LOGINIsla Moretti POV Pagkababa namin ng sasakyan sa garahe ng rest house sa Batangas, tila isang mabigat na pasanin ang tuluyang nawala sa balikat ko. Ang amoy ng dagat at ang pamilyar na huni ng mga puno ay parang yumayakap sa amin, sinasabing safe na kami. Kahit galing kami sa isang emosyonal na byahe sa Ilocos, iba pa rin ang pakiramdam ng nakauwi na sa sariling teritoryo. "Careful, Isla. Isang hakbang lang," alalay ni Kalix habang dahan-dahan akong bumababa sa SUV. "I'm okay, Kalix. Parang ang gaan-gaan ng pakiramdam ko ngayon," sagot ko habang nilalanghap ang sariwang hangin. Sinalubong kami ni Luna na halos magkandaugaga sa pagkumpas ng kanyang buntot. Tumatahol siya nang mahina, tila nagrereklamo kung bakit kami natagalan sa pagbalik. Yumuko si Kalix para haplusin ang ulo ng aso, at sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, nakita ko ang isang tunay na ngiti sa kanyang mukha—isang ngiting hindi pilit at walang halong pag-aalala. Pumasok kami sa loob at agad na sumalubo
Isla Moretti POV Nananatiling nakatitig si Kalix sa bintana habang hinihintay ang sagot ko. Ang tanong niya ay tila nakabitin sa hangin—kung gusto ko ba talagang makilala ang babaeng naging mitsa ng napakaraming galit sa buhay niya. Sa totoo lang, hindi ko alam. Pero habang hinahaplos ko ang tiyan ko, naiisip ko ang bata. Si Sebastian Gabriel. "Ayokong pilitin ka, Kalix," panimula ko habang dahan-dahang nauupo sa tapat niya. "Pero naniniwala ako na bawat kwento ay may dalawang panig. At kung siya ang naging susi para matapos 'tong gulo kay Elena, baka nga may natitira pang kabutihan sa kanya." Huminga nang malalim si Kalix at sa wakas ay tumingin sa akin. "She’s manipulative, Isla. Iyan ang turo sa amin ni Papa noon. Pero nung nakita ko siya kagabi... she didn't look like a queen anymore. She looked like someone who’s just waiting for the clock to run out." "Baka dahil alam niyang wala na siyang ibang pamilya kundi ikaw," sabi ko. Bago pa makasagot si Kalix, lumapit si Rico na ma
Isla Moretti POV Nabitawan ko ang kutsara ko sa plato. Ang tunog ng bakal na tumama sa seramika ay umalingawngaw sa tahimik na dining room. Tumingin ako kay Rico, umaasang nagbibiro lang siya o baka mali lang ako ng rinig. Pero ang seryosong mukha niya at ang pag-iwas niya ng tingin ay sapat na sagot. "Si Isabella?" ulit ko, halos pabulong na lang ang boses ko. "Ang akala ko... akala ko ayaw na siyang makita o makausap ni Kalix. Sabi niya sa akin noon, kinalimutan na niya ang nanay niya pagkatapos ng lahat ng nangyari sa kanila ni Don Gabriel." Huminga nang malalim si Rico at inilapag ang tissue sa lamesa. "Kinalimutan sa isip, Ma'am, pero hindi sa dugo. Si Madam Isabella lang ang tanging nakakaalam kung nasaan ang mga lumang safe deposit boxes ng mga Moretti-Vance. Noong bago pa lang ang Council, si Madam Isabella at si Elena Vance ay magkaibigan. Halos magkapatid na ang turingan nila bago nagkaroon ng gulo sa pamilya." "Kaya ba alam ni Kalix na doon siya dapat lumapit?" tanong k
Isla Moretti POV Hindi ako nakatulog nang maayos kahit na nakapikit si Kalix sa tabi ko. Ang pangalang "The Widow" ay parang sirang plaka na paulit-ulit sa isip ko. Sino siya? At bakit ngayon lang siya lumutang kung kailan akala namin ay tapos na ang lahat? Pagdilat ko ng mata, ang madilim na kwarto ay nababanaagan na ng konting liwanag mula sa bintana. Alas-singko na ng madaling araw. Dahan-dahan akong bumangon, iniingatan na hindi magising si Kalix. Pero bago pa man tumama ang mga paa ko sa sahig, naramdaman ko na ang paghawak niya sa braso ko. Ang bilis talaga ng reflexes niya. "Saan ka pupunta?" mahina at paos niyang tanong. Gising na gising na ang mga mata niya, walang bakas ng antok. "Iinom lang ng tubig, Kalix. At titingnan ko si Luna," bulong ko. "Masyado kang alerto, relax ka lang." "I'll go with you," sabi niya sabay tayo. Sinuot niya ang kanyang t-shirt at nauna pang lumabas ng pinto para i-check ang hallway. Pagbaba namin sa kusina, nakita namin si Rico na nakaupo sa
