Share

Chapter 3

Author: yshanggabi
last update Petsa ng paglalathala: 2025-12-08 17:22:03

“H–Hoy!” sigaw ko sa mga malalapit na mangingisda, kahit pa halos walang tao sa oras na ‘yun. “May tao rito! May sugatan!”

May dalawang lalaki na agad lumapit—kilala ko sila, taga-baryo rin: si Mang Rudy at si Kiko.

“Ano na naman ‘yan, Lavender?” sabi ni Mang Rudy, na parang laging suplado pero mabait naman talaga.

“May natagpuan po akong lalaki,” halos hindi ko na hinihingal, “nalunod yata o—o may sugat sa ulo—hindi ko po alam—pero kailangan nating dalhin!”

Nagkatinginan silang dalawa, tapos tiningnan ‘yung lalaki.

“Naku… baka turista ‘yan,” sabi ni Kiko. “Ang dami daw nawawala kapag may bagyo.”

Hindi ko na inintindi. “Pwede po bang tulungan niyo akong buhatin?”

Agad naman silang lumapit at hinila ang katawan ni Adrian mula sa buhangin. Kita ko kung paano nanginginig ang kamay ko habang pinapanood sila. May dugong pumapatak sa noo niya—hindi sobra, pero sapat para kabahan ako.

“Dahan-dahan po… baka lalo siyang masaktan,” mahina kong sabi.

“Ngayon ka pa mag-aalala?” matigas pero may pag-aalalang tono ni Mang Rudy.

Hindi na ako sumagot.

Bumalik kami sa baryo, mabagal, habang halos nakahiga pa rin siya sa mga braso nina Mang Rudy at Kiko. Ang bawat yapak namin parang mas lumalalim sa isip ko ‘yung tanong—sino siya?

At bakit parang ang bigat ng pakiramdam ko tuwing titingin ako sa mukha niya?

Pagdating namin sa bahay, halos sumigaw si Nanay nang makita kami.

“Ay Diyos ko! Lavender! Ano na naman ‘yan?!”

“Nay! Natagpuan ko po siya sa dalampasigan,” humihingal ako, “basang-basa, sugatan, tapos—may nakasulat sa pendant ng kwentas niya na Adrian, kaya Adrian ata ang pangalan niya”

“Adrian?” ulit ni Nanay, parang nilalasap ‘yung pangalan. “Hindi ‘yan taga-rito.”

“Hindi nga rin po siya mukhang taga-rito,” sabat ni Kiko, “tingnan niyo po damit. Para pong galing Maynila.”

Maynila. City. Layo nun sa amin.

“Ilapag niyo na sa banig!” utos ni Nanay. “Bilisan!”

Dahan-dahan nilang inilapag sa sahig si Adrian. Ang bahay namin maliit lang, gawa sa kahoy, may mga lumang kurtina, at may amoy ng niyog at sinabawang isda. Pero sa araw na ‘yun, parang lumaki ang bahay dahil sa presensya ng isang estranghero.

Inayos ni Nanay ang tela niya, tinignan ‘yung ulo ni Adrian, at napabuntong-hininga.

“May malalim na hiwa sa noo. Kailangan tahiin—pero wala tayong karayom pang-medikal. Lavender, hawakan mo nga ‘tong basang bimpo.”

Kinuha ko agad, pinagpupunas ang dugo na dumadaloy pa rin ng kaunti.

“Masakit ‘to,” bulong ko kahit hindi pa siya gising. “Ngunit wag ka muna mamatay… hindi pa pwede.”

Hindi ko alam bakit ko ‘yon nasabi. Pero naramdaman ko sa sarili ko—ayoko siyang mawala. Hindi pa.

Habang nililinis ni Nanay ‘yung sugat, nakita ko kung paano gumagalaw ‘yung dibdib niya—mabagal pero buhay.

“Ay naku, Diyos ko,” sabi ni Nanay, “buti nalang hindi malalim. Pero hindi ‘yan pwedeng ipagwalang-bahala. Kailangan natin bantayan, baka may lagnat, baka may tama sa ulo.”

“Opo, Nay,” sagot ko agad.

