Masuk“Hindi ito ang daan papunta sa amin,” wika ko. “Kuya, uuwi na ako. Naghihintay ang kapatid ko.”“Now you’re calling me Kuya. You’ve been calling me bird nest since then. What change?”“Dapat ba sir ang itawag ko sa ‘yo?”Mahina lang siyang natawa at hindi na nagsalita pa.Hindi ko talaga maintindihan kung ano ang takbo ng kanyang utak. Kung hindi lang siguro ako desperadang umalis sa lugar na ‘yon, nunkang sasama ako sa kanya. Hindi na nga ako nakalapit pa sa table at masyado na silang naging busy. Kaya naman nag-send na lang ako ng message kay Sir A.Kalaunan ay tumigil na rin ang sasakyan. Tumingin ako sa labas ng bintana at nakitang na sa isang mini café kami sa isang tahimik sa kalsada.“Anong ginagawa natin dito?” wala sa sarili kong tanong. “Ipapa-salvage niyo po ba ako?”“So you still remember who I am.”Agad kong tinikom ang aking bibig.Grade nine yata ako non nang maging mag-classmates kami.Lahat ng mga estudyante ay iniiwasan siya. Hindi naman ako mahilig magtanong at wala
“Why am I not invited?”“Evans? Where have you been?” kunot noong tanong ni Mrs. Delancy. “Asli, can you call the waiter to add another chair?”Nabaling ang tingin sa ‘kin ni Evans at agad na kumunot ang noo niya. “Wait. I’ve seen you before.”Bago pa man ako makapagtanong kung saan ay naunahan na ako ni Sir Axton.“Where?” malamig nitong tanong.“The club?” Tumaas ang kilay nito. “Of course, at school. I was her classmate way back in middle school. Don’t you remember me, Shaina?”Namilog ang aking mga mata sa narinig.Isang lalaki lang ang tumatawag sa ‘kin ng Shaina nang high school ako. At kung hindi ako nagkakamali…“Bird nest?” wala sa sarili kong sambit. Agad ko ring tinakpan ang aking bibig. “I mean…uh, excuse me. I-I’ll just call for the waiter.”Sakto namang may dumaan na waiter sa aming likod. Agad akong nag-utos na magdagdag ng isang upuan dito. At nang makaalis ito ay narinig ko ang mahinang pagtawa ng lalaking kakarating. “Can you stop laughing? You’re irritating my ears
“Really, Tita? I’m so embarrassed! It would be nice if I was there!”Tahimik akong sumusubo sa salad na kinakain ko.Ewan ko ba. Wala akong ganang kumain. Mas lalo akong nawawalan ng ganang kumain ngayon kaharap ko si Miss Willow.Siya ‘yung rumored fiancée ni Axton. Akala ko noon ay fake news lang ‘yon. I mean…sinong mag-aakalang may fiancée pala talaga siya kung gayong gabi-gabi niya akong kasama?Does that…make me a mistress?“I was so surprised to hear you’re heading home. Are you with your mother?” tanong ni Mrs. Delancy. “I haven’t seen her in a while.”Nanatili akong tahimik.Hindi ko alam kung bakit ayoko sa aura niya. Feeling ko may kung anong mabigat na bato ang nakapatong sa dibdib ko. Napapaisip tuloy ako kung selos ba ito dahil sa katotohanang fiancée siya ni Axton, o kung dahil ito sa katotohanang masyado siyang perfect para maging katipan ni Axton.Sobrang puti niya. Sa tuwing ngumingiti siya ay lumalabas ang dimples niya. She’s also emanating both soft and sophisticate
“Are we done?”Wala sa sarili akong nag-angat ng tingin sa salamin at tipid na ngumiti. “I guess.”Tipid na tumango si Miss Catarina. “Good. Get out now. Rocero is already waiting for you. H’wag mo na siyang paghintayin nang matagal.”Ngumiti ako sa huling beses at naglakad na palabas ng boutique.At tama nga si Miss Catarina, na sa labas na nga naghihintay si Sir Oliver. Nang magkatagpo ang aming mga paningin ay agad siyang ngumiti sa ‘kin at pinagbuksan ang backseat ng kotse.“You look pretty, Miss Asli.”“Thank you, Sir Oli.”Inalalayan niya akong pumasok sa loob ng sasakyan. At nang tuluyan akong makapasok ay maingat niyang sinarado ang pinto.Binalot ako ng katahimikan. Ngunit saglit lang ‘yon dahil sumakay rin si Sir Oli sa front seat. Nilingon niya ako habang ang kanyang kamay ay abala sa pagsusuot ng seat belt.“Are you comfortable?” he asked.I nodded my head. “Yes, Sir Oli.”“Okay.” Umayos na ito sa pagkakaupo. “Nga pala, may importanteng bisita ang mga Andreev ngayon. So I
