Chapter 2: Dangerous Encounter

LIEZEL

Nang marating ko ang suite, kaagad akong nagpalit ng damit. Tiningnan ko ang kabuuan ko sa salamin. 

The red lace mini dress hugs my curves well, as if my brother intentionally brought this to me.

Nagpakawala ako ng hininga.

Fine, if I could get this client, maybe they would see me as useful at last. Maybe, they would not see me as a failure anymore.

Tinanggal ko ang ipit ng buhok ko at linugay ko ang itim at mahaba kong buhok. Lumabas din ako sa bathroom at tinungo ang sofa.

Kinuha ko ang wine bottle sa paper bag at pinatong ito sa mesa. Tsaka ako umupo sa sofa.

Pero habang naghihintay ako, naalala ko ang nangyari kanina sa harap ng hotel. Dinukot ko ang cellphone ko sa bag ko.

Wala pang kahit anong tawag o text si James. Nakagat ko ang labi ko. Nagbabadya ang mga luha ko.

Maybe he’s celebrating his success with his woman.

I looked up at the ceiling, thinking hard.

Or was I the other woman?

But did he truly see me as a woman? Or just a tool?

I must focus, but I’m drowned in these thoughts.

Tumayo ako at tinungo ang kitchen para kumuha ng kopita, tsaka rin ako bumalik sa sofa. Kaagad kong sinalinan ito ng alak at inamoy.

Napatigil ako.

Amoy-ugat. Ganito ba talaga ang amoy ng alak?

Nag-aalinlangan kong tinikman ito. 

Umm..Matamis.

Tinitigan ko ang bote at napabuntong-hininga na lang. May matino pa rin pa lang pag-iisip ang kapatid ko. Ang akala ko, iyong matapang at nakakalasing na alak ang binigay niya.

Lumagok ako nito. Habang tumatagal, nagugustuhan ko na iyong lasa. Baka hindi pa dumadating iyong supervisor, maubos ko na ito.

Tumingin ako sa bandang balcony ng suite.

Umuulan pa ba? 

Tumayo ako at sumilip rito. 

Mas lalo lang lumakas ang buhos ng ulan. Muli akong lumagok ng alak habang nakatingin pa rin ako sa labas.

Na-stranded na siguro iyon sa daan—mabilis akong tumingin sa pintuan nang may mapagtanto ako. 

O baka hindi ko lang narinig ang katok niya.

Dali-dali kong binaba ang kopita sa mesa at tinungo ang pintuan, pero nagdalawang-isip din ako na buksan ito.

Paano kung dumating nga ang supervisor? Paano kung nasa harapan nga siya ng pintuang ito?

Kaya ko ba talaga?

Umiling ako. Kaya ko. Dapat kayanin ko.

Kinagat ko ang labi ko at pikit-mata kong binuksan ang pinto.

Nahigit ko ang hininga ko ng tumambad sa paningin ko ang lalakeng tumulong sa akin kanina, nakasandal siya sa pader at nakahalukipkip.

Pinasadahan niya ng tingin ang kabuuan ko.

Napaatras naman ako dahil sa lalim ng mga mata niya sa akin.

Isasara ko na sana ang pinto, pero nagsalita siya.

“Are you his sister?” Kaswal niyang tanong.

Tumango ako.

Napalunok ako nang humakbang na siya palapit.

“Production Supervisor of Axenria Biotech,” he said, stretching his hand to me.

“My brother told me you’re stuck in a traffic jam,” I pointed out carefully.

Hindi sa naghihinala ako, pero halos magkasunod lang kaming dumating kanina sa hotel.

Malamig niya akong tiningnan. 

Dinukot niya ang wallet niya sa loob ng coat niya. Binuksan niya ito at hinila ang business card niya rito, tsaka niya ito ipinakita sa akin.

Nakita ko naman kaagad ang logo ng Biotech. Bumaba ang mga mata ko sa pangalan niya pero nasapo ko ang noo ko, bigla akong nakaramdam ng hilo.

Oh God, natamaan na ba ako ng alak? I can’t ruin this. 

Napabalik ako sa presensya ko nang bahagya niya akong itulak papasok at isinara ang pinto.

Tinignan ko siya–

“People are passing by,” sabi niya at nauna na niyang tinungo ang sofa.

Narinig ko na tumawa siya sa hangin, kaya dali-dali akong lumapit sa kanya. Nasa bote ng wine ang atensyon niya. Mabilis akong kumuha ng kopita at sinalinan ng alak, tsaka ko binigay sa kanya.

Dugtong ang kilay niya sa akin.

“May problema ba?” tanong ko.

