5

แม่บ้านจำเป็น

 เวลา 16.30 น.

“ค่ะแม่ หนูพึ่งเลิกวิชาสุดท้ายค่ะ” ฉันรับสายของแม่ ขณะที่เดินลงจากรถรับส่งประจำทาง วันนี้มีเรียนสองวิชา วิชาสุดท้ายเป็นวิชาเอกเรียนบ่ายสองถึงสี่โมงเย็น มาถึงปากซอยทางเข้าหอแม่ก็โทรเข้ามาพอดี

(สบายดีนะตัวเล็ก)

“สบายดีค่ะแม่ แม่ล่ะคะ?”

(ช่วงนี้แม่ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ แม่จะโทรมาบอกลูกว่าสิ้นเดือนนี้แม่คงไม่ได้ส่งเงินให้ใช้นะลูก ลูกพอมีเหลือใช้บ้างมั้ย?) ปลายเท้าถึงกับหยุดชะงักทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้ของแม่ ไม่ใช่ว่าไม่เคยได้ยินนะ แต่ได้ยินทีไรขาฉันแทบไม่มีแรงทุกที มันหมายถึงแม่กำลังแบกรับภาระอย่างหนักอึ้ง ฉันก็ไม่ได้อยากจะเป็นภาระของแม่หรอกนะ เคยคิดจะลาออกแล้วไปทำงาน เป็นแม่ที่ไม่ยอมให้ฉันออกจากระบบการศึกษา บอกว่าไม่ว่าจะยากจนแค่ไหน ฉันต้องเรียนให้จบระดับปริญญาตรีให้ได้

แม่ทำงานเป็นแม่บ้านที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง เงินเดือนก็พอเลี้ยงชีพและส่งฉันเรียนได้ เพราะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว แม่จึงต้องแบกภาระตัวคนเดียว

เดือนนี้แม่คงช็อตจริง ๆ ฉันคงต้องหาทางออกเอง ปกติก็พึ่งพารายได้จากงานเขียน เดือนละพันสองพันก็พออยู่ได้ แต่ช่วงนี้ผลงานแทบขายไม่ออก เดือนละสองสามร้อยยังยากเลย เกิดปัญหาการเงินติดขัด คนที่ฉันนึกถึงคือพี่โมเม ทว่าที่เคยยืมไปจ่ายค่าเช่าห้องสองเดือนก่อนยังไม่คืนพี่โมหมดเลย จะไปยืมอีกก็เกรงใจ

“มีจ้ะ หนูยังพอมีเงินใช้ แล้วแม่ล่ะมีพอใช้มั้ย เดี๋ยวหนูโอนให้”

(ไม่เป็นไรลูก แม่มีพอใช้ถึงสิ้นเดือน ห่วงก็แต่ลูกสาวแม่)

“หนูมีค่ะ ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องคิดมากนะจ๊ะ นิยายขายดีช่วงนี้” ขายดีจนน้ำตาไหลเลยค่ะแม่ เหอะ โกหกเพื่อให้แม่สบายใจ ฉันยังจะบาปอยู่ไหมนะ

(อ้อเหรอ ดีแล้ว แม่ก็คิดว่าตัวเล็กจะลำบาก แกต้องตั้งใจเรียนนะ ไม่ต้องกังวลอะไร เดือนหน้าก็ใช้หนี้ป้าเจียมหมดแล้วล่ะ)

ป้าเจียมคือพี่สาวของแม่ แม่คงไปยืมเงินกับป้าเพื่อส่งให้ฉันสินะ เฮอ...ผู้หญิงวัยห้าสิบปีต้องมาทำงานหนักถึงเพียงนี้เลยเหรอ สงสารแม่ชะมัด

“จ้า หนูต้องวางละนะ”

(ได้ลูก สู้ ๆ ยัยตัวเล็กของแม่)

ที่ต้องรีบกดวางสายจากแม่ เพราะกลัวกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ เริ่มจุกขึ้นมาที่คอ เดี๋ยวแม่จับได้ว่าแอบน้ำตาคลอ ไม่อยากให้แม่คิดมากเรื่องฉัน

