MasukAgad kong tinampal ang kanyang kamay na hawak ang aking baba. Inismiran ko ito at umayos sa pagkakaupo.“Hindi kita maalala. It’s been years. Bad influence ka sa ‘kin. So bakit kita alalahanin?” sikmat ko rito. “At isa pa, alam ko namang galing sa mga magulang mo ang perang winawaldas mo. Kaya ko namang kumita ng sariling pera kung gusto ko.”“I see.” Humugot ito ng malalim na hininga. “But…I have something to ask.”“Ano naman?” Hindi ko na mapigilang mairita.Hindi ba dapat makaramdam ako ng pagkagalak dahil after so many years, nakita ko na rin ‘yung taong pinapaboran ako noon na walang pag-aalinlangan? Pero bakit napipikon ako rito? Sa kabila ng pagiging basagulero nito noon, palagi niya akong pinagbibigyan. Minsan nga ay iniiwan niya sa ‘kin ang wallet niya at inuutusan pa akong bumili ng kung anong gusto ko. He’s spoiling me. Bumibili siya ng mga gamit para sa ‘kin. Kahit gaano pa ito ka-random. At kahit basagulero siya, kapag panahon na tinatakbo namin si Yael so ospital, pala
“Hindi ito ang daan papunta sa amin,” wika ko. “Kuya, uuwi na ako. Naghihintay ang kapatid ko.”“Now you’re calling me Kuya. You’ve been calling me bird nest since then. What change?”“Dapat ba sir ang itawag ko sa ‘yo?”Mahina lang siyang natawa at hindi na nagsalita pa.Hindi ko talaga maintindihan kung ano ang takbo ng kanyang utak. Kung hindi lang siguro ako desperadang umalis sa lugar na ‘yon, nunkang sasama ako sa kanya. Hindi na nga ako nakalapit pa sa table at masyado na silang naging busy. Kaya naman nag-send na lang ako ng message kay Sir A.Kalaunan ay tumigil na rin ang sasakyan. Tumingin ako sa labas ng bintana at nakitang na sa isang mini café kami sa isang tahimik sa kalsada.“Anong ginagawa natin dito?” wala sa sarili kong tanong. “Ipapa-salvage niyo po ba ako?”“So you still remember who I am.”Agad kong tinikom ang aking bibig.Grade nine yata ako non nang maging mag-classmates kami.Lahat ng mga estudyante ay iniiwasan siya. Hindi naman ako mahilig magtanong at wala
“Why am I not invited?”“Evans? Where have you been?” kunot noong tanong ni Mrs. Delancy. “Asli, can you call the waiter to add another chair?”Nabaling ang tingin sa ‘kin ni Evans at agad na kumunot ang noo niya. “Wait. I’ve seen you before.”Bago pa man ako makapagtanong kung saan ay naunahan na ako ni Sir Axton.“Where?” malamig nitong tanong.“The club?” Tumaas ang kilay nito. “Of course, at school. I was her classmate way back in middle school. Don’t you remember me, Shaina?”Namilog ang aking mga mata sa narinig.Isang lalaki lang ang tumatawag sa ‘kin ng Shaina nang high school ako. At kung hindi ako nagkakamali…“Bird nest?” wala sa sarili kong sambit. Agad ko ring tinakpan ang aking bibig. “I mean…uh, excuse me. I-I’ll just call for the waiter.”Sakto namang may dumaan na waiter sa aming likod. Agad akong nag-utos na magdagdag ng isang upuan dito. At nang makaalis ito ay narinig ko ang mahinang pagtawa ng lalaking kakarating. “Can you stop laughing? You’re irritating my ears
“Really, Tita? I’m so embarrassed! It would be nice if I was there!”Tahimik akong sumusubo sa salad na kinakain ko.Ewan ko ba. Wala akong ganang kumain. Mas lalo akong nawawalan ng ganang kumain ngayon kaharap ko si Miss Willow.Siya ‘yung rumored fiancée ni Axton. Akala ko noon ay fake news lang ‘yon. I mean…sinong mag-aakalang may fiancée pala talaga siya kung gayong gabi-gabi niya akong kasama?Does that…make me a mistress?“I was so surprised to hear you’re heading home. Are you with your mother?” tanong ni Mrs. Delancy. “I haven’t seen her in a while.”Nanatili akong tahimik.Hindi ko alam kung bakit ayoko sa aura niya. Feeling ko may kung anong mabigat na bato ang nakapatong sa dibdib ko. Napapaisip tuloy ako kung selos ba ito dahil sa katotohanang fiancée siya ni Axton, o kung dahil ito sa katotohanang masyado siyang perfect para maging katipan ni Axton.Sobrang puti niya. Sa tuwing ngumingiti siya ay lumalabas ang dimples niya. She’s also emanating both soft and sophisticate
