LOGINCHAPTER 24 — Lavender
(Lavender’s POV)Naging napakabilis ng mga pangyayari pagpasok ng Lunes ng umaga.Kahit nasa loob ako ng tahimik at napakalaking penthouse, nararamdaman ko ang matinding tensyon na bumabalot sa buong Montreux Tower. Mula sa malaking bintana, nakikita ko ang napakaraming van ng mga balita at mga pulis na nakaparada sa ibaba ng gusali.Hindi pumasok si Adrian sa kwarto mula pa kagabi. Naririnig ko ang mababang boses niya sa study room—mga sunod-sunod na tawCHAPTER 40 — Adrian(Adrian’s POV)The gentle hum of the early evening ocean tide was the only sound echoing through the porch of our beach house.I sat on the wide wooden bench with my back resting against the bamboo railing, cradling two-month-old Alexander against my chest. His tiny head rose and fell in time with my breath, one of his minuscule fists clutching the collar of my linen shirt.The soft click of the screen door signaled Lavender’s arrival. She stepped out into the cool evening air, wearing a flowing pastel dress, her dark hair tied back in a loose braid. She held two cups of warm tea, placing them on the low table before sliding onto the bench right beside me.She leaned her head against my shoulder, her fingers trailing down Alexander’s soft cheek.“Makatulog na ba ang maliit na prinsipe natin?” Lavender whispered, a sweet, fond smile softening her lips.“Finally,” I murmured, leaning over to kiss the top of her head. “He fought it for an
CHAPTER 39 — Lavender(Lavender’s POV)Ang sakit na nararamdaman ko ay parang hampas ng pinakamalakas na bagyo sa dagat. Bawat kontraksyon ay pumupunit sa aking katawan, ngunit sa gitna ng matinding hirap, may isang bagay na nanatiling matatag at hindi natagag—ang kamay ni Adrian na nakahawak nang napakahigpit sa kamay ko.“Huminga ka nang malalim, Lavender... I’m right here, my love. Look at me,” paulit-ulit na bulong ni Adrian sa aking tainga.Nakatayo siya sa tabi ng aking higaan sa loob ng delivery room ng aming klinika. Ang kanyang buhok ay gulo-gulo na, wala na ang kanyang mamahaling suit jacket, at ang kanyang magkabilang mata ay puno ng luha at matinding pag-aalala. Ang lalaking minsang kinabutan ng buong mundo sa larangan ng negosyo ay nanginginig ngayon habang pinupunasan ang pawis sa aking noo.“All right, Mrs. Montreux, one last big push!” utos ng doktor habang nakahanda ang medical team.“Aaaaah!”I gathered every ounce of strength left in my
CHAPTER 38 — Adrian(Adrian’s POV)The morning sun cast a warm golden glow across the quiet nursery as I gently tightened the final fitting on the hand-carved mahogany crib.Lola Victoria was standing near the doorway, supervising Vance as he carefully unpacked soft organic blankets and imported plush toys. Seeing my grandmother—a woman who used to measure people only by net worth and pedigree—fussing over baby socks in a beachfront island house was still a sight that brought a quiet smile to my face.“Make sure the air circulation is right, Vance,” Lola directed, adjusting her silver-rimmed glasses. “We cannot have the sea breeze getting too harsh for the child.”“Everything is calibrated to exact temperature specifications, Madam,” Vance replied with a professional nod, placing the last item on the wooden shelf.I walked over to my grandmother and wrapped a warm arm around her shoulders. “Lola, you’ve been up since six in the morning. Sit down and rest befo
