MasukHappy reading
Chapter 295"Do you have a reservation, Sir?" tanong ng babae kay Kio."Nope," sagot niya rito.Dahan-dahan kong nilibot ang paligid. Sa tanan ng buhay ko ay hindi pa ako nakakakita ng ganitong kagandang lugar, maliban na lang sa hacienda.Pero ang lugar na ito ay mas moderno kaysa sa hacienda kaya nakakamanghang tingnan."We're short of rooms at this moment, Sir, since it's the summer season and we're fully booked right now, but I can offer you one room with two beds," rinig kong sabi ng babae kay Kio."Oh gosh. Wait for me here," aniya at naglakad sa gawi ko. "They are fully booked; we need to share a room," saad niya.Isa-isa kong kinuha ang mga gamit ko. "Ayos lang, hangga't hindi nagdidikit ang mga balat natin ay wala tayong magiging problema," sagot ko bago siya lagpasan.Magkasama kaming nanatili sa isang kwarto. Wala naman kaming naging problema dahil magkahiwalay kami ng kama."I'm done with the bathroom, you can take a bath now," rinig kong sabi niya kaya agad kong naiangat a
Chapter 294Dumating ang araw ng pag-alis namin papuntang Palawan. Sila Ate Didi at Ate Dainty muna ang mamamahala at magbabantay ng hacienda habang wala kami ni Kio.Hindi niya kasi sinabi sa pamilya niya ang tungkol sa pagpunta niya sa Palawan para hanapin ang kapatid niya. Kaya napagpasyahan niyang sila Ate Didi muna ang magbabantay ng hacienda.At tulad ng sinabi niya, umalis si Riya nang walang paalam. Hindi ko man lang siya nakausap.Nalulungkot ako dahil kahit sa maikling panahon lang kami nagkasama ay itinuring ko pa rin siya bilang kaibigan ko.Bago kami tuluyang umalis ay kinausap ko rin si Hilda na kung maaari ay tingnan-tingnan niya pansamantala si Itay sa ospital. Mas maganda na kasing kilala ko ang nagbabantay sa kanya habang wala ako, lalo na at hindi ko alam kung gaano kami katagal na mananatili sa Palawan."Have you packed your things?" rinig kong tanong sa akin ni Kio nang makita niya ako."Tapos na," simpleng sagot ko rito."Good. We're leaving in a few minutes," ani
Chapter 293"Don't move..." bulong nito sa akin.Hindi naman ako nakagalaw mula sa kinatatayuan ko dahil sa sobrang gulat. Parehas kaming nanatiling tahimik habang patuloy na nagkakagulo sa loob."Libutin ninyo hanggang loob!" rinig kong sigaw nila kaya mas lalo akong kinabahan."Tsk, we can't stay here," aniya at muling hinatak ang kamay ko."T-Teka, Kio? Saan tayo pupunta?" takot na tanong ko sa kanya."We need to leave. We will get caught if we stay here longer," aniya. Wala akong nagawa kundi sumunod sa kanya hanggang makarating kami sa parking lot."Paano mo nalamang nandito ako?" tanong ko sa kanya nang makita namin ang sasakyan niya. "Sinundan mo ba ako?" muling tanong ko na kinahinto niya."Sinundan? Bakit naman kita susundan?" may pagkasarkastikong sabi niya bago ako pinapasok sa loob ng sasakyan."Anong ginagawa mo dito kung ganoon?" tanong ko ulit. Kita ko naman ang pagkunot ng noo niya."I usually go here for a drink," aniya at pinaandar ang sasakyan.Napailing naman ako. P
Chapter 292Agad na nagsalubong ang mga kilay ko nang marinig ang sinabi niya.Tulad ng inaasahan ko, may iba na naman siyang pakay. At alam na alam ko kung ano iyon dahil kahit sa kailaliman ng sikmura niya, alam ko ang takbo ng isip at ugali niya.Padabog kong inilapag ang papel sa lamesa niya. "Hindi na ako magpapagamit sa iyo," madiing sabi ko sa kanya."Really?" nakangising tanong niya.Tumayo ako mula sa pagkakaupo kaya naman napaatras siya. "Oo. Mas pipilitin ko pang magkandakuba sa ibang trabaho na alam kong marangal kaysa gawin ang gusto mo," madiing sabi ko sa kanya."Okay, if that's what you want. Pero sabi mo kanina ay wala kang pera—""Maghahanap ako ng paraan at babayaran kita. Magkano ba ang binayaran mo sa ospital ni Itay? Ibibigay ko sa iyo nang buo, at kung gusto mo ay dadagdagan ko pa ng interes," matapang na sabi ko, habang mas lalong lumalaki ang ngisi sa kanyang labi."Okay, let's see," aniya at muling bumalik sa upuan niya para kuhanin ang isa pang papel. "See it
Chapter 291Kinabukasan ay nakalabas din ako ng ospital. Habang si Itay naman ay wala pa ring malay hanggang ngayon, kaya naman napagdesisyunan kong umuwi muna para makapagdala ako ng gamit niya pagbalik ko."Hoy Maria! Lumabas ka diyan! Demonyita ka!" rinig kong sigaw ng isang pamilyar na boses mula sa labas ng bahay namin.Napabuga na lang ako sa hangin bago isantabi ang mga ginagawa ko at labasin siya."Magandang umaga po, Aling Myrna," bati ko sa kanya."Anong maganda sa umaga, ha! Pagkatapos ng ginawa mo sa anak ko, tingin mo ba ay may igaganda pa ang umaga ko!" galit na sigaw niya."Hindi ko na po kasalanan kung nakulong si Wayne. Sarili niya pong kapabayaan iyon, lalo na matapos ang ginawa niya kay Itay," sagot ko rito."Demonyita ka talaga! Kung hindi mo sana nilandi ang anak ko ay hindi 'to mangyayari sa kanya! Kasalanan mo lahat ng 'to!" dagdag niya pa."Si Wayne po ang kusang lumapit sa akin. Sa tingin niyo po ba ay aabot ng dalawang taon ang panliligaw niya sa akin kung nil
Chapter 290Ramdam ko ang pananakit ng buong katawan ko nang dahan-dahan kong imulat ang aking mga mata.Hindi pamilyar sa akin ang lugar kaya naman kahit masakit ay pinilit kong umupo mula sa pagkakahiga."Oy! Ano ba? Huwag ka munang masyadong gumalaw," rinig kong sabi ni Hilda."Nasaan ako?" nanghihinang tanong ko sa kanya bago inilibot ang tingin sa paligid."Nasa ospital ka, hindi ko alam kung anong nangyari sa'yo. Basta tinawagan na lang ako ni Kio," aniya. Nang marinig ko ang sinabi niya ay agad na bumalik lahat ng alaala ko.Simula nang makausap ko si Wayne hanggang sa ginawa niyang pananakit kay Itay ay muli kong naalala."H-Hilda, si Itay? Nasaan si Itay?""Ang itay mo? Nandito ang itay mo?" takang tanong niya sa akin."Hindi ko maalala ang nangyari pero duguan si Itay, Hilda! Sinaksak siya ni Wayne," kwento ko sa kanya."Ano!" hindi makapaniwalang sabi niya. "Teka, tatawag ako ng doktor," aniya at dali-daling lumabas.Napasabunot na lang ako sa sarili kong buhok dahil hindi k







