Kabantay 1: The Trap

Ang pulang sobre mula sa Meralco ay halos magpunit-punit na sa loob ng bulsa ng blazer ko sa dalas kong pisilin.

Hindi ko pwedeng hayaang maputulan kami ng kuryente ngayong linggo. Hindi pwedeng mastroke si Nanay sa init sa loob ng maliit naming inuupahang kwarto sa may Project 4, at higit sa lahat, hindi pwedeng mamatay ang oxygen concentrator niya. Ang machine na iyon ang nag-iisang bagay na nagpapanatiling humihinga ang nanay ko matapos siyang tamaan ng severe pulmonary complication dalawang buwan na ang nakalilipas.

"Kaya mo 'to, Alyanna," bulong ko sa sarili habang nakatayo sa harap ng malaking salamin sa pampublikong banyo ng gasolinahan sa tapat ng BGC.

Pinagmasdan ko ang reflection ko. Sa totoo lang, laging may split-second dissociation tuwing tinitingnan ko ang sarili ko. Nakuha ko ang matangos na ilong, medyo deep-set hazel-brown eyes, at matalas na cheekbones ng yumao kong tatay na taga-Manchester. Pero ang kulay ng balat ko, ang wavy na itim na buhok, at ang hugis ng labi ko ay purong galing kay Nanay. A half-British, half-Pinay face na madalas pagkamalan sa mall na mayaman o nagmo-model—pero sa katotohanan, wala nang laman ang wallet kundi isang tig-singkwenta pesos at tatlong pirasong barya.

Inayos ko ang laylayan ng navy blue blazer ko. Nabili ko lang ito sa ukay-ukay sa may Anonas sa halagang dalawang daang piso kagabi, pinalantsa nang mabuti gamit ang basang bimpo para mawala ang kulubot. Ang sapatos ko ay lumang black pumps na may kaunting tuklap na sa takong, pero pinahiran ko ng black shoe polish para hindi halata.

"Isang matinong sagot lang sa bawat tanong," paalala ko sa sarili ko habang humihinga nang malalim. "Don't stammer. You have the credentials. Kailangan mo 'tong makuha."

Bitbit ang brown expanding envelope na naglalaman ng tatlong kopya ng resume ko—printed on ordinary 70-gsm paper dahil hindi na kinaya ng budget ang makapal na linen—tumawid ako sa pedestrian crossing patungo sa pinakamataas na tore sa buong block.

Valderama Tower.

The lobby felt like entering a different dimension. Ang lamig ng centralized air-conditioning ay halos bumaon agad sa manipis kong blazer. Italian marble ang sahig, sobrang kintab na kitang-kita ko ang repleksyon ng sarili ko habang naglalakad. Ang matatayog na glass pillars ay may banayad na ginintuang backlight, at ang amoy ng buong lugar ay amoy mamahaling cedarwood at white tea—yung tipong amoy na sinasabing bawat sulok ng gusaling ito ay pinondohan ng bilyun-bilyong piso.

Lahat ng taong dumadaan sa tabi ko ay parang binunot mula sa glossy pages ng Forbes o Tatler. Men in custom-tailored bespoke suits, women gliding gracefully in designer shift dresses with Birkins or Chanel flaps swinging effortlessly on their forearms. Walang nagmamadali nang parang hahabol sa jeep. Lahat sila, may kalmadong awra ng mga taong hindi kailanman nagbilang ng barya para lang malaman kung kakasya pa ba ang pamasahe pauwi.

Lumapit ako sa reception desk kung saan may tatlong babaeng pare-parehong naka-silk scarf at makinis ang mga buhok.

"Good morning," bati ko, pinipigilan ang panginginig ng boses ko. "I'm here for the final panel interview for the Junior Administrative Officer position under the Executive Suite."

Sinipat ako ng receptionist mula ulo hanggang paa bago tumingin sa monitor niya. "Name?"

"Alyanna Marie Cruz."

Mabilis na tumunog ang keyboard sa ilalim ng mga daliri niya. "Take elevator B to the 42nd floor, Ms. Cruz. Look for Ms. Monica at the Executive Board lobby. You're the last candidate for the morning slot."

"Thank you po."