Isla Moretti POV Naging mabigat ang hangin sa loob ng sala. Ang kaninang payapang gabi ay biglang nabalot ng kaba dahil sa balitang dala ni Rico. Nakatayo si Kalix sa gitna ng kwarto, ang mga kamao niya ay nakakuyom habang nakatingin sa sliding glass door. Si Rico naman ay hindi mapakali, pabalik-balik ang lakad habang pilit na pinapaandar ang kanyang low-battery na cellphone gamit ang powerbank na nakuha niya sa table. "Sigurado ka bang heart attack ang official report?" tanong ni Kalix, ang boses niya ay bumalik sa pagiging malamig at seryoso—ang boses na akala ko ay hindi ko na maririnig uli dito sa Batangas. "Iyon ang sasabihin nila sa media, Boss. Pero ang source ko sa loob, sinabihan ako na malinis ang trabaho. Walang fingerprints, walang sign ng struggle. Bigla na lang siyang natagpuan na hindi na humihinga," sagot ni Rico. Huminto siya sa paglakad at tumingin sa akin nang may pag-aalala. "Sorry, Ma'am Isla. Alam kong dapat ay nagpapahinga na kayo, pero kailangan kong makara
Isla Moretti POV Nagising ako hindi dahil sa alarm clock, kundi dahil sa ritmikong tunog ng pagpukpok ng martilyo mula sa baba. Tok. Tok. Tok. Hindi ito nakakairita; sa totoo lang, may kakaibang kumpas ito na parang nagpapatunay na buhay na buhay ang bahay namin. Dahan-dahan akong bumangon at nag-inat. Kahit mabigat na ang pakiramdam ko dahil sa laki ng tiyan ko, masarap ang gising ko dahil sa malamig na simoy ng hangin na pumapasok sa bintana mula sa dagat. Pagbaba ko sa sala, nakita ko si Luna na nakadapa sa gitna ng doorway patungo sa garahe. Nakabantay siya, ang mga tenga niya ay gumagalaw sa bawat tunog ng lagari. Nilapitan ko siya at hinaplos ang ulo. "Nasaan ang Daddy mo, Luna?" bulong ko. Sumagot lang siya ng isang mahinang iyak at bahagyang ikinawag ang buntot bago tumingin uli sa labas. Lumabas ako sa garahe at doon ko nakita si Kalix. Naka-short lang siya at isang lumang t-shirt na kulay abo na basang-basa na ng pawis. May lapis na nakasukbit sa likod ng tenga niya at s
Isla Moretti POV Alas-dos na ng madaling araw. Nakaupo ako sa sofa sa sala, nakatitig sa pinto. Si Nanay ay mahimbing na ang tulog sa safe room, pero ako, hindi ko magawang ipikit ang mga mata ko. Bawat kaluskos sa labas, bawat huni ng radyo ng mga guards, nagpapakaba sa akin. Biglang bumukas a
Isla Moretti POV Alas-sais pa lang ng umaga pero dilat na dilat na ako. Pinanood ko si Kalix na magsuot ng kanyang polo shirt sa harap ng salamin. Hindi niya ako tinitignan. Walang "Good morning," walang halik sa noo, at wala ring yakap na nakasanayan ko. Ang tanging naririnig ko lang ay ang bawat
Isla Moretti POV Nagising ako hindi sa sikat ng araw, kundi sa tunog ng sunod-sunod na pukpok ng martilyo. Pagmulat ko, wala si Kalix sa tabi ko. Ang tanging naiwan na lang ay ang gusot na unan at ang matapang na amoy ng sigarilyo na kumapit sa kumot. Ramdam ko na kanina pa siya bumangon. Tumayo
Isla Moretti POV Mainit sa loob ng kusina, pero ito lang ang lugar kung saan hindi ko nararamdaman ang bigat ng mga plywood sa bintana. Ang amoy ng vanilla at bagong luto na butter cookies ang tanging nagpapaalala sa akin na tao pa rin ako, hindi lang basta display sa loob ng mansyon na 'to.







