Chapter 5: His Rejection

LIEZEL

Katulad ng inutos ni Kuya, rineview ko ang presentation at ilang ulit akong nag-test para masiguro ang lahat ng data. Kaya bukang-liwayway na nang maka-uwi ako sa bahay. Nagbihis lang ako at gumayak ulit.

Mabuti na lang at pinasabay na ako ni Kuya sa sasakyan niya at hindi na ako pinag-taxi.  Sinalubong kami ng receptionist nang marating namin ang biotech at dinala kami sa conference room.

Pero hindi ako mapakali. May kumpiyansa naman ako sa proposal, pero ewan ko ba, nababagabag talaga ako.

Ipinilig ko ang ulo ko. 

Relax, Liezel.

“What’s wrong?” kunot noong tanong sa akin ni Kuya, napansin niya siguro na nababalisa ako “Are you nervous?”

“Medyo kuya–”

“Umayos ka, Liezel. Malilintikan tayo pareho kay Mommy kung hindi natin ito makukuha.”

Tumango ako at nagpakawala ng malalim na hininga.

Isa-isa nang dumating ang mga direktor at supervisor. Nakikipagkamay naman kami sa kanila. 

May pumasok na binata, “The CEO is here,” anunsyo niya.

Nagsitayuan kami. At inayos ko naman ang coat ko tsaka ako tumingin sa harapan.

Umawang ang labi ko nang mapagsino ko ang CEO na humakbang papasok sa loob.

Parang sumikdo ang dibdib ko habang pinapanood ko siya.

Pero mabilis kong iniwas ang mga mata ko nang humarap na siya sa amin.

Inextend ni Kuya ang kamay niya, “Good day, sir. Ronnie Ocampo, I’m the supervisor from SERA Research Laboratory.” Yumuko ako na parang may hinahanap ako sa ilalim ng lamesa.

That man whom I shared that sinful night was not a production supervisor of the Biotech, but the CEO himself!

“ Nice to meet you, sir,” sabi ni Kuya at palihim niya akong tinadyakan.

“Nice to meet you, you’re with?”

Nakagat ko ang labi ko nang marinig ko na ang baritono niyang boses.

“I’m with my sister.” Inapakan na ni Kuya ang paa ko, kaya tumuwid din ako nang tayo.

“Hello, sir,” utal kong sabi nang ilitaw ko ang mukha ko sa kanya.

Dumako ang tingin niya sa akin  at nakita kong saglit na nangusap ito sa akin.

My goodness! Katangahan nga talaga ang nagawa ko!

“Sir, my sister is the formulation scientist in our laboratory,” pagpapakilala sa akin ni Kuya.

“I see,” tipid niyang sabi.

Tumingin ako sa kanya. 

Nasa akin ang mga mata niya, pero blanko, walang familiarity sa akin. Na parang ngayon niya lang ako nakita.

“Let’s begin, shall we?” kaswal niyang anunsyo.

Tameme naman ako.

Is he acting like he doesn’t know me? 

“Act, Liezel,” utos sa akin ni Kuya.

Mabilis ko namang binuhat ang laptop ko at tinungo ang harapan. Tinulungan ako ng staff na ikonekta ang presentation ko sa screen. Nang matapos ito, maayos akong humarap sa lahat.

Inuna ko ang background ng proposal ko tsaka inisa-isa ang detalye nito at ipinakita ang iba’t ibang lab test.

For me, I did a good job on my proposal. I presented it so well, showing them a new pediatric formulation. 

“I’m open to your question,” I said, oblivious to their reaction.

“Our questions will not save your presentation, Miss Ocampo,” sagot ng isa sa mga director.

Nagtagpo ang mga kilay ko sa sinabi niya. 

May mali.

Dumako ang tingin ko sa CEO. Iyong mga mata niya ay parang nagpapahiwatig na nawiwili siya sa napapanood niya.

“If you insist that we ask you a question, then.. Is this proposal originally yours?”

