Mag-log inCHAPTER 4 — Adrian
Mainit pa rin ang hangin mula sa apoy na nagpapatuloy pagliyab sa bungad ng kuweba, ngunit sa loob ay may kakaibang lamig na tila gumapang sa balat ni Lavender habang pinagmamasdan ang lalaking hindi pa rin bumabangon. Nakahiga pa rin si Adrian sa banig na nilatag niya kanina, nakatingin lamang sa kisame ng kuweba na para bang sinusubukang hanapin ang mga sagot doon. Tahimik muna si Lavender—hindi niya alam kung paano sisimulan ang usapan. Nanginginig pa rin ang dibdib niya sa eksenang halos malunod ang lalaki nung gabing iyon. Ngunit higit pa roon ang bumabagabag sa kanya ngayon—ang katotohanang wala itong maalala, kahit ang mismong pangalan nito. Pinagmasdan niya ang mukha ng estranghero. Maputi, may matangos na ilong, makapal ang kilay, at may mahabang pilik. Halatang sanay sa matitinding trabaho ang katawan nito—broad shoulders, defined arms, pero may kakaibang lambot ang ekspresyon ng mukha nito habang tulala lamang. Humugot ng malalim na hininga si Lavender at nag-ipon ng lakas ng loob. “Uh… Adrian?” Dahan-dahang lumingon ang lalaki, tila nagulat pa. Lavender cleared her throat. “Ang ibig kong sabihin… iyon kasi ang nakasulat sa kwentas mo.” At saka niya marahang inangat mula sa bulsa ang kwentas na nakuha niya nang iligtas ang lalaki. Lumang silver chain, may maliit na black stone pendant na may nakaukit na pangalan. A D R I A N. Nanlaki ang mata ng lalaki. Halatang sinusuri nito ang pendant na parang hiyas na may kasamang alaala na hindi niya maabot. “Sa’yo ‘to,” dagdag ni Lavender habang marahang isinabit sa leeg niya. Hinawakan agad iyon ni Adrian na para bang iyon lang ang bagay na konektado sa kaniya sa ngayon. Napalunok siya. “Adrian…” marahan niyang ulit, parang sinusubukang kilalanin ang salitang iyon. “So name ko pala ‘yan…” Tumango si Lavender kahit ramdam niya ang pagkabagabag sa tinig ng lalaki. “M-may naaalala ka ba? Kahit konti lang? Kung taga saan ka? O kung paano ka napunta sa ilog?” Umiling si Adrian, marahang pero puno ng bigat. Wala talaga… Natahimik sila. Tanging tunog ng alon sa labas ang maririnig. “Wala… kahit anong pilit,” mahinang sambit ni Adrian. “Parang blangkong papel yung isip ko. Lahat puti. Wala man lang kahit isang pangalang iba, lugar, tao, kahit boses o mukha.” Tumingala siya. “Pati sarili ko… hindi ko maramdaman.” Tinapik ni Lavender ang tuhod nito, pilit na ngumiti. “At least ngayon may pangalan ka na.” Hindi man malaki, pero doon nagsimula ang kaunting saya sa mata ng lalaki. “Lavender?” tawag niya bigla. Napakurap si Lavender. “O?” “Kung—kung wala akong matandaan… puwede bang sabihin mo sa’kin kung anong nangyari sa’kin?” Huminga siya nang malalim at tumabi sa higaan ng lalaki. Sinimulan niyang ikuwento ang lahat—kung paano niya narinig ang sigaw mula sa ilog, kung paano niya ito hinila papunta sa batuhan, kung paano niya kinabahan na baka hindi na ito huminga. Lahat, mula simula hanggang wakas ng gabing iyon. Tahimik lang si Adrian habang nakikinig. Nakasunod ang mata niya sa bawat salitang lumalabas sa labi ni Lavender, para bang iyon lang ang hawak niyang realidad. “Kung hindi dahil sa’yo…” bulong ng lalaki pagkatapos. “Siguro wala na ako.” Napailing si Lavender. “Wala kang dapat ipagpasalamat. Ginawa ko lang naman ang kaya kong gawin.” Tumingin si Adrian, diretso sa mata niya. “Hindi lahat ng tao gagawin ‘yon.” Nag-iwas tingin si Lavender dahil biglang naging mabilis ang t***k ng puso niya. Hindi niya alam kung dahil ba nakakahiya ang papuri… o dahil sa kakaibang tingin ni Adrian—malalim, seryoso, at parang may ibig sabihin. Nagpasya