Chapter 6: A Daring Offer

LIEZEL

“Kahit kailan palpak ka talaga, Liezel,” panenermon sa akin ni Kuya sa harapan ng Axenria Biotech.

“Lintik talaga tayo kay Mommy.”

Hindi ako umimik. Wala akong maisasagot kay Kuya dahil ngayon ang proposal ko talaga ang may problema.

Ako ang problema.

“You know, mali ko na inasahan kita. Ever since, you’re stupid and a failure in our family.”

Tinuro niya ako, “Huwag kang umuwi sa bahay hangga’t hindi ka nakakakuha ng kliyente.”

Sumakay na si Kuya sa sasakyan niya at naiwan naman ako sa harapan.

Tumitig ako sa ulan. Umuulan na naman.

Mapakla akong ngumiti. Sabi na, sinusumpa talaga ako ng ulan.

[ “Diyan ka sa labas!”

“Mommy, umuulan, please–”

“You promised me that you’ll be part of the international research team. Ginastusan ko ang pag-aaral ko sa iyo, pero sinayang mo!”

“I will try again–”

“No! You will never have a chance, Liezel! You already proved to me that you’re a failure!”]

Umagos ang mga luha ko nang maalala ko ito. Sa nangyaring ito, siguradong mauulit na naman. Tiyak akong makakarinig na naman ako ng masasakit na salita kay Mommy.

Lumingon ako sa building.

Pinunasan ko ang pisngi ko. Hindi ako puwedeng umuwi. 

Naglakad ako papasok dito pero hinarangan ako ng security guard.

“Ma’am, tapos na ang appointment niyo. Umalis na kayo.”

“Magpapa-appoint ulit ako.”

“Ma’am, huwag na nating pahirapan pa ang sarili.”

Umiling ako. “Hindi ako susuko.”

Bumuntong-hininga ang guard, hindi na alam kung paano niya ako itataboy.

“Hindi ako manggugulo, maghihintay ako rito sa labas.”

Nagdadalawang-isip talaga siya kaya lalo akong nagmakaawa.

“Promise, gusto ko lang makausap ulit ang CEO.”

“Ako ang mapapagalitan nito, ma’am.”

Nagmamakaawa kong tiningnan ang guard. “O siya, sige, ma’am, pero mangako ka na hindi mo guguluhin si Sir.”

Tumango ako sa guard at tumayo na ako sa gilid.

Dumaan ang oras hanggang sa magsi-uwian na ang mga empleyado, pero hindi ko pa nasisipat ang CEO.

“Ma’am, umuwi ka na. Gabi at hindi niyo na rin makakausap si sir.”

Umiling ako. “Hihintayin ko siya, pauwi naman na siguro siya.”

Naaawa akong tiningnan ng guard. 

“Ma’am, dito nakatira si Sir.”

Nagulat ako at napatingin ako sa loob. Magsasalita na sana ako nang may humintong sasakyan, kaya napatingin ako rito.

May bumabang babae. Pinasadahan ko ng tingin ang kabuuan niya. Umawang ang labi ko sa lantad na lantad niyang kasuotan. Napakaiksi pa nito.

Nagtagpo ang kilay ko nang magmartsa ito palapit sa amin.

Saglit siyang huminto at tiningnan ako. Tinaasan niya ako ng kilay, tsaka rin siya pumasok sa loob.

“Mas mabuting umuwi ka na, ma’am,” baling sa akin ng guard. “Hanggang dito na lang ang kabutihan ko sa iyo. Matatapos na rin ang shift ko, ma’am.”

Itinuon ko na ang pansin ko sa guard.

“Sige po, pero puwede bang manatili ako hanggang matapos ang shift mo? Baka lang maisipin niyang lumabas.”

Natawa siya. “Ma’am, may babaeng dumating. Sa tingin mo, lalabas pa si Sir?”

Umawang ang labi ko at bumalik ang tingin ko sa loob.

At napatawa na lang ako sa hangin. He was acting like a conservative man, only to find that he’s a womanizer.

Mali na naman ako sa pagkilala sa lalaki.