“เมื่อไหร่เราจะเป็นนักเขียนที่โด่งดังเหมือนคนอื่นบ้างนะ” ฉันถอนหายใจ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อเดินเข้าหอพัก

“มึงช่วยกูหาแม่บ้านให้ได้ก่อนพรุ่งนี้ได้มั้ยวะ”

ขณะเดินผ่านรั้วหอพัก หูฉันได้ยินเสียงทุ้มที่คุ้นเคย หันขวับไปตามเสียงทุ้มเห็นแค่แผ่นหลังก็รู้ว่าเป็นใคร วายุกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่หน้ารถยนต์ของเขา ฉันเหลือบไปเห็นเจ้าหมาขาเป๋ตัวเดิมที่เจอตอนบ่ายนอนอยู่ใกล้ ๆ จึงเข้าไปนั่งทักทายมันสักหน่อย

“ไงเจ้าตูบ” ฉันถามมันเสียงเบา ทว่าหูกลับตั้งใจฟังเสียงเขา

“เร็วหน่อยแล้วกัน ห้องกูรกมาห้าวันแล้ว เพราะพวกมึงนั่นแหละมาทำไว้ ขวดบงขวดเบียร์เต็มไปหมด ฝุ่นก็เขรอะ” เขาบ่น “เออ...แค่นี้แหละ จัดการให้กูด้วย”

“เจอเธออีกแล้วเหรอ?” เขาคุยกับฉันเหรอ ฉันลุกขึ้นยืนกลับหลังหันไปหาคนถาม

“นายหาแม่บ้านจริง ๆ เหรอ?”

เขาขมวดคิ้วย่น “นี่แอบฟัง?”

“เปล่า ฉันนั่งคุยกับหมาตัวนี้ เลยได้ยิน” ที่จริงก็ตั้งใจแอบฟังเขานั่นแหละ ถ้าเขาไม่ได้โกหก งานพิเศษนี้ก็น่าสนใจเลยทีเดียว ช่วงเวลาแบบนี้ยิ่งไม่ควรเลือกงานอย่างยิ่ง

“ก็บอกว่าหาคนทำความสะอาดห้อง ทำไม นึกเปลี่ยนใจอยากมาทำ?”

“อืม” ฉันพยักหน้าตอบ

“ฮึ ทำเป็นเล่นตัว”

“ไม่ได้เล่นตัว แค่ไม่ไว้ใจนาย ให้เท่าไหร่ ต่ำกว่าห้าใบแดงฉันไม่ทำนะ” ขอต่อรองราคานิดนึงเหอะ ช่วงนี้คนมันช็อต

“วันละสิบใบแดง สนใจมั้ย?”

คุณพระ! พันนึงจริงดิ แค่ทำงานบ้านในห้องเล็ก ๆ จ่ายพันนึงเลยเหรอ?

“ดูจากสายตาของเธอแล้ว สนใจล่ะสิท่า ถ้าตกลงก็ขึ้นไปทำตอนนี้เลย ฉันทนมาหลายวันแล้ว”

“ฉันขอขึ้นไปเปลี่ยนชุดก่อนได้มั้ย”

“ได้ หน้าที่คือปัดกวาดเช็ดถูทุกซอกมุมให้สะอาด ฉันจะจ้างเธอเก้าวันเท่านั้น”

เก้าวันก็เก้าพันเลยดิ โฮ...เขาใจป้ำเหมือนกันนะเนี่ย ในความโชคร้ายยังแอบซ่อนความโชคดีเอาไว้อยู่

“ตกลง”

“อะนี่ คีย์การ์ดห้องฉัน ห้อง709 ขึ้นไปทำให้เรียบร้อยก่อนที่ฉันจะกลับมา อ้อ...ไม่ต้องเข้าไปทำในห้องทำงานของฉันนะ ห้องที่อยู่ข้างห้องนอนอะ”

“ได้”

“ฉันไปทำธุระก่อน คงกลับไม่เกินสองทุ่ม หวังว่ากลับมาทุกอย่างจะเป็นระเบียบเรียบร้อย”

“แน่นอน แล้วจะจ่ายค่าแรงให้ตอนไหน ฉันขอรับเป็นรายวันนะ”

“เลขบัญชีอะไร เดี๋ยวโอนให้ตอนนี้เลย”

อุ้ย ไว้ใจกันขนาดนั้นเลย กุญแจก็ให้มา เงินก็จะจ่ายก่อนทำงาน เขาไม่กลัวฉันเบี้ยวเลยเหรอ?

ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะคิดยังไง ในเมื่อมีคนจะป้อนอ้อยเข้าปากช้างแล้ว ไยช้างจะรอช้ายืนบื้ออยู่ทำไมเล่า รีบคว้าไว้เลยละกัน ฉันไม่คิดจะเทงานอยู่แล้ว

ฉันเปิดคิวอาร์โค้ดรับเงินค่าแรงจากเขา

“โอนให้แล้วนะ” เขากดยืนยันเสร็จ ก่อนจะหันมาบอกฉัน

“ขอบใจนะ ฉันไปเปลี่ยนชุดก่อน เดี๋ยวขึ้นไปทำให้” ฉันหันหลังให้เขาเดินขึ้นหอพักไป ระหว่างเดินขึ้นบันไดไปชั้นสี่ จึงเปิดเข้าแอปธนาคารเพื่อเช็กยอดเงินเข้า

“เก้าพัน!” ฉันตกใจยอดเงินที่ได้รับมาสด ๆ ร้อน ๆ นี่เขาโอนให้ทีเดียวเก้าวันเลยเหรอ? นี่ต้องรู้สึกดีใช่มั้ย จู่ ๆ ก็มีงานให้ทำ แถมยังรายได้ดีแบบนี้ แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่า ฉันต้องขึ้นไปห้องเขาถึงเก้าวันเลยนะช่วงนี้ แอบหวั่นใจเหมือนกันแฮะ

“แต่เขาก็ไม่อยู่ห้องนี่นา จะคิดเยอะทำไมเนี่ย” บอกกับตัวเองให้มองโลกในแง่ดี

.

.

 โอ้มายก๊อด! นี่ห้องหรือกองขยะ

เข่าฉันแทบทรุด เมื่อเปิดเข้ามาในห้องของชายหนุ่มผู้มีหน้าตาหล่อเหลาบาดใจใครหลายคน สาว ๆ จะรู้ไหมว่าเขาซกมกขนาดนี้

“เขาหายใจออกได้ยังไงเนี่ย”

ฉันย่างเท้าเข้ามาภายในห้องช้า ๆ ยกมือขึ้นมาปิดรูจมูกเอาไว้ เดินหลบทั้งขวดและกระป๋องเบียร์ที่นอนเกลื่อนเต็มพื้นห้อง อีกทั้งยังมีเศษอาหารที่หลงเหลืออยู่บนโต๊ะกลางโซฟา ร่องรอยขนมขบเคี้ยวกระจายอยู่เต็มพรมสีเทา บนโซฟาหนังสีดำมีเสื้อผ้าของเขาวางระเกะระกะไม่เป็นระเบียบ

“ก็ว่าทำไมให้ตั้งพันหนึ่ง แบบนี้นี่เอง คิดว่างานง่าย ๆ งานช้างเลยนี่”

ฉันบ่นและถอนหายใจพรืดใหญ่ แต่ต้องรีบตั้งสติและลงมือทำ ก็รับเงินเขามาแล้วนี่ อีกอย่างชีวิตก็ไม่มีทางเลือกมากนัก ทำแค่นี้ถือว่าน้อยมากถ้าเทียบกับที่แม่ฉันทำ

อึดใจเดียวก็เสร็จน้อยหน่าเอ๊ย

“ว้าย! ถุงยางใช้แล้วเหรอ?” ฉันแทบจะอ้วก เมื่อดูดฝุ่นไปเจอถุงยางที่ผ่านการใช้งานมาแล้วใต้โซฟา ของแบบนี้ไม่น่าลืมทิ้งนะ สกปรกซกมกกว่าที่คิดเยอะเลย หน้าตาดีเสียเปล่า