“Mang Rudy, maraming salamat po,” sabi ko.

“Wala ‘yon,” sagot niya, “mag-ingat lang kayo. Ibang tao ‘yan. Hindi natin alam kung sino o anong problema meron ‘yan.”

Pero sa isip ko: hindi ko ramdam ang takot. Ang nararamdaman ko… kawawa siya.

Pagkaalis nila at matapos gamutin ni Nanay ang sugat niya, tumayo na si Nanay para magluto. Hindi ko alam kung bakit, pero bigla niyang hinaplos ang buhok ko bago tumalikod.

“Lavender, bantayan mo ‘yang tao. Baka magising… baka magwala… o baka… magtangkang tumayo.”

“Opo, Nay.”

Pagkaalis niya, kami na lang dalawa. Tahimik ang bahay, at ang tanging maririnig ko lang ay ang mahinang tunog ng hangin mula sa bintana.

Umupo ako sa tabi niya, mabagal, parang natatakot na masyadong lumapit.

Tinitigan ko ang mukha niya.

Tisoy. Maputi. Parang hindi sanay sa araw. Parang taga-opisina sa Maynila na puro aircon ang mundo.

Pero bakit siya napadpad dito?

Bakit siya nag-iisa sa dagat?

Bakit parang ang lungkot ng mukha niya kahit mahimbing ang tulog?

Hindi ko alam. Pero may isang bagay akong naramdaman: parang hindi aksidente ang pagkakatagpo namin.

“Adrian…” bulong ko, tiningnan ang kilay niyang may nakita akong sugat na bahagya lang. “Bakit ikaw?”

“Bakit dito? Bakit sa amin?”

Lumingon ako sa paligid ng bahay namin. Luma, sira ang ilan sa dingding, at madalas, kapag malakas ang ulan, tumutulo ang bubong.

Hindi ito lugar para sa isang taong kagaya niya.

Pero ngayong nandito na siya, hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa sarili ko na dapat wala akong pakialam.

Lumipas ang ilang oras. Hindi pa rin siya nagigising.

Hinawakan ko ang mangkok ng tubig sa tabi niya at pinunasan ko ulit ang noo niya. Hindi ko alam kung tama ginagawa ko. Hindi ako nurse. Hindi ako doktor.

Pero todo ingat ako. Parang natatakot akong baka masaktan ko siya.

Nakakagulat na tao lang naman siya, pero parang fragile.

“Gising ka na,” bulong ko, “para naman hindi ako kabado dito mag-isa.”

Huminga siyang malalim.

At doon ko napansin—may konting pighati sa mukha niya. Para bang kahit tulog, may binubuhat siyang mabigat sa dibdib.

Napalunok ako.

“Sino ka ba talaga, Adrian?”

Mabagal siyang gumalaw.

Napaatras ako nang konti nang marinig ko ‘yung munting ungol niya.

“Ra…” mahina niyang sambit.

Napakunot noo ako. “Ano po?”

Huminga siya ulit nang malalim—pero hindi niya tinapos.

Sinubukan niyang idilat ang mata niya pero parang mabigat pa rin ang talukap niya.

“Lavender…” tawag ni Nanay mula kusina, “ayaw kumulo nitong tubig oh, pakisilip!”

“Sandali lang po Nay!” sagot ko nang hindi inaalis ang tingin kay Adrian.

“Adrian,” bulong ko, “magising ka na please…”

Pero hindi. Bumaling lang siya ng ulo, parang mas lalong lumalim ang tulog. Parang may tinatakbuhan siya, kahit nakahiga lang dito sa lumang banig namin.

Sinapo ko ang hintuturo ko sa kanyang noo, marahan ko lang hinaplos ang bahagi na walang sugat. Hindi ko alam kung bakit, pero parang kailangan ko siyang pakalmahin kahit hindi pa siya gising.

“Safe ka rito,” bulong ko, mahina, parang kinakausap ang hangin. “Hindi kita pababayaan.”

At hindi ko alam bakit, pero nang sabihin ko iyon, parang may bigat na umalis sa dibdib ko—at may panibagong bigat namang dumating.

“Kung anong problema mo,” napabuntong-hininga ako, “sana wag mo munang dalhin dito sa amin.”

