Chapter 2

“Maganda ang resulta ng trust rating mo ngayong buwan, Gov,” ani Janus, ang personal assistant ni Nyle, habang naglalakad sila sa hallway ng kapitolyo. Hawak nito ang tablet kung saan nakatala ang pinakabagong ulat tungkol sa gobernador.

Isang tipid na ngiti ang sumilay sa labi ni Nyle. “That's good to hear.”

Akmang papasok na siya sa kaniyang opisina nang makarinig sila ng nagmamadaling mga yabag mula sa likuran. Unang lumingon si Janus, dahilan upang mapahinto rin si Nyle nang makita ang isa sa mga security personnel na papalapit sa kanila.

“What is it?” tanong ni Janus.

“Gov, may babae pong naghahanap sa inyo sa labas. Sinabihan ko na po siyang hindi kayo puwedeng makausap ng walang appointment, pero ayaw pong umalis,” paliwanag ng security.

“Ano raw ba ang sadya niya?” kunot-noong tanong ni Nyle.

“May sakit daw po ang anak niya at kayo lang daw po ang makatutulong sa kaniya.”

Napabuntong-hininga si Janus bago muling hinarap ang security. “May mga ahensya naman tayong puwedeng mag-asikaso sa mga nangangailangan ng medical assistance. Doon mo siya i-refer. Sigurado akong matutulungan siya.”

“Iyon na nga po ang sinabi ko, Sir Janus, pero ayaw pong makinig. Gumagawa na nga po ng eksena sa labas at nakukuha na ang atensiyon ng mga taong napapadaan.”

“Ako na ang kakausap sa kaniya,” anang assistant, ngunit napahinto ito nang iangat ni Nyle ang isang kamay.

“No need. Ako na ang lalabas.”

“Pero, Gov, baka—”

“I am a public servant, Janus. It's part of my job to listen to the people,” seryosong sagot ni Nyle.

Wala nang nagawa si Janus kundi sumunod sa kaniyang boss na naglalakad na palabas ng kapitolyo.

Pagdating nila sa reception area, agad na napansin ni Nyle ang isang babaeng nakatalikod sa kanila. Napapalibutan ito ng ilang security personnel na halatang hindi na alam kung paano ito pakalmahin.

“What's going on here?”

“Gov,” halos sabay-sabay na bati ng mga tauhan.

Dahan-dahang lumingon si Natalie nang marinig ang pamilyar na boses.

Halos anim na taon na ang lumipas mula nang huli niyang marinig iyon, ngunit hindi niya inakalang muling maririnig niya ito nang ganito kalapit. Gayunpaman, wala siyang panahong namnamin ang sandaling iyon. Hindi ang nakaraan ang dahilan ng pagpunta niya roon, kundi ang buhay ng kanyang anak.

Nang tuluyan siyang humarap kay Nyle, halos mawalan siya ng hininga.

Minsan na niyang nakita ang lalaki sa telebisyon, ngunit ibang-iba pa rin ang pakiramdam kapag kaharap na niya ito. Mas tumindi ang presensiya nito, at ang dating pamilyar na mukha ay tila mas naging banyaga sa paglipas ng mga taon.

Subalit nang magtagpo ang kanilang mga mata, mabilis na naglaho ang anumang bahid ng pagkagulat sa mukha ni Nyle. Napalitan iyon ng malamig na ekspresyon, patunay na hindi ito natutuwa sa kanyang presensya.

Ilang beses siyang napalunok.

Kanina lamang ay paulit-ulit niyang inensayo sa isip ang mga sasabihin niya. Ngunit ngayong kaharap na niya si Nyle, tila naglaho ang lahat ng iyon.

“Leave us,” malamig na utos ng gobernador.

Agad na nagsialisan ang mga tauhan, pati si Janus, at iniwan silang dalawa sa reception area.

Nang matiyak na wala nang ibang nakikinig, ibinaling ni Nyle ang malamig na tingin kay Natalie.

“What are you doing here?”

Humugot siya ng malalim na hininga. “Kailangan ko ng tulong mo—”

“If it's about medical assistance, my secretary can accommodate you. There's no need for you to look for me or cause a scene here in the capitol. My services are for the people of Santa Catalina, and you are not exempted from them.”

Pagkasabi niyon, tinalikuran siya ni Nyle.

Agad na kumilos si Natalie at hinawakan ang braso nito.

