Chapter 5

Eight-thirty na ng gabi ng tingnan ni Reina ang orasan.

Maliban sa nakakasilaw na liwanag mulay sa monitor niya, lahat ng mga malalaking ilaw sa buong floor ng department ay nakapatay na. Ang abala at maingay na opisina ay nababalutan na ngayon ng matinding katahimikan. Tanging ugong na lang ng centralized aircon at marahas na pag-click sa keyboard ni Reina ang naririnig.

"Gusto mo pala ng totoong trabaho, huh" pabulong na wika ni Reina sa sarili, paos ang boses. "Oh, ayan, Reina. Magdusa ka. Lasapin mo ang ganti."

Matapos ang naging tagpo kanina sa conference room, tinupad nga ni Enzo ang sinabi nitong tambakan siya ng maraming trabaho. Akala pa niya'y nagbibiro ito at makaramdam man lang ng awa pero likas na 'ata sa ugali nito ang pagiging halimaw. Mga folder na patong-patong ang ibinagsak nitosa table niya, mga report ng expense mula sa nakaraang buwan na kailangan i-reconcile bago pa man pumasok ang mga empleyado bukas. Walang kahit na anong tulong. At walang naglakas loob na tumulong. 

Kanina pa tumutunog ang tiyan niya sa gutom. Ang kain niya ay ang biscuit na nakita niya kanina sa loob ng kaniyang tote bag. Kasama na rin ang mahapding paltos sa kaniyang sakong dahil tuluyan na itong pumutok, at sa bawat kilos ng kaniyang paa sa ilalim ay napapadaing siya dahil umaabot hanggang sa kaniyang ulo ang kirot.

Pak.

Halos mapatalon siya sa gulat nang may narinig na paglapag ng kung ano sa kaniyang table, sabayan pa ng biglang pagsulpot ni Enzo. Pagsulyap niiya sa inilapag nito, nakita niya ang brown na supot at isang may kaliitang plastic mula sa mercury drugstore. 

Tumaas ang isang kilay niya at ibinaling ang tingin kay Enzo. Nakasuot na ito ng isang simpleng gray shirt na pinatungan ng black jacket. May bitbit din itong laptop bag, handa na para umuwi. Hindi niya mabasa kung ano ang tumatakbo sa isipan nito ngayon, at malamig pa rin ang ekspresyon nito subalit hindi na kasing-lamig ng kanina.

"Kainin mo muna 'yan, baka lumamig. May siopao at mineral water sa loob," walang kaemo-emosyong utos nito nang 'di man lang tumitingin sa kaniya. Diretso ang mga mata sa monitor. Hindi malaman kung concern ba ito sa kaniya o natatakot na baka 'di niya matapos ang pinapagawa nito. "May band-aid at betadine sa plastic. Gamutin mo na 'yang paltos mo, at baka 'di ka pa makalakad ng maayos bukas. Ako pa sisihin mo."

At sino ba dapat sisihin? E, kasalanan mo naman talaga? Gusto niyang isagaw 'yan sa pagmumukha ni Enzo ngunit wala na siyang lakas para magsalita. Kinuha niya ang supot at plastic at binuksan iyon, ngunit natigilan siya at may pagdududang tiningnan ni Reina si Enzo. 

"Para saan 'to, sir? Pa-consuelo mo ba after ng mga sinabi at ginawa mo kanina? O, para ma-guilty ako kung hindi ko 'to matapos?

Tumingin ng diretso sa mga mata niya si Enzo, bahagyang umigting ang panga. "'Wag mong bigyan ng ibang meaning ang maliit na tulong na 'to, Ms. Olaso. Ayoko lang makarinig mula sa HR na hindi kita tinatrato ng maayos dito. I-save mo na 'yan at ituloy bukas ng umaga. May darating na bagyo kaya umuwi ka na bago ka pa ma-stranded dito."

'Di na nag-abalang magpa-alam sa kaniya si Enzo. Basta na lang ito umalis at iniwan siya roon, habang si Reina ay tulala lang habang hawak niya ang supot. Sinundan niya lang ito ng tingin hanggang sa sumakay ito ng elevator at tuluyang mawala. Aaminin niyang unti-unting natutunaw ang inis na nararamdaman niya para rito. Alam niyang nag-aalala rin ito. Ngunit biglang tamalim ang tingin niya ng maalala ang panibagong problema.

Paano siya uuwi ngayon? 'Yan feeling independent strong woman pa!

Hindi na siya nagsayang panahon, mabilis niyang niligpit ang gamit at bumababa sa lobby ng Monteverde Tower. Sinalubong siya ng malakas na ragasa ng ulan at hangin. Sobrang dilim ng lahat, at wala man lang isang butuin na makita. Unti-unti na ring binabaha ang ilang kalsada ng Pasay. Halos 'di na rin umuusad ang ilang sasakyan sa sobrang traffic. 