“Are we done?”Wala sa sarili akong nag-angat ng tingin sa salamin at tipid na ngumiti. “I guess.”Tipid na tumango si Miss Catarina. “Good. Get out now. Rocero is already waiting for you. H’wag mo na siyang paghintayin nang matagal.”Ngumiti ako sa huling beses at naglakad na palabas ng boutique.At tama nga si Miss Catarina, na sa labas na nga naghihintay si Sir Oliver. Nang magkatagpo ang aming mga paningin ay agad siyang ngumiti sa ‘kin at pinagbuksan ang backseat ng kotse.“You look pretty, Miss Asli.”“Thank you, Sir Oli.”Inalalayan niya akong pumasok sa loob ng sasakyan. At nang tuluyan akong makapasok ay maingat niyang sinarado ang pinto.Binalot ako ng katahimikan. Ngunit saglit lang ‘yon dahil sumakay rin si Sir Oli sa front seat. Nilingon niya ako habang ang kanyang kamay ay abala sa pagsusuot ng seat belt.“Are you comfortable?” he asked.I nodded my head. “Yes, Sir Oli.”“Okay.” Umayos na ito sa pagkakaupo. “Nga pala, may importanteng bisita ang mga Andreev ngayon. So I
Katulad ng naging plano, nagsimba muna kaming tatlo ni papa. Maraming mga kakilala si papa na bumabati sa kanya, aakalain mong tatakbo bilang konsehal sa dami ng kinakamayan nito. Habang si Yael naman ay puro studies ang pinagdarasal sa simbahan.Paano ko nalaman?Sa lakas ba naman ng boses niya habang nagdadasal, sinong hindi makakarinig?“Ate, saan tayo?” Yumakap siya sa ‘king braso.Dahil na rin healthy na ang kapatid ko, tumatangkad na rin siya.Kung dati ay hanggang balikat ko lang ito, ngayon ay hanggang tenga ko na. Konti na lang at malalampasan na niya ang height ko. Namana niya siguro kay papa ang pagiging matangkad.Maraming nag-offer sa kanya maging basktetball player, ngunit masyado akong overprotective. Hindi ako pumapayag. Ako mismo ang nagde-decline sa kanila. Dahil ayokong masyadong mahirapan si Yael. Mahirap ang basketball. May banggaan, at hindi maiwasan ang suntukan lalo na’t mainitin ang ulo ng mga players.So no. Bahala na kung puro ballpen at papel lang ang hawak
Kamuntikan na akong matalisod kakamadali habang papunta sa meeting location namin ni Sir Oliver. Hindi ako mapakali. Kinakabahan ako sa kung ano ang pag-uusapan namin. Paano ba naman kasi, sobrang seryoso ng boses ni Sir kanina habang nagsasalita. Sinong ‘di kakabahan doon?Naglibot ako ng tingin p
“Good morning, Mr. Axton.”Tahimik na tumitig ako kay Oliver na maaga. Mukhang wala itong tulog.So am I.Sinong makakatulog kung sa pagpikit ko ng mga mata ay mukha ni Asli ang makikita ko? Those dark brown eyes of hers that holds back tears every time she fell into a deep thought. That innocent f
Pagdating ko sa loob ng silid ni Yael ay parang nawalan ng lakas ang aking mga tuhod. Wala sa sarili akong napaluhod sa sahig at sunod-sunod na tumulo ang luha sa aking mga mata.Hindi ko alam kung bakit ako umiiyak. Wala na dapat akong problemahin pa, ‘di ba?May pera na. Sabi ni Mr. Oliver sa ‘ki
“I want you to be my personal maid.”Wala sa sariling umawang ang labi ko nang marinig ito. “P-po? P-personal maid?”He nodded his head. May tinulak itong folder sa mesa, nagsasabing basahin ko ‘yon. Wala sa sarili akong napalunok at kinuha ito.May duda ako. Sinong magha-hire ng maid sa halagang







