Share

Chapter 1

Author: yshanggabi
last update Petsa ng paglalathala: 2025-12-08 17:03:53

Chapter 1 — Lavender

(Lavender’s POV)

Madalas kong marinig ang hampas ng alon bago pa ako magising. Ganito lagi tuwing umaga rito sa isla — hangin, alat, at ang amoy ng dagat na parang bahagi na ng balat ko.

“Lavender! Anak, halika nga rito sandali!” sigaw ni Nanay mula sa labas habang tinatahi ‘yung mga lumang damit ng mga taga-baryo.

Lumapit ako, hawak-hawak pa ‘yung basang buhok ko. “Bakit po, Nay?”

“Puntahan mo nga tatay mo ro’n sa may tabing-dagat,” sabi niya, medyo humihingal. “Baka nakarating na ‘yung bangka nila galing pangingisda. Sabihin mo, magmeryenda muna bago magtupi ng lambat.”

Tumango ako. “Opo, Nay. Dalhan ko rin po ng tinapay, ha?”

“‘Wag mo kalimutan ‘yung bote ng tubig, anak,” paalala niya habang patuloy sa pananahi. “Mainit na naman ‘tong araw, baka ma-heat stroke na naman tatay mo.”

Napangiti ako. “Sige po.”

Bitbit ko ‘yung lumang basket na may tinapay at tubig, tapos nagsimula na akong maglakad papunta sa dalampasigan. Mahaba ang daan, puro buhangin at mga batong may lumot. ‘Yung mga paa ko sanay na — minsan nga, kahit mainit, hindi ko na ramdam.

Habang naglalakad ako, napatingin ako sa langit. Ang ganda ng kulay n’un — parang binuhusan ng asul at gatas. Ganito lang talaga rito sa amin: tahimik, simple, pero minsan parang sobra ring tahimik na nakakasakal.

Nang marinig ko na ‘yung mga huni ng seagulls, alam kong malapit na ako.

“Tay?” tawag ko, medyo sumisigaw dahil malakas ang hampas ng alon. “Tay! Nakarating na po kayo?”

Walang sumagot. Ang naririnig ko lang ay ‘yung pag-uga ng mga bangka sa tubig. May mga lambat na nakatambak, at may ilang isdang kalalabas lang mula sa tubig — buhay pa, kumikintab sa araw.

Nilapitan ko ‘yung isa sa mga bangka. Wala pa rin si Tatay.

“Tay?” tawag ko ulit, mas malakas na. “Tay, si Nanay po pinapunta ako—”

Bumuntong-hininga ako. Siguro nasa kabila pa ng baybayin, tumutulong sa ibang mangingisda.

Umupo ako sa buhangin, pinanood ‘yung mga alon. ‘Yung tunog ng tubig parang musika rito — minsan masaya, minsan malungkot.

“Kung mayaman lang sana kami,” mahina kong sabi, “hindi na siguro si Tatay kailangan magbarko araw-araw.”

Pinisil ko ‘yung basket. Naiisip ko si Nanay, araw-araw tinatahi lang mga punit na damit, minsan wala pa ring pambayad sa kuryente. Pero kahit gan’un, hindi sila nagrereklamo.

Napatingin ako sa dagat ulit. Malayo. Malawak. Parang may tinatago.

Hangin.

Alon.

Tahimik.

Bigla kong napansin — may parang bagay na palutang-lutang sa malayo. Hindi malinaw, parang katawan ng tao.

Napakunot noo ako. “Ano ‘yun?”

Tumayo ako at medyo lumapit, kahit kinakabahan.

“Tay?” tawag ko uli, mas mahina na ngayon. “Tay…?”

Pero wala pa rin si Tatay. Ako lang. Ako lang at ‘yung malawak na dagat na parang biglang lumamig.

Pinisil ko ‘yung palda ko, nag-aalangan kung lalapit. Pero hindi ko maiwasan — parang may humihila sa’kin.

Hanggang sa maramdaman kong may kakaibang pakiramdam sa hangin. Para bang may kwento na gustong lumitaw sa alon.

At doon ko unang nakita.

Isang lalaking nakahandusay sa buhangin, basang-basa, at halos hindi na gumagalaw.

Napasinghap ako, napaatras.