Sa loob ng high-speed elevator, tila naiwan ang tiyan ko sa ground floor habang mabilis na umaakyat ang indicator. Pagbukas ng p***o sa 42nd floor, sumalubong sa akin ang makapal na charcoal gray carpet na halos bumaon ang takong ko sa lambot. Walang ingay. Walang kalansing ng telepono. Puro mahihinang bulungan lang ng mga executives na may kausap sa Bluetooth headsets.

Isang babaeng may sleek bob cut at nakasuot ng all-black structured suit ang agad na lumapit sa akin.

"Alyanna Cruz?" tanong niya, diretso ang tingin.

"Yes, Ma'am. Good morning po."

"I'm Monica, Executive Secretary to the Chairman's Office. Come with me." Hindi na niya ako hinintay na makasagot; mabilis siyang lumingon at naglakad sa mahabang hallway na napapalibutan ng glass panels.

"Listen carefully, Ms. Cruz," aniya nang hindi lumilingon. "There’s a change of schedule. The HR Director was called to an urgent regional meeting. Instead, Mr. Rafael Valderama himself will conduct your evaluation."

Halos matapilok ako sa sarili kong sapatos. "S-si Mr. Rafael Valderama po?"

"Yes. The Executive Director and incoming Chief Operating Officer. He flew in from our London office three weeks ago." Huminto si Monica sa tapat ng isang naglalakihang double doors na gawa sa frosted glass at dark mahogany. "A word of advice: keep your answers precise. Cut the fluff. He doesn't care about your motivational quotes or why you think you're a passionate worker. He detests incompetence and he hates having his time wasted. Tatlong executive staff na ang pinalayas niya sa floor na 'to ngayong buwan pa lang. Don't be the fourth."

Bago pa man ako makapag-react o makalunok ng laway, itinulak na ni Monica ang p***o at sumenyas na pumasok ako.

The boardroom was vast. Panoramic floor-to-ceiling windows framed the breathtaking view of the metro skyline. Sa gitna ng kwarto ay may mahabang conference table na gawa sa solid mahogany. At sa dulo nito, nakaupo ang isang lalaki.

He was going through digital blueprints on a tablet. May hawak siyang Montblanc pen na paikot-ikot sa pagitan ng kanyang mahahabang daliri.

Hindi man lang siya nag-angat ng tingin nang marinig ang tunog ng p***o.

"Leave the folder and wait outside, Monica," he commanded. English ang boses niya, pero may halong British inflection na malamig, kontrolado, at may likas na awtoridad. "Sit down, Ms. Cruz."

Lumabas si Monica at marahang sumara ang mabigat na p***o sa likod ko. Naging bingaw ang katahimikan.

Humakbang ako palapit sa mahabang mesa. Ang bawat tapik ng takong ko ay parang echo ng papasabog kong kaba. Huminto ako sa katapat niyang swivel chair at maingat na umupo sa pinakagilid, pilit na pinapanatiling tuwid ang likod ko.

"Good morning, Sir," panimula ko, pilit na inaayos ang tono. "I’m Alyanna Cruz. It’s an honor to meet—"

"I have your file here," putol niya sa akin nang hindi pa rin tumitingin sa mukha ko. Binitawan niya ang pen at binuklat ang isang electronic document. "Adamson University. Magna Cum Laude, Bachelor of Science in Business Administration. Two years at an international BPO firm in Ortigas handling customer escalations and cross-border logistics. Resigned three weeks ago."

Bumuntong-hininga siya, banayad pero may halong inip, bago sa wakas ay ibinaba ang tablet at tumingin sa akin.

Halos mapatigil ang tibok ng puso ko.

The rumors on job forums and online threads didn't do him justice. Rafael Valderama was ruthlessly attractive in the most dangerous way possible. Sharp, aristocratic jawline; high, prominent cheekbones; and eyes that were an arresting, obsidian black—malamig, mapanuri, at parang kayang basahin ang bawat lihim na pilit mong itinatago. Nakasuot siya ng fitted crisp white dress shirt na nakabukas ang unang dalawang butones, at ang manggas nito ay maingat na nakatupi hanggang sa kanyang siko, exposing lean, muscular forearms and a gleaming silver Rolex Daytona.