si Lavender na maghanda ng halamang gamot para sa natamo nitong pasa. Kumuha siya ng dahon at dinikdik sa isang bato. Habang ginagawa iyon, bumalik siya sa tabi ni Adrian at sinimulang pahiran ang gasgas nito sa noo. Napahinto si Adrian nang maramdaman ang malamig na haplos ng gamot sa balat. “Ano ‘yan?” “Pangpahid. Para gumaling ang sugat mo.” Napatingin si Adrian sa kamay niya. “Sanay ka bang gumamit niyan?” Tumango siya. “Dito ako lumaki. Alam ko halos lahat ng halamang kailangan para mabuhay dito.” “Dito ka nakatira talaga?” may pagtatakang tanong ng lalaki. Oo,” mahinang sagot niya. “Ako lang.” Nagtagal ang katahimikan. “You live alone?” ulit ni Adrian, ngayon ay tila may bahid ng pag-aalala. “Yes,” sagot niya, diretsahan, pero may pinipigil na panginginig. “Simula pa nung bata ako.” Hindi niya na gustong i-detalye kung bakit. Hindi niya gustong isipin ang mga taong dapat ay kasama niya ngayon pero pinili siyang iwan. Ngunit ramdam ni Adrian ang bigat sa boses niya. Kahit walang alaala, tila may instinct siya sa pakiramdam ng tao. Takip-silip, tinitigan niya si Lavender, parang ngayon niya lang napagtanto ang bigat ng mag-isang buhay sa isang isla. “Lavender…” tawag niya, mas malumanay ngayon. “Salamat.” “Para saan?” “Sa lahat. Sa pagligtas sa’kin. Sa pagkain. Sa… pagkilala mo sa pangalan ko bago ko pa maunawaan ang sarili ko.” Napakamot si Lavender. “Huwag ka masyadong sentimental, okay? Hindi ako sanay.” Ngumiti si Adrian—ang unang totoong ngiti mula nang magising siya. At hindi iyon basta ngiti, kundi parang may lamig sa dibdib ni Lavender na biglang natunaw. Hindi niya inaasahan na ang estrangherong ito na halos mamatay ay magpapabilis ng tibok ng puso niya sa isang simpleng ngiti lang. Lumalim ang gabi at tumabi si Lavender sa maliit na bungad ng kuweba. Nakatingin sa ilaw ng buwan, naglalaro sa isip ang tanong na hindi niya masagot—ano kaya ang pinanggalingan ni Adrian? Sino siya bago magising dito? At bakit siya napadpad sa lugar na halos imposible makaligtas ang isang tao kung mag-isa lang? Pero ang pinakamahirap isipin… ay ang posibilidad na isang araw, kapag bumalik ang alaala nito… baka iwan siya nito. Natigilan siya. Bakit niya biglang naisip iyon? Hindi niya alam. Pero ramdam niya—may koneksyon silang hindi niya maipaliwanag. Parang may invisible na tali na nagdurugtong sa kanila kahit hindi nila alam kung saan nanggaling. At doon nagsimula ang takot sa puso ni Lavender. Takot na baka isang araw, kapag bumalik lahat ng alaala ni Adrian, magising itong hindi na siya kilala. At mas masakit pa— Baka may ibang naghihintay sa kanya. Habang pinagmamasdan niya ang lalim ng gabi, napansin niyang tinititigan siya ni Adrian mula sa loob—hindi pala tulog tulad ng inaakala niya. Nakahiga pa rin ito, pero ang mata ay gising, nakatuon sa kanya. Hindi niya maintindihan kung bakit pero biglang nag-init ang pisngi niya. “Lavender…” tawag ni Adrian, mahina pero malinaw. “Hmm?” “Bakit mo ako iniligtas?” Napahinto siya. Maraming sagot ang pumasok sa isip niya pero wala ni isa ang sapat. Kaya ang sagot niya ay simpleng totoo. “Hindi kita kilala—but I didn’t want to lose you.” Napakulat si Adrian. Lavender blushed. “I mean—tao ka! Hindi ko gustong may mamatay sa harap ko!” Adrian chuckled softly. “That’s not what you meant.” Lavender tumingin sa malayo, iniiwas ang tingin. “Matulog ka na nga lang diyan.” Ngunit bago siya tumalikod, muling bumulong si Adrian. “Goodnight… Lavender.” At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, may boses na gumising ng damdamin ni Lavender na matagal nang natutulog. Hindi