Kabanata 3: Pagbabalik sa Pamilyang Valencia

Tahimik si Luna matapos ang ilang tanong ni Miguel. Pagkaraan ng ilang segundo, tumingala siya at nagsalita.

“I’ve been living abroad since I was eleven. I was doing okay.”

Natigilan si Miguel. Eleven? But my sister disappeared when she was four… Kung totoong si Luna nga ang nawawalang kapatid, nasaan siya sa pagitan ng pitong taon na iyon?

Ang dami niyang gustong itanong, ngunit ayaw niyang masakal si Luna sa mga tanong. Kaya’t nanahimik siya at naupo sa tapat ng dalaga, tinitigan ito nang walang kibo, sinusubukang ipakita na naroon siya bilang kuya na handang makinig.

Maraming tanong ang umikot sa isip ni Miguel, pero ayaw niyang maubos si Luna ng interrogasyon. Kaya’t nanahimik siya at naupo sa tapat ng dalaga, tinitigan ito nang walang kibo.

Halos manlamig ang batok ni Luna sa tindi ng tingin ni Miguel. Mabuti na lang at dumating na ang pagkain. Ang aroma ng nilutong ulam ay nagbigay ng kaunting aliw, ngunit ramdam pa rin niya ang tensyon sa pagitan nila.

Maingat na kinuha ni Miguel ang sandok, naglagay ng mainit na sabaw sa mangkok ni Luna, saka kinuha ang ilang piraso ng grilled lamb para sa kanya. Pagkatapos ay sinuotan ng gloves at isa-isang binalatan ang mga hipon.

Nang maubos ni Luna ang sabaw, itinulak ni Miguel ang isang mangkok ng malinis, walang balat na hipon sa harap niya.

Natigilan si Luna. Bago pa siya makapag-isip, kusang inabot ng kamay niya ang isa at nilagay sa plato ni Miguel. “Thank you. You should eat it too.”

Nabigla si Miguel, pero ngumiti at agad isinubo ang hipon. “Tsk. Why didn’t I realize this grilled lamb chops and yang chow fried rice was this good before?”

Tahimik na kumain si Luna. Mabilis ang kilos niya pero pino at maayos ang galaw, higit pa sa karamihan ng mga sosyal na dalagang kilala ni Miguel. Halos ma-amaze siya sa paraan ng pagkain ni Luna. walang arte, natural, at may sariling eleganteng awra.

Pagkatapos nilang kumain, bumalik sila sa ospital dala ang naka-pack na pagkain para sa sekretarya niya.

Pagpasok nila sa opisina ng director, mabilis na tumayo si Reyes at yumuko. “Boss… Miss Valencia.” Halos matisod siya sa sariling dila. Ang kahawig ng dalaga si Madam, mas malinaw kaysa sa lahat ng babaeng sinubukang umako noon.

Sana nga, sa pagkakataong ito, siya na ang totoo.

Naalala pa niya ang batang nawawala noon. Maputi ang kutis, bilugan ang pisngi, malambing magsalita, at parang isang maliit na diwata.

Iniabot ni Miguel ang pagkain. “Go eat first. I’ll wait here.”

“Okay, boss.” Kinuha ni Reyes ang bag at pumunta na sa lounge para doon kumain.

Samantala, si Luna, gaya ng nakasanayan niya tuwing busog, ay naupo sa isang silya, inilubog ang takip ng cap sa noo, at pumikit.

Ayaw siyang gambalain ni Miguel, kaya’t tahimik na naupo na lang din ito sa isang tabi.

Makalipas lamang ang halos kalahating oras, bumukas ang pinto at pumasok ang director, nakangiti.

Agad tumayo si Miguel. “How is it? What’s the result?”

Dumilat si Luna at tumingala rin, nais makita mismo ang reaksyon ng kaniyang kuya.

“Mr. Valencia,” mahinahong wika ng director habang iniabot ang isang selyadong envelope, “I believe it’s best if you see it for yourself.”

