2 - Alok Na Misyon

"Ang plano niya ay kidnapin ka raw namin dahil hindi ka humaharap sa mga kliyente mo. Pero gusto kitang makausap ng personal kaya pumayag ako. Gamot ang nagpahimbing sayo ng tulog na inilagay sa isang panyo at tinukop sa iyong ilong habang natutulog ka, nagkaroon ng oras ang mga kumuha sayo na dalhin ka rito gamit ang eroplano. Naglakbay kayo ng limang oras para madala ka rito ng mga taong inutusan ng kasama mo na ang pangalan ay Simon. Si Heneral Agustin ang kumuha sayo ng lihim sa isang lugar. Pagkatapos niyong dumating dito ay hindi na maaari pang makita ng mga tao na 'yon kung saan ka dadalhin."

Napakuyom ang kamao niya sa nalaman. "Gaano ba kahalaga ang alok mong misyon para lang madala ako rito?"

Lumungkot naman ang mga mata nito. "Mahalaga pa sa buhay ko, ang aking anak, kaya kailangan kita para sa misyon na gusto kong gawin mo."

"Anong klase ng misyon?"

"Ang maging tagapagbantay, sanayin ang prinsipe na lumaban at lihim na magmasid sa paligid kahit saan man siya pumunta, maging sa kanyang kwarto o sa pagkain niya."

Napaisip siya sa sinabi nito. "Bakit kailangan mo pang kumuha ng ibang tao kung mayroon ka namang kawal sa palasyo mo? Mas may magagawa sila dahil may armas silang hawak."

Pinagsalikop nito ang dalawang kamay habang nakapatong ang siko sa mesa "Hindi ko ipagkatiwala ang kaligtasan ng aking anak sa aking mga kawal dahil hinala ko ay baka may mga taong narito na hindi tapat sa akin, kaya mas mainam ng maging maingat."

"Bakit kailangan pang bantayan ng anak mo?"

"May natatanggap akong mga sulat mula sa hindi kilalang tao, at pinagbantaan ang buhay ng aking anak dahil sa mahina ito at hindi marunong lumaban, kaya siguro ganon na lang ang pananakot ng mga ito. Isa pa ay gusto nilang umalis na ako sa aking trono at hindi si Prince Dylan ang pumalit kahit siya pa ang tagapagmana ko."

"Bakit?"

"Iyan ang hindi ko alam sa ngayon at wala akong ideya kung sino at kung bakit ginagawa ito sa akin gayong wala naman akong kaaway na bansa o maging rito sa aking bansa."

Humalukipkip siya. "Hindi ko matatanggap ang misyon na alok mo."

Napatayo din ang matandang lalaki na si King Stephen. "Alam kong may mga misyon kang hindi tinatanggap lalo na pag ganitong sitwasyon, pero sana tanggapin mo dahil wala na akong oras para maghanap pa ng iba at maging kampante kung mabuti ba ang nakuha ko."

Tinitigan niya ang mga mata nito at nakita niya ang pagsamo sa mga ito. Napabuntong-hininga na lang siya. "Kung ganon, kailangan kong makita ang prinsipe kung paano siya magsanay. Saka pa lang ako magdedesisyon kung tatanggapin ko ang misyon, pero sa oras na hindi ako nakakita ng anumang rason para tanggapin ang misyon ay kailangan sa sandali na sinabi kong uuwi na ako sa bansa ko ay agad kayong kikilos."

Napangiti naman ito ng maliit. "Makakaasa ka na gagawin ko agad ang gusto mo, pero maaari mong makita ang prinsipe bukas ng umaga dahil mayroon siyang pinuntahan ngayon."

"Kung hindi niyo mamasamain puwede bang humiram ng telepono niyo may kailangan lang akong tawagan."

Binuksan nito ang isang drawer at kinuha ang isang smartphone sa loob.

"Alam niyo kung paano gumamit ng ganito?" sa nalilito niyang tanong.

Ngumiti naman ito ng malaki. "Kahit kami ay na sa palasyo alam namin kung paano makipagsabayan sa mga tao ngayon, mayroon kaming lumang telepono, pero gumagamit rin kami nito. " Ibinaba nito ang smartphone sa table malapit sa kanya.

"Saan ako puwedeng pumunta sa parte ng palasyo para tumawag?"

Bigla namang nagsalita ang hari. "Heneral Agustin, maaari ka bang pumasok sandali!"

Biglang pumasok ang matandang kausap niya kanina at napa-isip na ang lakas naman ng pandinig nito at narinig pa ang sinabi ng hari.

"Heneral maaari mo ba siyang dalhin sa tuktok ng palasyo, siguraduhin mo din na walang ibang kawal na naroon."

"Masusunod, kamahalan." Tumingin ito sa kanya at nagsimula ng maglakad. Bago umalis ay tiningnan niya muna ang hari na tumango lang.

Paglabas ng kwarto ay diretso na sila sa tuktok ng palasyo at may ilang kawal na nakabantay sa pasilyo at sa mismong ibaba ng batong hagdan. Huminto sila sa ibaba ng hagdan. "Hanggang dito na lang ako, ikaw na lang ang pumunta sa itaas. Huwag kang mag-alala walang tao roon kahit pa ang mga kawal ay wala rin ngayon sa oras na 'to."

Tumango siya at nagsimula ng humakbang pa-akyat ng hagdan, paglabas niya ay isang napakalawak na tanawin ang nakita niya at kung titingin sa ibaba ay masyadong mataas kung nasaan siya.

Hindi na siya nag-aksaya pa ng oras at tinawagan na si Simon. Ilang ring ng telepono bago sinagot ni Simon ang tawag. "Hello! Sino 'to?"

"Si Adira 'to."

Napatikom ang bibig ni Simon sa kabilang linya dahil alam niyang may kasalanan siyang nagawa. "Bakit napatawag ka?" mahina nitong tanong ulit.

"Hindi ko alam na tinatraydor mo ako Simon, bakit humantong na gumawa ka ng ganito!" may kalakasan niyang saad.

Napapikit naman si Simon. "Pasensya na Adira, gusto ka talaga niyang makausap, kaya ako na lang ang gumawa ng paraan para mapunta ka diyan."

Napahilot naman siya sa noo. "Paano ang misyon ko para kay Mrs. Torres!"

"Huwag kang mag-alala, alam kong babalik ka pa dito dahil sa mission, dalawang araw pa bago ang mission mo sa asawa niya."

"Sinasabi ko sayo Simon, ayoko ng mauulit ito. Paano ako makaka-uwi kung nasa ibang bansa ako? At saka paano ako nakapasok rito wala naman akong passport?!"

"Meron, peke nga lang, pero nakalusot ka naman kaya okay na 'yan, pero sa pagbabalik mo dito ay private plane ng hari ang gagamitin mo."

Napakunot ang noo niya. "Anong okay na, kahit private plane pa ang gamitin ko dadaan pa rin naman ako sa airport bago maka-uwi at tinitingnan ang passport doon?!" Napapikit na siya sa problemang ginawa ni Simon.

"Nakapunta ka nga diyan ng hindi nahuhuli, ang kaso for emergency dahil tulog ka at ang akala ay kailangan mo ng lumipad papunta diyan para sa operation."

Sa sobrang sakit ng ulo niya ay binaba na niya ang tawag dahil mas lalo pang sumasakit hangga't kausap niya si Simon. Napabuga na lang siya ng hangin at umalis na sa tuktok ng palasyo.