He didn't look like an ordinary corporate executive. He looked like an apex predator sitting at the top of a food chain, completely aware of his power.

Napatitig siya sa mukha ko nang ilang segundo. May bahagyang kislap ng pagkagulat sa kanyang mga mata—marahil dahil sa features ko na halatang may lahi—pero mabilis ding nawala iyon, napalitan agad ng pader ng propesyonal na lamig.

"Interesting profile, Ms. Cruz," he remarked, his voice smooth like fine whiskey over ice. "Walang corporate pedigree. Walang koneksyon sa alta-sosyedad. Your mother is a retired seamstress, your father was a British national who passed away ten years ago leaving zero assets in this country."

Kumirot ang dibdib ko. Ramdam na ramdam ko ang insulto sa paraan ng pagkakasabi niya, kahit pa purong katotohanan ang binabanggit niya.

"I don't rely on connections, Mr. Valderama," sagot ko, pilit na pinatatatag ang boses ko kahit nanginginig ang mga daliri ko sa ilalim ng mesa. "I rely on competence. Naka-graduate ako through academic scholarships habang nagtatrabaho sa gabi. Sanay po akong humawak ng mabibigat na workload at magtrabaho sa ilalim ng pressure."

"That's exactly why you're sitting in that chair," he countered coldly, resting his forearms on the polished mahogany table. "People from prominent families apply here because they want the prestige of having Valderama on their resume. They leave the moment they realize I demand seventy hours of work a week. But you? You have no safety net. You need this paycheck to keep your household running. That makes you desperate. And desperate people don't quit."

Napakagat ako sa labi ko. Ganoon na ba ako ka-transparent sa paningin niya?

"Hindi ko itatanggi na kailangan ko ng trabaho, Sir," matapang kong sabi, tinitigan siya nang diretso sa mga mata niya. "Pero hindi lang ako desperada. Disiplinado ako. At kung ano man ang ipagkatiwala ninyong responsibilidad sa akin, gagawin ko nang higit pa sa inaasahan ninyo."

Isang faint smirk ang gumuhit sa gilid ng labi niya. Walang init ang ngiting iyon—isang kalkuladong reaksyon lang.

"The post is for Executive Operations Assistant. You will screen my calls, filter every single investor demanding my attention, accompany me to client dinners when necessary, and be on-call twenty-four hours a day, seven days a week. Your personal life will effectively cease to exist for the next six months."

Sumandal siya sa executive chair niya.

"Starting salary is seventy-five thousand pesos a month. All medical benefits included from day one, with discretionary bonuses based on my personal evaluation. Three months probation. Do you accept?"

Nalaglag ang panga ko.

Seventy-five thousand pesos.

Parang naglaho ang lahat ng hangin sa baga ko. Sa dating kumpanya ko, halos madurog ang katawan ko sa panggabing shift para lang kumita ng bente-singko mil. Ang seventy-five thousand ay hindi lang simpleng sahod—pambayad iyon sa mga utang sa ospital, maintenance ng oxygen tank ni Nanay, pambili ng gamot, at higit sa lahat, kasiguraduhan na hindi kami magigising isang araw na pinalayas na ng landlady.

"O-opo," mabilis kong sagot bago pa magbago ang isip niya. "Yes, Sir! I accept. Handa po akong magsimula agad-agad—"

BLAG!

Bumagsak ang salita sa bibig ko nang biglang bumukas ang heavy double doors ng boardroom nang may marahas na puwersa.

"Rafael!"

Isang matinis, autoritaryong boses ng babae ang pumunit sa katahimikan.

Napalingon ako agad. Isang matandang ginang na mukhang nasa early fifties ang pumasok. Nakasuot siya ng cream tailored coat na may fur accents sa kwelyo, kumikinang ang naglalakihang diyamante sa kanyang tainga at leeg, at may bitbit siyang Hermès Birkin bag na kulay burgundy. Ang mukha niya ay puno ng mamahaling kolorete, pero bakas dito ang matinding galit.

Kasunod niya ang dalawang lalaking naka-barong na mukhang mga legal counsel o corporate security.