กว่าสามชั่วโมงที่ฉันขะมักเขม้นทำงานที่ได้รับมอบหมายจากเขา ห้องที่รกกลับมาเป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้นด้วยหยาดเหงื่อของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างฉัน

“เฮอ” ฉันถอนหายใจพร้อมกับทิ้งร่างกายที่อ่อนแรงลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น “กว่าจะเสร็จ ใช้พลังงานไปเยอะเหมือนกันนะเนี่ย” หลับตาลงช้า ๆ ขอพักสายตาสักครู่ เขาคงยังไม่กลับมาหรอกมั้ง

“เหนื่อยขนาดนั้นเลย?”

กำลังจะงีบหลับ จู่ ๆ ก็สะดุ้งตื่น เพราะเสียงเจ้าของห้อง

“นายเข้ามาตอนไหน ไม่เห็นได้ยินเสียงเลย” ฉันลุกขึ้นนั่งหลังตรง เห็นเขาเดินเลี้ยวไปที่ห้องครัว ทำท่าทางเหมือนกำลังสำรวจผลงานของฉัน

“เข้ามาเมื่อกี้นี้ ใช้ได้นี่ ทุกอย่างดูเป็นระเบียบดี คุ้มกับที่จ่ายไป” เขาเอ่ยชมฉัน

“ทำเกินค่าจ้างไปด้วยซ้ำ ห้องรกอย่างกับกองขยะ นายซกมกขนาดนี้ สาว ๆ ในสต๊อกรู้รึเปล่า”

“ฉันไม่ได้สกปรกอย่างที่เธอเห็นนะ เพื่อนมาทำไว้ต่างหาก” ไม่กล้ายอมรับความจริง

“จะใครก็ช่างเถอะ วันนี้ฉันทำงานเสร็จแล้ว ขอตัวนะ”

“เดี๋ยวก่อน”

“อะไรอีก?”

“กินอะไรรึยัง? ฉันซื้อไก่ทอดมาเยอะเลย กินเป็นเพื่อนหน่อยดิ” มาแปลก จู่ ๆ ใจดีชวนกินมื้อค่ำด้วย หรือว่ากำลังเริ่มตามแผน จะวางยาฉันเหรอ?

“ไม่หิวอะ นายกินเถอะ”

“ระวังตัวเก่งจริง ๆ ไม่ทำอะไรหรอกน่า นั่งลงเถอะ” เขาเข้ามาจับไหล่ฉันให้นั่งลงที่เดิม ก่อนจะเดินกลับไปถือถุงหิ้วสองสามถุงมาวางบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา บังคับกันอีกแล้ว จะมาไม้ไหนอีก

“ถือว่าเป็นสวัสดิการจากนายจ้าง กินก่อนค่อยไป” เขาทิ้งตัวนั่งข้าง ๆ ฉัน รู้สึกได้ถึงไอร้อน จึงเขยิบตัวออกให้ห่างเขา

“อย่าเว่อร์ได้มั้ย รู้หรอกว่าหวงตัว แต่อย่าทำเหมือนรังเกียจกันได้มั้ย เมื่อคืนยังคล้องคอจูบฉันดูดดื่มอยู่เลย”

“พูดบ้าอะไร” ถึงฉันจะเผลอไผลไปบ้าง แต่นั่นเพราะอารมณ์ชั่ววูบหรอกนะ

“ไม่ต้องเขิน อย่างที่บอกไปนั่นแหละ เธอไม่ได้อยู่ในสายตาฉัน งานฉันจบแล้วตั้งแต่เมื่อคืน”

“อืม” ฉันจะลองเชื่อคำพูดเขาสักครั้ง

ดูสิว่าผู้ชายคนนี้มีเล่ห์เหลี่ยมอะไร เขาเป็นคนที่อ่านใจยากมาก เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย