Chapter 1: Stranger Under The Rain

LIEZEL

Hinihingal ako nang marating ko rin ang harap ng Hermosa Hotel. Kinailangan kong magpababa na lang sa sinakyan kong taxi kanina dahil sa traffic dulot ng malakas na buhos ng ulan. 

Sinipat ko ang relo ko.

Maluwag akong napahinga nang makita kong nakaabot ako.

Mabuti na lang! Kundi papagalitan na naman ako ni Kuya.

Pasilong na ako nang makilala ko si James, na nakatayo sa harap ng driveway ng hotel. Boyfriend ko siya at kaibigan ng kuya ko. Actually, una ko siyang nagustuhan hanggang sa napansin niya rin  ako at niligawan. Magtatatlong  taon na rin kami.

Ngumiti ako at tatawagin ko na sana siya nang may humintong sasakyan sa harapan niya. Bumukas ang pinto at may bumabang babae, maganda at may seksing katawan.

“Hi, Babe,” narinig kong sabi ng babae.

Nahigit ko ang hininga ko, awang ang labi ko habang nakatingin sa kanila.

Tama ba ang narinig ko–

Hinalikan siya ni James. 

Nabitawan ko ang payong at natulos sa kinatatayuan ko. Ramdam ko ang buhos ng ulan sa akin, pero nablanko ako sa nakikita ko.

What’s going on?

Nitong kahapon lang, pinadalhan pa niya ako ng bulaklak. Ang sabi niya, nasa medical mission pa siya.

“Congratulations, babe, you completed your research successfully. Tuwang-tuwa si Dad,” narinig kong sabi ng babae.

Ngumiti si James, “Are you also happy?’

“Of course. I can marry you right now, right here.”

Pakiramdam ko, may nadurog na bahagi ng puso ko nang marinig ko ito. Mabilis akong tumalikod nang makita kong hahalikan ulit ni James ang babae.

Hahakbang na sana ako paalis pero may nabunggo ako kaya napatigil din ako.

“Sorry,” paumanhin ko sa tao, pero natigil ulit ako nang marinig ko pa ang boses ng babae.

“Thanks to that girl, she helped you in your clinical studies. Natapos mo ang research mo sa loob lamang ng tatlong taon. My effort in choosing those bouquets paid off.”

Humarap ako. Hindi makapaniwala sa narinig ko.

“Yeah, it’s all because of you, babe,” sagot ni James. Inangkla ng babae ang kamay niya sa braso niya. Papasok na sila sa loob.

Humakbang naman ako palapit sa kanila.

So all this time, ginagamit ako ni James. Ang akala ko, gusto niyang pumunta sa laboratory dahil gusto niyang pag-aralan din ang hilig ko. Iyon pala, lahat ng tinatanong niya at hinihingi niyang sample sa laboratory ay para sa research niya.

Nanlabo ang mga mata ko habang naaalala ko ang panlilinlang niya sa akin–

May humila sa akin pabalik sa gilid.

“The car is about to pass by, can’t you see?” baritonong boses ang narinig ko. Lumingon ako sa sasakyan na dumaan.

Nakagat ko ang labi ko. Muntik na ako.

Binalik ko ang tingin ko sa harapan. At umangat ang ulo ko, patungo sa lalaking humila sa akin.

Nagtama ang mga mata namin. 

Tagpo ang kilay niya at madilim ang tingin niya sa akin, halatang iritado.

“Sorry–”

Napa-iling siya, binitiwan niya ang kamay ko, tsaka niya akong linagpasan.

Hinabol ko naman siya, papasok na rin siya sa hotel.

Humarang ako sa dinaraanan niya. 

“Thank you,” wika ko.

Tinaasan niya ako ng kilay. “Kung hindi dahil sa iyo, baka naaksidente na ako,” sabi ko.

Tinapunan niya ako ng tingin. Hanggang sa tingnan niya ang kabuuan ko.

“Instead of wasting my time, dry yourself,” sabi niya at may tinuro siya.

Lumingon ako sa tinuro niya. Nagdikit ang labi ko nang makita ko ang portable heater.

Ibinalik ko ang tingin ko sa lalaki, pero nakalayo na siya.

Sinunod ko na lang ang sinabi niya, saglit lang akong nagpatuyo tsaka ko rin tinungo ang restaurant.

Sermon ang bungad sa akin ni Kuya. Kaya hindi ko nasabi ang ginawa ni James, ang mismong kaibigan niya.

“You’re late by thirty minutes. Maswerte ka at natraffic ang client natin.”

“Sorry, Kuya.”

“Tsk. Tsk. Kahit kailan talaga.”

Yumuko ako.

“Dala mo ba ang proposal mo?” tanong niya.

“Oo, kuya,” angat ko ng ulo ko at mabilis kong kinuha ang folder sa loob ng bag ko.

“Good. Mauna ka na sa suite.”

Nagtapo ang kilay ko sa sinabi ni Kuya. “And here,” may kinuha siyang paper bag sa ilalim at pinatong sa mesa. “Change your clothes. I told you to wear a presentable one. May wine sa loob niya, you offer it to him. If he wants you to drink, do it,” kaswal na utos sa akin ni Kuya.

May pinatong pa siyang  hotel key card, “Hintayin mo na ang client dun.”

Bumaba ang tingin ko rito.

“Ako lang ang makikipag-usap sa client?” mahinang tanong ko.

“What? Hindi mo pa iyan kaya? Tambak din ang trabaho ko sa opisina, Liezel.”

“Kuya, lalaki ba ang kliyente?” Angat ko ng tingin.

“Ang dami mong tanong. Pwede bang gawin mo na lang?”

Nasasaktan kong tiningnan si Kuya. “You’re letting me stay in a hotel room with a stranger–”

“Tangna, Liezel, kliyente ang kikitain mo.”

“Pero kuya, bakit kailangan pa na sa loob kami ng kwarto mag-usap? It’s a business meeting, we should talk here,”mapakumbaba kong sagot.

“Are you that naive? Can’t you get what I’m implying to you?”

Hindi ako makapaniwala sa mga salita ni Kuya pati na rin sa klase ng tingin niya sa akin.

Umiling ako, “Sorry Kuya, hindi ko iyan magagawa–”

“Axenria Biotech,” bigkas niya.

Inusog niya ang upuan.

“It’s a Spain-based pharmaceutical company. Expanded it here just a year ago. Ang production supervisor ang kikitain mo ngayon, and he told me, the owner is looking for a  research laboratory, someone who can offer a new pediatric formulation.”

Tinitigan ko siya. Desperado niya akong inuudyukan na kitain ang sinasabi niyang kliyente. 

Mas lalo lang nadadagdagan ang nararamdaman kong sakit. Binubugaw niya ako na para bang hindi niya alam na boyfriend ko si James, na para bang hindi siya nag-aalala sa posibleng mangyari sa akin ngayong gabi.

Sanay na ako pero nakakasakit pa rin talaga ng loob–

“You’ve been studying and trying to formulate pediatric medicine for the past year. This is your chance. You’ll have enough resources and enough funds.”

Tumango ako. “You’re right, Kuya, pangarap ko iyan pero kung ibababa ko ang sarili ko para diyan. It’s a no,” sagot ko.

Binitbit ko na ang bag ko–

“Liezel, palubog na ang research laboratory natin. Kung hindi pa tayo makakakita ng kliyente, talagang bankruptcy na ang aabutin nito. If that happens, we cannot survive. And you know, mommy.”

Humina ang loob ko sa narinig ko.