kanyang mga bisig.

Ang lalaking katabi niya ay bahagyang yumuko, magalang ang tono.

“Anak ng kaibigan mo?” tanong niya.

Hindi nais ni Cecily na ilantad ang anumang kahinaan. Pinili niyang panatilihin ang distansya sa kanilang dalawa.

“Anak ng isang kaibigan,” magaang niyang sagot.

Narinig iyon ni Linus.

At agad na napako ang kanyang tingin sa kaliwang kamay ni Cecily, walang singsing sa kahit ano mang daliri.

Nanlamig ang kanyang paningin.

Lumapit siya, dinampot si Mara, at mahigpit na niyakap ang bata.

“Dad…” mahina nitong bulong, may bahid ng pagkabigo na hindi niya maipaliwanag.

Hindi nagtanong si Linus. Isang malamig na sulyap lamang ang ibinigay niya kay Cecily bago tumalikod, dala ang anak. Sumama sila kay Julie at unti-unting naglaho sa karamihan.

Hindi gumalaw si Cecily, ngunit bahagyang lumubog ang kanyang dibdib. Ang malamig at mapait na kape sa kanyang kamay ay tila sumasalamin sa kanyang nararamdaman.

Hindi nag-usisa ang lalaking kasama niya. Ngumiti lamang siya at itinuro ang mga upuan.

“Aren’t the organizer too prepared for this?”

Huminga si Cecily at tumango.

Nang magsimula ang auction, umakyat siya sa entablado, maayos, elegante, at puno ng kumpiyansa. Suot niya’y isang marangya at asul-marino na gown na may mahahabang manggas na hitik sa kinang ng mga sequins, at isang dramatikong lambong ng makintab na satin sa tagiliran, na nagbibigay-diin sa kanyang mapangahas na ganda. Ang kanyang boses ay malinaw, ang bawat paliwanag ay eksakto, pinagsasama ang kasaysayan at merkado sa bawat bigkas.

Humanga ang mga bisita.

Si Travis ay tahimik na nagmasid, kitang-kita ang paghanga sa kanyang mga mata. At isang nakatagong ngiti ang pilit lumalabas.

Sa kabilang panig ng bulwagan, unti-unting nagbago ang ekspresyon ni Julie. Ang dating pagmamaliit ay napalitan ng pagkagulat. Nakikita niya ngayon si Cecily, sa entablado, hindi bilang isang asawa lang, kundi bilang isang propesyonal na may tunay na kakayahan.

Makapangyarihan.

Sa pagtatapos ng gabi, nang maibenta ang huling slot sa isang rekord na halaga, umalingawngaw ang palakpakan.

Ngumiti si Cecily, hindi dahil sa papuri, kundi dahil muli niyang naramdaman ang sarili.

Sa ilalim ng ambon ng gabi, inihatid siya ni Travis pauwi. Nagpasalamat siya dito.

Habang naglalakad siya patungo sa lobby ng apartment, payapang sinasalag ng payong ang ulan, mistula siyang isang babaeng tuluyan nang kumawala sa anino ng nakaraan.