Mabilis na kinuha ni Miguel ang report, pinunit ang selyo, at halos walang pasensya na binuklat ito hanggang sa huling pahina. Sandaling natigilan siya, bago dahan-dahang nag-focus ang kaniyang paningin sa naka-bold na linya.

DNA Test Result: 97.015% similarity.

Conclusion: Highly consistent with a biological sibling relationship.

Sa katahimikan ng silid, tanging tibok ng kanilang mga puso ang naririnig. Luna’s eyes glistened, waiting for her brother’s words—while Miguel’s hand trembled, gripping the paper as if it were both a lifeline and a burden.

Nanlabo ang mga mata ni Miguel. This time, it’s real… After fifteen years, she’s finally back. Her sister finally came home.

Hindi na nakapigil si Miguel. Lumapit siya at niyakap si Luna ng mahigpit. “I’m glad you’re back. I’m so glad. Thank you… thank you for coming back.”

Napanganga si Luna, handa sanang itulak siya, pero nang marinig ang mga salitang iyon, tumigil ang kanyang mga kamay at unti-unting yumakap pabalik, pinaparamdam ang kaunting kaginhawaan sa kaniyang sariling dugo’t laman.

Sa gilid, si Reyes at ang director ay napahinto rin, damang-dama ang emosyon sa pagitan ng magkapatid.

Labinlimang taon… sa wakas.

Nang kumalma ang isa sa dalawa, bahagyang kumalas si Miguel at pinunasan ang sariling luha.

“Luna, will you come home with me? We’ve always kept a room for you. Every week pinapalinis iyon sa mga kasambahay. Everyone’s been waiting for your return.”

Tahimik na tumango si Luna, hindi na nakipagtalo pa. After all, this what the old man wants, right?

“Okay.”

Nakahinga nang maluwag si Miguel dahil akala niya ay hindi ito papayag. Saka niya hinaplos ng marahan ang ulo ni Luna. “Good. Let’s go home.”

Hinawakan niya ang kamay ng kapatid at sabay silang lumabas ng ospital.

Pagdating nila sa labas, ihahatid na sana ni Miguel sa kanyang kotse si Luna nang pigilan siya nito. “I drove here.”

Napakurap si Miguel. “Huh? Then, can I ride with you instead?”

Tahimik lang si Luna, saka inihagis ang susi. “You drive then, brother. You know the way better.”

Kumislap ang mga mata ni Miguel habang sinasalo ang susi at sa narinig na itinawag ni Luna sa kaniya. “Okay, your big brother will drive.”

Naiwan si Reyes, nakangiti nang pilit. “Boss, paano na po ang mga nakaschedule niyo ngayong—”

“Handle it yourself today,” sagot ni Miguel habang naglalakad. “I’m taking the afternoon off.”

Nagkibit-balikat si Reyes, pero halatang masaya pata sa kaniyang amo.

Pag-upo ni Luna sa passenger seat, diretsong sinabi, “This is mine, by the way. Baka akalain mong kung saan ko lang ito kinuha eh.”

Halos mabitawan ni Miguel ang susi. She owns this car? Ngunit mabilis din niyang tinago ang gulat at walang salitang pinaandar na ang sasakyan.

Habang nasa biyahe, sa wakas ay nagkalakas-loob na rin si Miguel na magsalita. “So… are you willing to call me big brother now?”

Sumulyap si Luna, saka mahinang tumawa. “That’s basic, Kuya.”

Agad napuno ng tuwa si Miguel. “Right. I am your Kuya!” Halos hindi makapaniwala si Miguel sa sarili. Sa tagal ng kanyang pagiging malamig, ngayon lang siya napahalakhak nang ganito.

The first person she saw when she came back was me. The first person she called family was also me. Ilan lang ‘yan sa naglalaro sa isip ni Miguel kaya naman labis talaga ang kaniyang kagalakan

Sa isang banda, dumaan naman ang duda sa isipan ni Luna.