Nanigas ang lalaki bago marahas na inalis ang kanyang kamay. Tiningnan siya nito na para bang nadumihan ito sa simpleng paghawak niya.

“Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?” Madiing tanong ng lalaki.

“I'm sorry, pero may kailangan akong sabihin sa iyo, Nyle.”

Pinilit niyang lakasan ang loob.

Kung hindi lamang dahil sa anak niya, hinding-hindi na siya lalapit sa lalaking ito. Mas gugustuhin pa niyang harapin ang lahat nang mag-isa kaysa muling humingi ng tulong sa taong minsan ng dumurog sa kanya.

Ngunit buhay ni Nigel ang nakasalalay. Wala siyang karapatang unahin ang sariling pride.

“May sakit ang anak ko.” Saglit siyang natigilan, saka itinama ang sarili. “I mean, may malubhang sakit ang... ang anak natin. Kailangan niya ng tulong mo.”

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Nyle. Ang lamig sa mga mata nito ay napalitan ng nag-aapoy na galit.

“What the fúck are you saying?!”

Napayuko si Natalie. Alam niyang hindi siya basta paniniwalaan ng lalaki, ngunit kailangan niyang subukan.

“Nagsasabi ako ng totoo, Nyle. May anak tayo, at nanganganib ang buhay niya ngayon. Please, kailangan ko ng tulong mo.”

Mabilis na lumapit si Nyle, animo'y nais tiyaking hindi siya nagkamali ng dinig. Marahas nitong hinawakan ang braso niya at mariing pinisil.

“After what you did to me in the past, you expect me to believe you?” Madiin nitong tanong. “You bítch! Ano ba talaga ang kailangan mo? Pera? Dream on! Wala kang makukuhang kahit isang kusing mula sa akin!”

Napangiwi si Natalie sa sakit, ngunit pinilit niyang huwag magpadaig sa takot.

Akmang sasagot siya nang biglang tumunog ang kaniyang cellphone. Nang masulyapan niya ang screen, nakita niyang ang doktor ni Nigel ang tumatawag. Hindi na siya nagdalawang-isip na sagutin iyon.

“Miss Aurelio, you need to return to the hospital immediately. Your son has just experienced a seizure. We're treating him now, but his condition requires urgent attention.”

Nanlamig ang buong katawan ni Natalie.

“S—seizure?” nanginginig niyang ulit. “Doc, kumusta po siya?”

“We're attending to him right now. Please come back to the hospital as soon as possible.”

“O—okay. Papunta na ako.”

Agad niyang ibinaba ang tawag. Wala na siyang pakialam kung ano ang magiging reaksyon ni Nyle. Kumawala siya sa pagkakahawak nito at mabilis na tumakbo palabas ng kapitolyo upang maghanap ng taxi.

Naiwang nakatayo si Nyle habang pinagmamasdan ang papalayong pigura ni Natalie.

Seeing her again after all these years did nothing to ease the fury he had carried for so long. Sa halip, lalo lamang bumalik sa isip niya ang nakaraan at ang galit na nararamdaman niya.

Napabuntong-hininga siya at akmang babalik na sa loob ng kapitolyo nang muling umalingawngaw sa kanyang isip ang mga salitang binitiwan ni Natalie.

"May anak tayo, at nanganganib ang buhay niya ngayon. Kailangan ko ng tulong mo...'

Mariin siyang napapikit.

What the fucking trick is she pulling this time?

Maaaring nagsisinungaling si Natalie. Maaaring isa na naman itong pakana upang makakuha ng pera mula sa kanya. Ngunit paano kung totoo ang sinabi nito?

Hindi niya malalaman ang sagot kung mananatili lamang siya roon.

“Janus, cancel my remaining appointments,” utos niya sa assistant nang makalapit ito.

“Gov?”

“I'm going somewhere.”

Hindi na naghintay ng tugon si Nyle. Agad siyang nagtungo sa kaniyang sasakyan at pinaandar iyon.

Kung talagang may anak silang dalawa, gusto niyang makita ito sa sarili niyang mga mata. At kung nagsisinungaling si Natalie, sisiguraduhin niyang hindi na ito makalalapit muli sa kanya.

Sa iisang bagay lamang siya sigurado: hindi niya hahayaang lokohin siya ng babaeng minsan nang sumira sa kanya!