Palihim na kinuha ni reina ang Iphone niya sa pinakailalim na part ng kaniyang bag. Dali-dali niyang binuksan ang Grab na app para mag-book ng taxi. Ngayon nabigo siya ng bumangad sa kaniya ang No drivers available.

"Kung minamalas nga naman," aniya ngunit bakas ang pagkabigo sa boses. Gusto niyang tawagan si Mang Gary, pero nagsabi na siyang 'di siya magpapasundo ngayon. Ayaw niya namang gambalain ito. "Kailan pa ba matatapos ang araw na 'to."

Gamit ang payong na hiniram niya sa guard kanina, humakbang siya at binagtas ang daan patungo sa sakayan ng tren. Hindi ininda ang patak ng ulan na bumabasa sa kaniyang damit. Ang hindi niya matiis ay ang sugat niya sa paa nababasa ng baha. Nakikisabay siya sa agos ng mga tao, hanggang sa makarating siya sa tren station ng Pasay. Ngunit ang nadatnan niya rin doon ay ang mahabang pila na umabot hanggang sa breakdown ng hagdanan sa labas. 

Siksikan, pinaghalong amoy ng pawis at ulan, at walang hanggan na tulukan dahil desperada ng makauwi. Habang si Reina, hindi na makagalaw sa kinatatayuan niya.

"Ba't ba ang tagal umusad! 'Yong iba, umatras naman kayo! Ang sikip na dito, oh!" sigaw ng isang lalaki sa likod niya. 

Ngunit walang nakinig sa pakiusap nito at isang malakas na tulak mula sa likod ang nanggaling, dahilan upang matumba siya. Nagkagulo ang mga tao, mas lalong nagtulakan. Hindi naman nakatayo 'agad si Reina, sa takot na baka mas lalo siyang maipit. Ramdam niya ang mabibigat na bagay ang lumalampas sa kaniya. Ang kaniyang bag ay hindi niya na rin mahagilap.

Hindi siya gumalaw, basang-basa na ang kaniyang buong katawan. Napayuko si Reina at niyakap ang dalawa niyang tuhod na tila iyon na lang ang kakampi niya. Ang iba't ibang emosyong naipon mula pa kaninang umaga ay basta na lang bumigay. Sunto od-sunod ang pagpatak ng kaniyang mga luha sa kaniyang pisngi. 

Gusto ko ng umuwi. Gusto ko nang humiga sa malambot kong kama. Bakit ko ba 'to ginagawa?

"Olaso?" Isang pamilyar na boses ang narinig niya. Mabilis siyang umangat ng ulo. Hindi naman siya nabigo nang magtama ang mga mata ni Enzo. May hawak itong payang, habang gulat na gulat na nakatingin sa kaniya.

Wala siyang sinayang na segundo, mabilis siyang tumayo at humakbang patungo sa direksyon nito bago mahigpit na niyakap. Mas lalong lumakas ang iyak niya ng maramdaman ang presesya nito. Para siyang batang nagsusumbong sa magulang. 

"Ano'ng ginagawa mo d'yan sa sahig? At ba't ka umiiyak?" sunod-sunod na tanong ni Enzo. Hinawakan siya nito sa balikat at bahagyang inilayo siya. Bakas ang matinding pag-alala sa mga mata nito. Tila natauhan naman siya at mabilis na lumayo rito.

"Wala ka nang pakialam do'n!" singhal niya, bagamat umiiyak pa rin. Tila nagulat naman si Enzo sa bigla niyang pagsigaw. "Ininsulto mo ako buong araw; iniwan mo na lang ako ng basta-basta sa opisina, tapos ngayon magpapanggap ka na parang walang nagyari? Bakit? Bakit! Siguro sa loob-loob mo tuwang-tuwa ka dahil sa kalagayan ko! Sige na, tumawa ka na! Sabihin mo nang lampa ako!"

Tiningnan siya ni Enzo ng matagal. Walang kahit na anong bakas ng galit o pagkasungit. Bagkus, napalitan ito ng isang malalim na buntong hininga. Sinulyapan nito ang sugat ni Reina sa paa, wala ng band-aid dahil sa tubig ulan. 

Walang sabi-sabi, nilapitan ni Enzo si Reina atsaka binuhat bago pinulot ang bag niya na nasa tabi niya lang pala. "Keep your mouth shut, Ms. Olaso. If you don't want me to kiss you," banta nito ngunit mahinahon ang boses. Malumanay, at sa unang pagkakataon ay walang nasabi si Reina, at tahimik lang na pinagmasdan ang lalaki. "Ituro mo sa akin ang bahay mo. Ihahatid na kita."