“Diyos ko po…” mahina kong sabi, nanginginig ang kamay ko. “Tao…”

Hindi ko alam kung anong gagawin. Wala akong alam, hindi ako marunong sa mga ganitong bagay. Pero isang bagay lang ang malinaw sa akin — hindi siya taga-rito.

Hinila ko siya papunta sa may buhangin, at sinimulan ko siyang e CPR, alam ko na ang mga ganitong gawain dahil nasa gilid kami ng dagat at minsan na ring may mapadpad sa aming isla.

Dahil nasisira ang bangka o nalulunod. Pero ang hindi ko halos maintindihan ay parang sa lahat ng napapdpad dito, ay siya lang ang iba ang itsura at parang galing sa mayaman.

Wala na ako sa tamang pag iisip at patuloy lang sa pag CPR sa kaniya. Hanggang sa may lumabas na tubig mula sa bibig niya. At napaubo pa siya.

Nakahinga naman ako ng malalim. Jusko muntik na yun

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • The Forgotten Zillionaire   Epilogue

    CHAPTER 40 — Adrian(Adrian’s POV)The gentle hum of the early evening ocean tide was the only sound echoing through the porch of our beach house.I sat on the wide wooden bench with my back resting against the bamboo railing, cradling two-month-old Alexander against my chest. His tiny head rose and fell in time with my breath, one of his minuscule fists clutching the collar of my linen shirt.The soft click of the screen door signaled Lavender’s arrival. She stepped out into the cool evening air, wearing a flowing pastel dress, her dark hair tied back in a loose braid. She held two cups of warm tea, placing them on the low table before sliding onto the bench right beside me.She leaned her head against my shoulder, her fingers trailing down Alexander’s soft cheek.“Makatulog na ba ang maliit na prinsipe natin?” Lavender whispered, a sweet, fond smile softening her lips.“Finally,” I murmured, leaning over to kiss the top of her head. “He fought it for an

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 39

    CHAPTER 39 — Lavender(Lavender’s POV)Ang sakit na nararamdaman ko ay parang hampas ng pinakamalakas na bagyo sa dagat. Bawat kontraksyon ay pumupunit sa aking katawan, ngunit sa gitna ng matinding hirap, may isang bagay na nanatiling matatag at hindi natagag—ang kamay ni Adrian na nakahawak nang napakahigpit sa kamay ko.“Huminga ka nang malalim, Lavender... I’m right here, my love. Look at me,” paulit-ulit na bulong ni Adrian sa aking tainga.Nakatayo siya sa tabi ng aking higaan sa loob ng delivery room ng aming klinika. Ang kanyang buhok ay gulo-gulo na, wala na ang kanyang mamahaling suit jacket, at ang kanyang magkabilang mata ay puno ng luha at matinding pag-aalala. Ang lalaking minsang kinabutan ng buong mundo sa larangan ng negosyo ay nanginginig ngayon habang pinupunasan ang pawis sa aking noo.“All right, Mrs. Montreux, one last big push!” utos ng doktor habang nakahanda ang medical team.“Aaaaah!”I gathered every ounce of strength left in my

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 38

    CHAPTER 38 — Adrian(Adrian’s POV)The morning sun cast a warm golden glow across the quiet nursery as I gently tightened the final fitting on the hand-carved mahogany crib.Lola Victoria was standing near the doorway, supervising Vance as he carefully unpacked soft organic blankets and imported plush toys. Seeing my grandmother—a woman who used to measure people only by net worth and pedigree—fussing over baby socks in a beachfront island house was still a sight that brought a quiet smile to my face.“Make sure the air circulation is right, Vance,” Lola directed, adjusting her silver-rimmed glasses. “We cannot have the sea breeze getting too harsh for the child.”“Everything is calibrated to exact temperature specifications, Madam,” Vance replied with a professional nod, placing the last item on the wooden shelf.I walked over to my grandmother and wrapped a warm arm around her shoulders. “Lola, you’ve been up since six in the morning. Sit down and rest befo