Lumalakas na ang buhos ng ulan, kaya tumingin na ako ng taxi sa daan. Mabuti na lang at may natanaw na ako.

Kaagad kong pinara ito.

Lumapit ako at bubuksan na sana ang pinto, pero may tumulak sa akin na pagilid.

Gulat kong tiningnan ang babae. Nangunot ang noo ko dahil siya iyong babae na pumasok sa building ng Axenria Biotech.

Hindi na ako nakaalma dahil pumasok na siya sa loob at humarurot na rin paalis ang taxi.

Nagngingitngit ang kalooban ko habang tanaw ko ang sasakyan.

“Miss.”

Lumingon ako.

“Pinapatawag ka ni Sir.”

Nangunot ang noo ko. “Ang CEO ng Axenria Biotech. Ako ang assistant ni Sir.”

Bakit bigla-bigla na lang niya akong pinapatawag? Alam niyang naghihintay ako?

“Ayaw mo ba, miss?”

Bumuntong-hininga ako. Kahit napipikon na talaga ako, sumunod na lang ako sa loob.

“Pasok, Miss,” wika sa akin ng assistant nang marating namin ang opisina ng CEO.

Pumasok naman ako, pero nagpaiwan na sa labas ang assistant.

Linibot ng mga mata ko ang kabuuan ng opisina. Sa interior design at furniture nito, tanging itim na kulay ang lumilitaw.

Lumipat ang tingin ko sa nameplate na nakapatong sa office table.

Miguel Martinez

CEO, Axenria Biotech Philippines

Binasa ko ito tsaka ko dinako ang mga mata ko sa CEO na nakatalikod. Hindi na niya suot ang suit niya, tanging itim na long-sleeve na lang.

Nag-isang linya ang labi ko.

For sure, black ang favorite color niya.

Hanggang sa humarap na siya sa akin, nakahawak siya ng baso, halatang may lamang alak. 

Maayos naman akong tumindig.

Kahit ramdam ko na alam niyang naghihintay ako sa labas, kahit pinaabot pa niya sa gabi para kausapin ako, kailangan kong kausapin siya nang maayos. 

“Thank you, sir, for allowing me to talk to you again,” ngiti ko sa kanya.

“Be my bedwarmer.”

Nawala ang ngiti sa labi ko. Katatapos niya lang sa isang babae,naghahanap na siya ng iba.

Someone like him is absolutely the worst.

“I’ll just pretend that I did not hear that, sir,” kalmado kong sagot.

Pinatong niya ang baso sa mesa at sinalinan ng alak–

“ And I hope that you just let me wait for the whole day for a good reason, sir,” may timpi kong dagdag.

He smirked. I saw it.

He looked at me, “You might not accept this one, but your proposal is already a total failure, whether it’s your original work.”

Nagpanting ang taenga ko sa sinabi niya. Hindi ako nakabwelta dahil nagpatuloy siya.

“The details have already leaked before you can introduce it to the market. You want to prove your credibility? Who do you think will believe in a formulation scientist of an almost bankrupt laboratory?”

Napalunok ako. He did a background check of our laboratory.

Binaba niya ang baso at tinungo niya ako. Tahimik ko naman siyang tiningnan.

“Don’t fight for your proposal anymore, it’s rejected. And if I were you, just accept my other offer.”

Mabilis na kumulo ang dugo ko at mabigat akong humakbang palapit sa kanya. 

“Naiintindihan ko kung bakit napakababa ang tingin mo sa akin, sir. At alam ko na naging mali ang paraan ko para ma-set ang meeting sa iyo. Pero hindi ako ganun kababa katulad ng iniisip mo–”

Umismid siya, “That night with you had nothing to do with when I approved your meeting with me. I just want to acknowledge the effort of the supervisor.”

Halos manginig ang kamay ko sa kahihiyan, sa halong inis ko sa lalaking ito.

Pero napasinghap ako nang humakbang siya palapit sa akin.

Tigagal ako nang inisang dangkal niya ang layo ng mga labi namin.

“That’s what I thought,” mahina niyang sabi. Inangat ko ang tingin ko sa kanya.

Napalunok ako nang makita kong namumungay ang mga mata niya sa akin.