niya alam kung sino talaga si Adrian. Pero sigurado siya sa isang bagay— Simula ngayong gabing ito, hindi na magiging pareho ang buhay niyang mag-isa. TO BE CONTINUED…CHAPTER 40 — Adrian(Adrian’s POV)The gentle hum of the early evening ocean tide was the only sound echoing through the porch of our beach house.I sat on the wide wooden bench with my back resting against the bamboo railing, cradling two-month-old Alexander against my chest. His tiny head rose and fell in time with my breath, one of his minuscule fists clutching the collar of my linen shirt.The soft click of the screen door signaled Lavender’s arrival. She stepped out into the cool evening air, wearing a flowing pastel dress, her dark hair tied back in a loose braid. She held two cups of warm tea, placing them on the low table before sliding onto the bench right beside me.She leaned her head against my shoulder, her fingers trailing down Alexander’s soft cheek.“Makatulog na ba ang maliit na prinsipe natin?” Lavender whispered, a sweet, fond smile softening her lips.“Finally,” I murmured, leaning over to kiss the top of her head. “He fought it for an
CHAPTER 39 — Lavender(Lavender’s POV)Ang sakit na nararamdaman ko ay parang hampas ng pinakamalakas na bagyo sa dagat. Bawat kontraksyon ay pumupunit sa aking katawan, ngunit sa gitna ng matinding hirap, may isang bagay na nanatiling matatag at hindi natagag—ang kamay ni Adrian na nakahawak nang napakahigpit sa kamay ko.“Huminga ka nang malalim, Lavender... I’m right here, my love. Look at me,” paulit-ulit na bulong ni Adrian sa aking tainga.Nakatayo siya sa tabi ng aking higaan sa loob ng delivery room ng aming klinika. Ang kanyang buhok ay gulo-gulo na, wala na ang kanyang mamahaling suit jacket, at ang kanyang magkabilang mata ay puno ng luha at matinding pag-aalala. Ang lalaking minsang kinabutan ng buong mundo sa larangan ng negosyo ay nanginginig ngayon habang pinupunasan ang pawis sa aking noo.“All right, Mrs. Montreux, one last big push!” utos ng doktor habang nakahanda ang medical team.“Aaaaah!”I gathered every ounce of strength left in my
CHAPTER 38 — Adrian(Adrian’s POV)The morning sun cast a warm golden glow across the quiet nursery as I gently tightened the final fitting on the hand-carved mahogany crib.Lola Victoria was standing near the doorway, supervising Vance as he carefully unpacked soft organic blankets and imported plush toys. Seeing my grandmother—a woman who used to measure people only by net worth and pedigree—fussing over baby socks in a beachfront island house was still a sight that brought a quiet smile to my face.“Make sure the air circulation is right, Vance,” Lola directed, adjusting her silver-rimmed glasses. “We cannot have the sea breeze getting too harsh for the child.”“Everything is calibrated to exact temperature specifications, Madam,” Vance replied with a professional nod, placing the last item on the wooden shelf.I walked over to my grandmother and wrapped a warm arm around her shoulders. “Lola, you’ve been up since six in the morning. Sit down and rest befo
CHAPTER 37 — Lavender(Lavender’s POV)Mabilis na lumipas ang pitong buwan, at kasabay ng paglaki ng aking tiyan ang tuloy-tuloy na pagbabago sa aming isla.Nakatayo ako sa balkonahe ng aming bagong tayong bahay—isang modernong rest house na nakatayo sa baybayin, gawa sa salamin, kahoy, at mga katutubong materyales para hindi mawala ang simpleng ganda ng isla. Mula rito, natatanaw ko ang natapos nang *Lavender Reyes-Montreux Community Clinic* at ang katabing mababang paaralan na puno na ngayon ng mga naglalarong bata.Dahan-dahan kong hinaplos ang aking bilugang tiyan. Pitong buwan na ang sanggol sa loob ko, at ayon sa huling ultrasound namin sa Maynila, isang malusog na batang lalaki ang regalong darating sa aming buhay.“Bakit ka nakatayo diyan nang mag-isa?”Naramdaman ko ang malaking kamay ni Adrian na dahan-dahang humawak sa aking baywang, habang ang isa niyang kamay ay lumipat sa ibabaw ng aking tiyan. Ipinatong niya ang kanyang baba sa aking balikat, m