Hindi man lang nagbago ang posisyon ni Rafael. Nanatili siyang nakasandal sa upuan, ang mga mata ay unti-unting dumidilim habang pinagmamasdan ang babaeng pumasok.

"Doña Carmela," Rafael uttered, his tone dripping with sheer contempt. "I don't recall giving you clearance to disrupt my interviews. Monica should have informed you that this wing is private."

"Save your arrogance, Rafael!" sigaw ng ginang, huminto sa kabilang dulo ng mesa at marahas na inihampas ang isang leather portfolio sa ibabaw ng makinis na kahoy. "The emergency board meeting is scheduled in exactly ten minutes! Your father’s condition worsened last night, and the board is demanding stabilization. The alliance with the Laurel Corporation must be sealed today!"

"And I told you three days ago," Rafael replied, his voice dropping into a dangerously calm register, "I will not marry Beatrice Laurel. Not for your political comfort, and certainly not for your shares."

"Wala kang pagpipilian!" The woman stepped closer, her expensive perfume suffocating the air in the room. "The trust clause left by your grandfather is airtight. You cannot assume the full position of Chief Executive Officer without proof of familial stability and a legally recognized partner. Either you announce your engagement to Beatrice to unite our conglomerates, or the voting control defaults directly to me. Thirty years old ka na, Rafael. You either sign this merger, or you step out of this building with nothing!"

Nanginginig ang buong kalamnan ko sa kinauupuan ko. Hindi ako dapat narito. Corporate scandal ito. Private family dispute ito ng mga bilyonaryo.

Dahan-dahan kong inabot ang resume ko sa mesa, naghahandang magpaalam o gumapang palabas bago pa ako madamay sa gulo.

Biglang dumapo ang matalas na tingin ni Carmela sa akin. Mula sa aking ukay-ukay na blazer hanggang sa luma kong sapatos, tiningnan niya ako na para bang isa akong maruming insekto na nakapasok sa loob ng malinis na kwarto.

"At sino naman ang basahang ito?" Carmela sneered, curled in disgust. "Another low-class secretary you’re planning to sleep with to spite your family? Look at her. Hindi man lang marunong magsuot ng disenteng damit. She smells like public transit."

Kumulo ang dugo ko sa narinig ko. Nanikip ang dibdib ko sa hiya at galit, pero wala akong kapangyarihang magsalita.

Bago pa man ako makatayo, biglang tumayo si Rafael.

His imposing height cast a long, dark shadow across the table. Walang bakas ng pagkagulat sa mukha niya. Sa halip, lumipat ang tingin niya mula kay Carmela—diretso sa akin.

There was an electrifying, predatory focus in his eyes. Isang ideya ang nabuo sa utak niya sa loob lang ng kalahating segundo.

Mabilis siyang humakbang paikot sa mesa. Bago pa ako makagalaw, naramdaman ko na lang ang mainit at mahigpit niyang mga daliri na pumulupot sa pulso ko. He pulled me up to my feet with effortless strength, dragging me right against his side.

"You're misinformed, Carmela," Rafael stated, his baritone voice resounding like thunder against the glass walls. "She is not my secretary. She is my fiancée."

Para akong binuhusan ng nagyeyelong tubig.

Fiancée?!

Nanlaki ang mga mata ko. Bumuka ang bibig ko para sumigaw, para sabihing siraulo ka ba, nag-aapply lang ako dito!—pero bago pa makawala ang kahit isang tunog sa lalamunan ko, lumipat ang kamay ni Rafael sa bewang ko.

Hinapit niya ako nang pagkahigpit-higpit palapit sa matipuno niyang katawan. Sa ilalim ng aming pagkakatabi, idiniin niya ang hinlalaki niya sa palad ko—masakit, mariin, isang tahimik na babalang pumigil sa akin.

Yumuko siya nang bahagya, ang labi niya ay halos dumampi sa tainga ko. Ang amoy ng mamahaling pabango niya at ang init ng hininga niya ay bumalot sa pandama ko nang marinig ko ang mababang bulong niya:

"Sabayan mo 'to, Alyanna. One word to ruin this, and you leave empty-handed. But play along, and you won't just get seventy-five thousand—I'll pay you ten million pesos in cold cash."