Pero kung totoo man na nawawala o may naghahanap sa kanya…

siguro, tulad namin—may sugat rin siya na hindi nakikita.

At doon na ako napahawak sa dibdib ko, nakatingin sa kisame, habang pinapakinggan ang banayad na paghinga niya.

Hindi ko alam kung paano, pero parang may parteng nagising sa loob ko…

at alam ko na, kahit hindi ko sabihin nang malakas—

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • The Forgotten Zillionaire   Epilogue

    CHAPTER 40 — Adrian(Adrian’s POV)The gentle hum of the early evening ocean tide was the only sound echoing through the porch of our beach house.I sat on the wide wooden bench with my back resting against the bamboo railing, cradling two-month-old Alexander against my chest. His tiny head rose and fell in time with my breath, one of his minuscule fists clutching the collar of my linen shirt.The soft click of the screen door signaled Lavender’s arrival. She stepped out into the cool evening air, wearing a flowing pastel dress, her dark hair tied back in a loose braid. She held two cups of warm tea, placing them on the low table before sliding onto the bench right beside me.She leaned her head against my shoulder, her fingers trailing down Alexander’s soft cheek.“Makatulog na ba ang maliit na prinsipe natin?” Lavender whispered, a sweet, fond smile softening her lips.“Finally,” I murmured, leaning over to kiss the top of her head. “He fought it for an

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 39

    CHAPTER 39 — Lavender(Lavender’s POV)Ang sakit na nararamdaman ko ay parang hampas ng pinakamalakas na bagyo sa dagat. Bawat kontraksyon ay pumupunit sa aking katawan, ngunit sa gitna ng matinding hirap, may isang bagay na nanatiling matatag at hindi natagag—ang kamay ni Adrian na nakahawak nang napakahigpit sa kamay ko.“Huminga ka nang malalim, Lavender... I’m right here, my love. Look at me,” paulit-ulit na bulong ni Adrian sa aking tainga.Nakatayo siya sa tabi ng aking higaan sa loob ng delivery room ng aming klinika. Ang kanyang buhok ay gulo-gulo na, wala na ang kanyang mamahaling suit jacket, at ang kanyang magkabilang mata ay puno ng luha at matinding pag-aalala. Ang lalaking minsang kinabutan ng buong mundo sa larangan ng negosyo ay nanginginig ngayon habang pinupunasan ang pawis sa aking noo.“All right, Mrs. Montreux, one last big push!” utos ng doktor habang nakahanda ang medical team.“Aaaaah!”I gathered every ounce of strength left in my

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 38

    CHAPTER 38 — Adrian(Adrian’s POV)The morning sun cast a warm golden glow across the quiet nursery as I gently tightened the final fitting on the hand-carved mahogany crib.Lola Victoria was standing near the doorway, supervising Vance as he carefully unpacked soft organic blankets and imported plush toys. Seeing my grandmother—a woman who used to measure people only by net worth and pedigree—fussing over baby socks in a beachfront island house was still a sight that brought a quiet smile to my face.“Make sure the air circulation is right, Vance,” Lola directed, adjusting her silver-rimmed glasses. “We cannot have the sea breeze getting too harsh for the child.”“Everything is calibrated to exact temperature specifications, Madam,” Vance replied with a professional nod, placing the last item on the wooden shelf.I walked over to my grandmother and wrapped a warm arm around her shoulders. “Lola, you’ve been up since six in the morning. Sit down and rest befo

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 37

    CHAPTER 37 — Lavender(Lavender’s POV)Mabilis na lumipas ang pitong buwan, at kasabay ng paglaki ng aking tiyan ang tuloy-tuloy na pagbabago sa aming isla.Nakatayo ako sa balkonahe ng aming bagong tayong bahay—isang modernong rest house na nakatayo sa baybayin, gawa sa salamin, kahoy, at mga katutubong materyales para hindi mawala ang simpleng ganda ng isla. Mula rito, natatanaw ko ang natapos nang *Lavender Reyes-Montreux Community Clinic* at ang katabing mababang paaralan na puno na ngayon ng mga naglalarong bata.Dahan-dahan kong hinaplos ang aking bilugang tiyan. Pitong buwan na ang sanggol sa loob ko, at ayon sa huling ultrasound namin sa Maynila, isang malusog na batang lalaki ang regalong darating sa aming buhay.“Bakit ka nakatayo diyan nang mag-isa?”Naramdaman ko ang malaking kamay ni Adrian na dahan-dahang humawak sa aking baywang, habang ang isa niyang kamay ay lumipat sa ibabaw ng aking tiyan. Ipinatong niya ang kanyang baba sa aking balikat, m