Katulad ng naging plano, nagsimba muna kaming tatlo ni papa. Maraming mga kakilala si papa na bumabati sa kanya, aakalain mong tatakbo bilang konsehal sa dami ng kinakamayan nito. Habang si Yael naman ay puro studies ang pinagdarasal sa simbahan.Paano ko nalaman?Sa lakas ba naman ng boses niya habang nagdadasal, sinong hindi makakarinig?“Ate, saan tayo?” Yumakap siya sa ‘king braso.Dahil na rin healthy na ang kapatid ko, tumatangkad na rin siya.Kung dati ay hanggang balikat ko lang ito, ngayon ay hanggang tenga ko na. Konti na lang at malalampasan na niya ang height ko. Namana niya siguro kay papa ang pagiging matangkad.Maraming nag-offer sa kanya maging basktetball player, ngunit masyado akong overprotective. Hindi ako pumapayag. Ako mismo ang nagde-decline sa kanila. Dahil ayokong masyadong mahirapan si Yael. Mahirap ang basketball. May banggaan, at hindi maiwasan ang suntukan lalo na’t mainitin ang ulo ng mga players.So no. Bahala na kung puro ballpen at papel lang ang hawak
LUMIPAS ang sumunod pang mga buwan at tuluyan nang nagbago ang pakikitungo sa ‘kin ni Sir Axton. At ‘yung mga gabing palagi akong pagod, mas lalo itong napapadalas. Kaya naman on-time na akong umiinom ng pills. Sa mga nakalipas ding buwan, pansin ko rin ang pagbabago kay papa. Ginagampanan na talaga nito ang pagiging isang butihing ama. Si Yael naman, maganda ang naging simula ng pagpasok sa paaralan. Matataas ang grades nito, kaya labis kong ikinatuwa ang bagay na ‘yon. Kung may ipagpapasalamat man ako kay Sir Axton, ‘yun ay ang katotohanang binigyan niya ako ng panibagong buhay. Feeling ko ay second life ko na ito at siya ang nagbigay. “Ate, magsisimba tayo kasama si papa mamayang hapon, ah?” sambit ni Yael. “Magpapasalamat ako kay Lord nang personal kasi sobrang layo na ng buhay natin noon kaysa ngayon.”Tinapik ko ang ulo niya at tipid na ngumiti. “Sige. Let’s do that.”Matamis siyang ngumiti sa ‘kin at muling nagpaalam dahil may gagawin pa raw itong math homework.Inabala ko n
Nagising ako nang matamaan ng ilaw ang aking mga mata. Agad akong nagdilat at napabangon. Inilibot ko ang aking paningin sa paligid at agad na napahawak sa aking sintido nang bigla itong kumirot.Anong nangyayari? Bakit ako nandito? Hindi ko ito bahay.“Gising ka na pala.”Wala sa sarili akong napa
Wala sa sarili akong napalunok habang naglalakad kami ni Sir Axton palabas ng venue.Kakatapos pa lamang ng event at parang sobrang na-drain yata ang buo kong katawan. Kahit ang paghakbang ng aking mga paa ay hirap ako. Hindi rin nakakatulong ang suot kong heels. Feeling ko, isang maling apak, matu
“Andreev?” wala sa sarili kong sambit. “K-kaano-ano mo si Axton?”Ngumisi ito sa akin na para bang alam niya kung sino ako. Agad namang bumilis ang tibok ng aking dibdib. Hindi pa nga nagsisimula ang pagpapanggap ko ngayong gabi, nabuking na ba kaagad ako?“I’m his twin,” sagot nito na mayroong map
“Why are you with Axton?”Bakas sa hitsura ng mga ito na hindi sila basta-bastang mga babaeng matatagpuan lang sa mga event. They looked like they come from prominent families. At sa totoo lang, nagsisimula na akong makaramdam ng kaba.Bakit ko nga ba hindi naisip ang ganitong bagay? Of course, gwa