Cold and noble? Calm and composed? The devil of the business world? This guy? My so-called kuya? Seriously? Her sources were probably all fraud! Ang daldal at puro ngiti nga ang lalaking ito!

“Little moon,” ani Miguel habang nakatigil sa stoplight, “I haven’t told the family yet. I was thinking of giving them a surprise. Angelo and Michael are at home too. Everyone’s been waiting for me not knowing I brought the biggest surprise of the year.”

Nag-isip si Luna… binigyan nya ba ako ng nickname? Ngunit hindi na lang sya kumibo at nagtanong, pinagmamasdan ang bintana habang iniikot ang isang keychain sa kanyang daliri.

Maya-maya, nagtanong si Miguel, “At lunch, you said you lived abroad since you were eleven. Were you adopted?”

“Kind of.” Sagot niya, malamig ang tono.

“Were they good to you?”

“Pretty good. No worries about food or clothing, Kuya. I’m more than fine there.”

“Then… what about the first seven years? We searched every orphanage in the Philippines, pero hindi ka talaga namin makita.”

Tumahimik si Luna, nakatingin sa bintana. “I don’t know. I had amnesia. I only remembered my name.”

Napangiwi si Miguel. She must have suffered. My sister… all those years.

Hinaplos niya ang ulo ni Luna. “It’s okay. You’re back now. We’ll create many more memories together as a family.”

Valencia Family Villa, Quezon City

Sa malawak na sala, naroon sina Roberto at Marietta Valencia kasama sina Michael at Angelo.

“Dad, why did Kuya wants us all here? I haven’t finished my game yet!” reklamo ni Michael na abala sa cellphone.

Umirap si Angelo. “Can’t you just shut up, and just wait? Kuya always has reasons.”

“Michael, enough with the games!” singhal ni Marietta sa abalang anak.

Tahimik si Roberto ngunit halatang sa lalaki na may halong kaba sa kaniya sa biglaang pagpapatawag na ito ni Miguel sa buong pamillya.

Pagdating ng sasakyan, mabilis na lumabas si Miguel hawak ang kamay ni Luna.

Nakita sila ni Mang Jose, ang butler. Nanlaki ang mata nito. The young master is holding a girl’s hand?! Don’t tell me… a girlfriend? Pero nang makita ang mukha ni Luna, muntik nang mapaupo sa semento ang kawawang matanda.

“Young master… s-sino–a-ano—-”

“Mang Jose,” putol ni Miguel, “This is Luna. My sister.”

“Hello po,” bati ni Luna ng magalang sa gulat na matanda.

Halos maluha ang matanda sa narinig. “Miss… Welcome home.”

Mabilis namang pinagbawalan ni Miguel ang matanda na mag-ingay. “It’s a surprise for Mom and Dad. ‘Wag po muna kayong maingay.”

Pagpasok nila sa sala, sabay-sabay na napalingon ang pamilya sa kanilang bagong dating.

Napatayo si Marietta, halos maiwanan pa ang foot wear, at mabilis na lumapit kay Miguel na may kahawak kamay na babae! Ngunit nang mas makalapit pa ang ginang at maaninagan ang mukha ng bagong dating, halos mabuwal sa pagkakatayo si Marietta.

Agad na namalisbis ang masaganang luha sa mukha ng babae.

“My little moon! My daughter! My baby girl!”

Niyakap niya ang babae nang mahigpit, saka doon humahagulhol sa leeg nito. “I’m sorry… anak. Patawarin mo si Mommy kung hindi ka namin nahanap agad. All these years… I’ve been looking for you. I never stopped. Forgive me, anak… Patawad, anak ko…”

Nanigas ang katawan ni Luna sa bigat ng emosyon na iyon, agad siyang napatingin kay Miguel para humingi ng tulong. Pero ngumiti lang ang kuya niya, parang sinasabing go on, trust them.

‘Damn… I only know how to kill, not comfort people!’ Luna thought to herself.