CHAPTER 36 — Adrian(Adrian’s POV)For a few endless seconds, my mind went completely blank.I had negotiated billion-dollar acquisitions, managed high-stakes corporate takeovers, and stared down dangerous enemies without blinking. But hearing those six words from Lavender made my heart pound harder than it ever had in my life.“I think we’re going to be parents, Adrian.”My hand trembled beneath hers where it rested against her abdomen. I stared at her face—her tear-glistening eyes, her tender, radiant smile—and the full, breathtaking reality of what she said crashed over me.A child. Our child. A piece of us born from the very love that saved my life.“Lavender…” I whispered, my voice choking with an overwhelming rush of emotion.I leaned forward, gently pressing my forehead against hers as hot tears slipped down my cheeks. I wasn't ashamed to cry—not in front of her, not in front of her mother, not in front of the universe. I enveloped her in a pro
CHAPTER 35 — Lavender(Lavender’s POV)Naging napakabilis at napakapayapa ng mga kasunod na buwan sa isla.Dito na muna namin piniling manatili ni Adrian habang sinisimulan ang pagpapatayo ng *Lavender Reyes-Montreux Community Foundation*. Sa bawat umaga na nagigising ako sa tabi niya, mas lalo kong nararamdaman ang pagbabago sa kanya. Ang dating malamig at palaging abalang CEO ay napalitan ng isang lalaking palaging may ngiti sa mga labi habang nakatulong sa pagbubuhat ng mga gamit sa dalampasigan o kaya’y nakikipagkwentuhan kina Tatay.Isang umaga, habang nakatayo ako sa tabi ng paitaas na pader ng ginagawang clinic, bigla akong nakaramdam ng matinding pagkahilo.Napahawak ako sa pader ng gusali, dahan-dahang napapaupo sa tabi ng bunton ng mga semento. Ang init ng araw at ang amoy ng sariwang pintura ay biglang naging napakabigat para sa akin.“Lavender?!”Narinig ko ang mabilis na mga hakbang ni Adrian. Mula sa malayo, agad niyang nabitawan ang hawak n
“H–Hoy!” sigaw ko sa mga malalapit na mangingisda, kahit pa halos walang tao sa oras na ‘yun. “May tao rito! May sugatan!”May dalawang lalaki na agad lumapit—kilala ko sila, taga-baryo rin: si Mang Rudy at si Kiko.“Ano na naman ‘yan, Lavender?” sabi ni Mang Rudy, na parang laging suplado pero mab
Chapter 2 — Adrian(Adrian’s POV)Madilim. Tahimik. At ang bigat ng katawan ko—parang may humihila pababa, pero sabay akong inaangat na parang ayaw akong pakawalan. Hindi ko alam kung saan ako dapat mapunta. Ang alam ko lang, may kumikirot sa ulo ko, malalim, kumakagat.Parang may tunog ng alon. Ma
Chapter 1 — Lavender (Lavender’s POV) Madalas kong marinig ang hampas ng alon bago pa ako magising. Ganito lagi tuwing umaga rito sa isla — hangin, alat, at ang amoy ng dagat na parang bahagi na ng balat ko. “Lavender! Anak, halika nga rito sandali!” sigaw ni Nanay mula sa labas habang tinata
Title : The Forgotten ZillionaireBy : Yshanggabi DreameThere are nights that define you.And then there are nights that destroy every version of who you thought you were.That night… I was both the man who had everything and the man who lost it all in one breath.I held the black velvet box tight