CHAPTER 37 — Lavender(Lavender’s POV)Mabilis na lumipas ang pitong buwan, at kasabay ng paglaki ng aking tiyan ang tuloy-tuloy na pagbabago sa aming isla.Nakatayo ako sa balkonahe ng aming bagong tayong bahay—isang modernong rest house na nakatayo sa baybayin, gawa sa salamin, kahoy, at mga katutubong materyales para hindi mawala ang simpleng ganda ng isla. Mula rito, natatanaw ko ang natapos nang *Lavender Reyes-Montreux Community Clinic* at ang katabing mababang paaralan na puno na ngayon ng mga naglalarong bata.Dahan-dahan kong hinaplos ang aking bilugang tiyan. Pitong buwan na ang sanggol sa loob ko, at ayon sa huling ultrasound namin sa Maynila, isang malusog na batang lalaki ang regalong darating sa aming buhay.“Bakit ka nakatayo diyan nang mag-isa?”Naramdaman ko ang malaking kamay ni Adrian na dahan-dahang humawak sa aking baywang, habang ang isa niyang kamay ay lumipat sa ibabaw ng aking tiyan. Ipinatong niya ang kanyang baba sa aking balikat, m
CHAPTER 36 — Adrian(Adrian’s POV)For a few endless seconds, my mind went completely blank.I had negotiated billion-dollar acquisitions, managed high-stakes corporate takeovers, and stared down dangerous enemies without blinking. But hearing those six words from Lavender made my heart pound harder than it ever had in my life.“I think we’re going to be parents, Adrian.”My hand trembled beneath hers where it rested against her abdomen. I stared at her face—her tear-glistening eyes, her tender, radiant smile—and the full, breathtaking reality of what she said crashed over me.A child. Our child. A piece of us born from the very love that saved my life.“Lavender…” I whispered, my voice choking with an overwhelming rush of emotion.I leaned forward, gently pressing my forehead against hers as hot tears slipped down my cheeks. I wasn't ashamed to cry—not in front of her, not in front of her mother, not in front of the universe. I enveloped her in a pro
CHAPTER 35 — Lavender(Lavender’s POV)Naging napakabilis at napakapayapa ng mga kasunod na buwan sa isla.Dito na muna namin piniling manatili ni Adrian habang sinisimulan ang pagpapatayo ng *Lavender Reyes-Montreux Community Foundation*. Sa bawat umaga na nagigising ako sa tabi niya, mas lalo kong nararamdaman ang pagbabago sa kanya. Ang dating malamig at palaging abalang CEO ay napalitan ng isang lalaking palaging may ngiti sa mga labi habang nakatulong sa pagbubuhat ng mga gamit sa dalampasigan o kaya’y nakikipagkwentuhan kina Tatay.Isang umaga, habang nakatayo ako sa tabi ng paitaas na pader ng ginagawang clinic, bigla akong nakaramdam ng matinding pagkahilo.Napahawak ako sa pader ng gusali, dahan-dahang napapaupo sa tabi ng bunton ng mga semento. Ang init ng araw at ang amoy ng sariwang pintura ay biglang naging napakabigat para sa akin.“Lavender?!”Narinig ko ang mabilis na mga hakbang ni Adrian. Mula sa malayo, agad niyang nabitawan ang hawak n
Title : The Forgotten ZillionaireBy : Yshanggabi DreameThere are nights that define you.And then there are nights that destroy every version of who you thought you were.That night… I was both the man who had everything and the man who lost it all in one breath.I held the black velvet box tight
CHAPTER 4 — AdrianMainit pa rin ang hangin mula sa apoy na nagpapatuloy pagliyab sa bungad ng kuweba, ngunit sa loob ay may kakaibang lamig na tila gumapang sa balat ni Lavender habang pinagmamasdan ang lalaking hindi pa rin bumabangon. Nakahiga pa rin si Adrian sa banig na nilatag niya kanina, n
“H–Hoy!” sigaw ko sa mga malalapit na mangingisda, kahit pa halos walang tao sa oras na ‘yun. “May tao rito! May sugatan!”May dalawang lalaki na agad lumapit—kilala ko sila, taga-baryo rin: si Mang Rudy at si Kiko.“Ano na naman ‘yan, Lavender?” sabi ni Mang Rudy, na parang laging suplado pero mab
Chapter 2 — Adrian(Adrian’s POV)Madilim. Tahimik. At ang bigat ng katawan ko—parang may humihila pababa, pero sabay akong inaangat na parang ayaw akong pakawalan. Hindi ko alam kung saan ako dapat mapunta. Ang alam ko lang, may kumikirot sa ulo ko, malalim, kumakagat.Parang may tunog ng alon. Ma