Bumalik ang tingin ko sa direktor.

“Just yesterday, another laboratory already presented its proposal, similar to yours. Background and lab tests are all the same.”

Magsasalita na sana ako, pero tumayo na ang CEO.

“Your proposal is declined,” deklara niya at lumabas na sa kwarto.

Nagkatinginan kami ni Kuya.

Suno-sunod naman na nagsilabasan ang iba.

“What’s happening?” tanong sa akin ni Kuya.

“I don’t know,” sagot ko, nanghihina kong sinara ang laptop ko.

“Paanong hindi mo alam? Kanino mo kinopya ang proposal mo?”

Umangat ang tingin ko kay Kuya. 

“Seryoso, Kuya? Nakita mo na matagal kong pinag-aaralan ito. Paano mo nasasabi iyan sa akin?” hinanakit ko.

“Iyon na nga! Pero kung sinabi nila na pareho ang content at lab test ng proposal mo, then kinopya mo!”

God knows! Kailanman hindi ko kinopya ito.

There must be something wrong. Imposible na ganun ang similarities.

“Kakausapin ko ang CEO,” sabi ko at mabilis akong lumabas.

Tinanaw ko siyang naglalakad paalis kasama ang mga empleyado niya.

Tumakbo ako at humarang sa dinaraanan niya.

“Excuse me, sir,” hingal kong sabi.

“Bigyan niyo ako ng pagkakataon na magpaliwanag. At malaman din ang laboratory na nag-present na sa inyo,” dagdag ko.

“Wala akong oras para sa pagpapaliwanag mo. Besides, my rejection should not be your problem. You must find your lawyer. You might get a case of plagiarism.”

“Hindi ko kinopya ang proposal ko. I have a journal, I can show you to prove it,"mariin kong sagot.

Natigil siya at tiningnan ako. Maikli siyang natawa.

“Who knows, your journal is also plagiarized. I mean, a woman like you, it’s not surprising at all.”

Nag-isang linya ang labi ko at tinitigan ko siya hanggang sa humakbang na ako palapit sa kanya nang mapagtanto ko ang lahat.

“You’re taking this personally, sir.”

Sinipat niya ako.

“Nabasa mo na ang proposal ko. Nauna kaysa sa sinasabi ninyong laboratory na nag-present na sa inyo. Pero pinatuloy mo kami at pinatapos mo ang presentation ko. Is it to shame me?” Mabigat kong tanong.

“What’s wrong with that? You’re good at managing your shame. After what happened to us, you ran away because you’re too ashamed of what you did,” mababa niyang tono.

Kumuyom ang kamay ko at tinapatan ang titig niya sa akin. “I was ashamed, but not because of what I did, but because of what we did. It was a nightmare for me.”

Umigting ang panga niya. Naniningkit ang titig niya sa akin.

Umatras ako. “My credibility is in line, sir, so I’ll prove it to you–”

Iwinaksi niya ang kamay niya.

“Copied or not, I don’t have a business with you anymore.”

Dumako ang tingin ko kay Kuya. Pinanlalakihan niya ako ng mga mata. Naghihintay ng gagawin ko para masalba ang proposal ko.

Lumuhod ako.

“What are you doing?” tanong niya.

“Give me a chance, sir,” angat ko ng tingin ko sa kanya.

Yumuko siya. “You’re something.”

Pinid ang labi ko. “Sir–”

“After saying those words, you’re kneeling. Baliw ka bang babae ka.”

Ngumiwi ako.  I didn’t know what got into me. I shouldn’t have said those words.

Eh kasi naman, halata na pinipikon at iniinsulto niya ako.

“Tayo,” utos niya, tsaka siya tumuwid.

Tumayo na ako dahil madilim na ang tingin niya sa akin. Kung gagalitin ko siya lalo, wala na talaga akong pag-asa.

“Please, sir, hear me out.”

“No,” wika niya at tinalikuran niya ako.

Tulala akong sinundan siya ng tingin.