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 36

    CHAPTER 36 — Adrian(Adrian’s POV)For a few endless seconds, my mind went completely blank.I had negotiated billion-dollar acquisitions, managed high-stakes corporate takeovers, and stared down dangerous enemies without blinking. But hearing those six words from Lavender made my heart pound harder than it ever had in my life.“I think we’re going to be parents, Adrian.”My hand trembled beneath hers where it rested against her abdomen. I stared at her face—her tear-glistening eyes, her tender, radiant smile—and the full, breathtaking reality of what she said crashed over me.A child. Our child. A piece of us born from the very love that saved my life.“Lavender…” I whispered, my voice choking with an overwhelming rush of emotion.I leaned forward, gently pressing my forehead against hers as hot tears slipped down my cheeks. I wasn't ashamed to cry—not in front of her, not in front of her mother, not in front of the universe. I enveloped her in a pro

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 35

    CHAPTER 35 — Lavender(Lavender’s POV)Naging napakabilis at napakapayapa ng mga kasunod na buwan sa isla.Dito na muna namin piniling manatili ni Adrian habang sinisimulan ang pagpapatayo ng *Lavender Reyes-Montreux Community Foundation*. Sa bawat umaga na nagigising ako sa tabi niya, mas lalo kong nararamdaman ang pagbabago sa kanya. Ang dating malamig at palaging abalang CEO ay napalitan ng isang lalaking palaging may ngiti sa mga labi habang nakatulong sa pagbubuhat ng mga gamit sa dalampasigan o kaya’y nakikipagkwentuhan kina Tatay.Isang umaga, habang nakatayo ako sa tabi ng paitaas na pader ng ginagawang clinic, bigla akong nakaramdam ng matinding pagkahilo.Napahawak ako sa pader ng gusali, dahan-dahang napapaupo sa tabi ng bunton ng mga semento. Ang init ng araw at ang amoy ng sariwang pintura ay biglang naging napakabigat para sa akin.“Lavender?!”Narinig ko ang mabilis na mga hakbang ni Adrian. Mula sa malayo, agad niyang nabitawan ang hawak n

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 4

    CHAPTER 4 — AdrianMainit pa rin ang hangin mula sa apoy na nagpapatuloy pagliyab sa bungad ng kuweba, ngunit sa loob ay may kakaibang lamig na tila gumapang sa balat ni Lavender habang pinagmamasdan ang lalaking hindi pa rin bumabangon. Nakahiga pa rin si Adrian sa banig na nilatag niya kanina, n

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 2

    Chapter 2 — Adrian(Adrian’s POV)Madilim. Tahimik. At ang bigat ng katawan ko—parang may humihila pababa, pero sabay akong inaangat na parang ayaw akong pakawalan. Hindi ko alam kung saan ako dapat mapunta. Ang alam ko lang, may kumikirot sa ulo ko, malalim, kumakagat.Parang may tunog ng alon. Ma

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 1

    Chapter 1 — Lavender (Lavender’s POV) Madalas kong marinig ang hampas ng alon bago pa ako magising. Ganito lagi tuwing umaga rito sa isla — hangin, alat, at ang amoy ng dagat na parang bahagi na ng balat ko. “Lavender! Anak, halika nga rito sandali!” sigaw ni Nanay mula sa labas habang tinata

  • The Forgotten Zillionaire   Prologue

    Title : The Forgotten ZillionaireBy : Yshanggabi DreameThere are nights that define you.And then there are nights that destroy every version of who you thought you were.That night… I was both the man who had everything and the man who lost it all in one breath.I held the black velvet box tight

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status