“You’re crying for Pete’s sake,” iritado niyang saad.

Kaagad kong sinapo ang pisngi ko nang mapagtanto ko ito.

“You should not come here if it’s against your will,” wika niya, halos panenermon na sa akin.

“Hindi, napuling ako–”

Nagulat ako nang marahas niyang kinuha ang kopita sa akin at prenteng umupo sa sofa.

Nagdikit ang labi ko. San ba dapat ako uupo? 

Kung sa kabila, baka sabihin niyang mailap ako. Kung sa tabi naman niya, baka….

“Don’t just stand there, take a seat,” utos niya.

Tumalima naman ako at umupo sa tabi niya.

Bumaling siya sa akin at masamang tingin ang pinukol niya sa akin.

“Iisa lang ba ang sofa?” tanong niya. 

“Ah,” mabilis akong tumayo at lumipat sa kabila. Medyo lumuwag ang loob ko.

“You may begin.”

Natigil ako sa sinabi niya.

Like anong sisimulan ko-

Bumuntong-hininga siya.

“Tell me about your proposal.”

I blinked my eyes. This is not what I’m expecting–

He snapped his finger.

“What? Are you serving as a display?” masungit niyang litanya.

Umiling ako, “No, of course not.”

Mabilis kong kinuha ang folder sa bag ko habang sumisimsim na siya ng alak.

Binuklat ko ang folder at tumikhim ako–

“What are you going to do with that? You did not prepare a presentation?”

Tumingin ako sa kanya. 

“I see, you’re not here to use your brain, but your body,” prangka niya, halatang insulto.

Bumaba ang tingin niya sa katawan ko.

Umiling siya at muli lang siyang lumagok ng alak.

Nagngitngit ang ngipin ko dahil sa hiya. Pero tinibayan ko ang loob ko. 

“You’re right. I must be too naive to think I could get through you easily,” may kumpiyansa kong saad.

Pero humugot ako ng malalim na hininga dahil sa loob-loob ko, hiyang-hiya na ako sa sarili ko.

Umiwas siya ng tingin. “My approach might be insincere, and I may not have a presentation right now, but my proposal could convince you that I can offer you more than just the dress I’m wearing on,” dagdag ko.

Bumalik ang tingin niya sa akin. 

Inabot ko ang folder sa kanya.

Mabuti na lamang at tinanggap niya rin ito. 

Binuksan niya ito at sinimulan niyang basahin. Umangat ang tingin niya sa akin, kapagkuwan. Ngumiti naman ako sa kanya, pero bigla na lang niyang sinara ang folder.

Tumayo siya, “Bakit–”

Tinungo niya ang bathroom.

Napabuga ako ng hangin.

Jusko ka Kuya! Hindi ka man lang ba makabasa ng personalidad! 

Mabilis kong sinalinan  ng alak ang kopita ko at inisang lagok ito.

Grabeng kahihiyan ito. Gusto ko na lang liparin ng hangin at lusawin ako ng ulan!

Wala nang mabuting nangyari sa gabing ito sa akin.

Sumalin ulit ako ng alak at ininom ito.

Ano ba? Sinusumpa ba ako ng langit!?

Dadamputin ko na sana ulit ang bote, pero lumabas na siya. May hawak siyang bathrobe. Tinignan niya ang hawak kong kopita, mabilis ko namang binaba ito sa mesa.

Lumapit siya at hinagis ang roba sa akin. “Wear it,” utos niya.

Tumalima naman ako kaagad habang bumabalik na siya sa pagbabasa.

Ngumiti ako. Akala ko babastusin niya ako dahil sa suot ko. Pero nakikita ko na wala siyang intensiyon na ganito.

Tahimik ko siyang pinanood at tinitigan.

May malaperpektong hitsura siya. Maayos ang buhok niya, malinaw ang mga mata, may matangos na ilong at kaakit-akit na labi. 

Hindi ko namalayan na umawang ang labi ko. 

His lips and eyes are both inviting–I pinched myself.

Nagpakawala ako ng malalim na hininga nang makaramdam ako ng init.

Pinaypay ko ang kuwelyo ng roba sa sarili ko.

Ba’t bigla akong naiinitan?

Tumingin ako sa aircon at tsinek ang temperatura–

“Explain this to me,” untag niya tsaka siya tumingin sa akin.

Tumayo naman ako at lumapit sa kanya. “Ang alin?” tanong ko at umupo sa tabi niya.

“This one,” tapik niya sa bahagi ng papel. Sinilip ko ito, pero nagitla ako nang maidikit ko ang katawan ko sa kanya.

Tumingin ako sa kanya habang bumaling naman siya sa akin.