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 37

    CHAPTER 37 — Lavender(Lavender’s POV)Mabilis na lumipas ang pitong buwan, at kasabay ng paglaki ng aking tiyan ang tuloy-tuloy na pagbabago sa aming isla.Nakatayo ako sa balkonahe ng aming bagong tayong bahay—isang modernong rest house na nakatayo sa baybayin, gawa sa salamin, kahoy, at mga katutubong materyales para hindi mawala ang simpleng ganda ng isla. Mula rito, natatanaw ko ang natapos nang *Lavender Reyes-Montreux Community Clinic* at ang katabing mababang paaralan na puno na ngayon ng mga naglalarong bata.Dahan-dahan kong hinaplos ang aking bilugang tiyan. Pitong buwan na ang sanggol sa loob ko, at ayon sa huling ultrasound namin sa Maynila, isang malusog na batang lalaki ang regalong darating sa aming buhay.“Bakit ka nakatayo diyan nang mag-isa?”Naramdaman ko ang malaking kamay ni Adrian na dahan-dahang humawak sa aking baywang, habang ang isa niyang kamay ay lumipat sa ibabaw ng aking tiyan. Ipinatong niya ang kanyang baba sa aking balikat, m

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 36

    CHAPTER 36 — Adrian(Adrian’s POV)For a few endless seconds, my mind went completely blank.I had negotiated billion-dollar acquisitions, managed high-stakes corporate takeovers, and stared down dangerous enemies without blinking. But hearing those six words from Lavender made my heart pound harder than it ever had in my life.“I think we’re going to be parents, Adrian.”My hand trembled beneath hers where it rested against her abdomen. I stared at her face—her tear-glistening eyes, her tender, radiant smile—and the full, breathtaking reality of what she said crashed over me.A child. Our child. A piece of us born from the very love that saved my life.“Lavender…” I whispered, my voice choking with an overwhelming rush of emotion.I leaned forward, gently pressing my forehead against hers as hot tears slipped down my cheeks. I wasn't ashamed to cry—not in front of her, not in front of her mother, not in front of the universe. I enveloped her in a pro

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 35

    CHAPTER 35 — Lavender(Lavender’s POV)Naging napakabilis at napakapayapa ng mga kasunod na buwan sa isla.Dito na muna namin piniling manatili ni Adrian habang sinisimulan ang pagpapatayo ng *Lavender Reyes-Montreux Community Foundation*. Sa bawat umaga na nagigising ako sa tabi niya, mas lalo kong nararamdaman ang pagbabago sa kanya. Ang dating malamig at palaging abalang CEO ay napalitan ng isang lalaking palaging may ngiti sa mga labi habang nakatulong sa pagbubuhat ng mga gamit sa dalampasigan o kaya’y nakikipagkwentuhan kina Tatay.Isang umaga, habang nakatayo ako sa tabi ng paitaas na pader ng ginagawang clinic, bigla akong nakaramdam ng matinding pagkahilo.Napahawak ako sa pader ng gusali, dahan-dahang napapaupo sa tabi ng bunton ng mga semento. Ang init ng araw at ang amoy ng sariwang pintura ay biglang naging napakabigat para sa akin.“Lavender?!”Narinig ko ang mabilis na mga hakbang ni Adrian. Mula sa malayo, agad niyang nabitawan ang hawak n

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 4

    CHAPTER 4 — AdrianMainit pa rin ang hangin mula sa apoy na nagpapatuloy pagliyab sa bungad ng kuweba, ngunit sa loob ay may kakaibang lamig na tila gumapang sa balat ni Lavender habang pinagmamasdan ang lalaking hindi pa rin bumabangon. Nakahiga pa rin si Adrian sa banig na nilatag niya kanina, n

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 3

    “H–Hoy!” sigaw ko sa mga malalapit na mangingisda, kahit pa halos walang tao sa oras na ‘yun. “May tao rito! May sugatan!”May dalawang lalaki na agad lumapit—kilala ko sila, taga-baryo rin: si Mang Rudy at si Kiko.“Ano na naman ‘yan, Lavender?” sabi ni Mang Rudy, na parang laging suplado pero mab

  • The Forgotten Zillionaire   Chapter 2

    Chapter 2 — Adrian(Adrian’s POV)Madilim. Tahimik. At ang bigat ng katawan ko—parang may humihila pababa, pero sabay akong inaangat na parang ayaw akong pakawalan. Hindi ko alam kung saan ako dapat mapunta. Ang alam ko lang, may kumikirot sa ulo ko, malalim, kumakagat.Parang may tunog ng alon. Ma

  • The Forgotten Zillionaire   Prologue

    Title : The Forgotten ZillionaireBy : Yshanggabi DreameThere are nights that define you.And then there are nights that destroy every version of who you thought you were.That night… I was both the man who had everything and the man who lost it all in one breath.I held the black velvet box tight

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status