Se connecterFRANNY
Dalawampung Taon Pagkaraan Ang mansyon. Oh, ang mansyon. Sa bawat pag-usbong ng araw, sa bawat paglipas ng taon, lalo itong nagiging higit pa sa salamin at bato. Ito ay naging isang buhay na aklat, ang bawat sulok ay isang pahina na puno ng mga kuwento – mga kuwento ng pag-ibig, ng pagkawala, ng pagtuklas, at ng walang katapusang pag-unlad ng isang pamilya. Dalawampung taon na ang lumipas mula nang sumumpa kami ni Enzo ng pangako. Ang singsiAng Mansyon ay Naging Tahanan Ang itim na Bentley ay pumasok sa loob ng mga bakal na tarangkahan ng hacienda ng Salvatore. Ang mga leon na gawa sa bato ay nakatayo bilang bantay sa magkabilang gilid ng daanan, at ang mga guwardiyang nakasuot ng madilim na damit ay tumango nang may respeto habang ang sasakyan ay dahan-dahang huminto sa harap ng marangyang pasukan. Ngunit ang nakakuha ng pansin ni Valeria ay hindi ang karangyaan. Ito ay ang batang naghihintay sa mga hagdan na gawa sa marmol. Nakasuot siya ng maliit na tatlong-pirasong suit na itim tulad ng kanyang ama, maayos na sinuklay ang buhok, mga kamay ay nakatago sa likod. Si Alessio Salvatore ay parang pinakabatang hari ng mafia na nakita ng mundo. Bumigat ang kanyang puso sa tuwa. Nakita niya sila. "Mamma! Papà!" Si Alessio ay tumakbo palayo sa kanyang pwesto, ang kanyang mga bodyguard ay nagulat ngunit hinayaan siyang pumunta. Ang kanyang mga maliit na sap
Init ng Honeymoon Ang eroplano ay lumapag sa isang pribadong isla sa baybayin ng Greece—hindi pa napapakinabangan, ligaw, at pag-aari nila lamang sa susunod na sampung araw. Ang kalangitan ay perpektong asul, ang dagat ay mahinang umaagos sa puting buhangin. Lumabas si Valeria sa tarmac na walang saplot sa paa, ang kanyang mga sapatos na may takong ay itinapon na, ang araw ay humahalik sa kanyang balat. Tumawa siya habang ang mainit na hangin ay umaaliw sa kanyang buhok, at sa kanyang likuran, si Luciano ay nakatingin. Nakatingin at naghahangad. "Nanonood ka ng diretso," sabi niya habang lumingon sa kanya. "Asawa kita. Karapatan kong tignan ka ng diretso," sabi niya nang walang paghingi ng tawad, sumusunod sa kanya patungo sa villa na parang anino na nakasuot ng itim na linen. Ang honeymoon villa ay matatagpuan sa pagitan ng matataas na palma at mga dalampasi
Isang Pangako sa Dugo at Ginto Ang kalangitan sa ibabaw ng Sicily ay naging kahel habang ang araw ay lumulubog, naglalagay ng tunay na ginto sa malawak na mansyon. Mula sa marmol na mga arko hanggang sa mga daanan na may takip na velvet, lahat ay puno ng karangyaan. Ang mga puting rosas ay namumulaklak nang maayos. Ang mahinang hangin ay nagdadala ng bango ng gardenia, ang seda ay mahinang umuugoy sa ilalim ng tingin ng daan-daang mga mata na nagtataka at naiinggit. Hindi lamang ito isang kasal. Ito ang kasal. Ang pag-aasawa ni Enzo, ang malamig na hari ng ilalim ng mundo, sa tanging babae na naglakas-loob na pigilan siya. Nakatayo si Fanny sa loob ng matandang villa, kasama ang kanyang mga bridesmaids, habang inaayos ang kanyang belo. Nakasuot siya ng damit na gawa sa ivory silk na umaangkop sa kanyang mga kurba na parang pangalawang balat. Ang kanyang leeg ay nakalantad nang husto,
Sa Bawat Paghinga, Sa Bawat Sandali: Ang Walang Hanggang Simponya ng Pagmamahal Ang araw ay sumisikat sa aming kwarto, ang ginintuang sinag nito ay nagpapakita ng bawat alikabok na sumasayaw sa hangin. Ngunit ang aking mga mata ay nakatuon kay Enzo, na natutulog pa sa aking tabi. Ang kanyang mga pilikmata ay mahaba, ang kanyang labi ay bahagyang nakangiti. Hindi pa rin ako nagsasawa sa pagmamasid sa kanya, kahit sa paglipas ng maraming taon. Ang bawat umaga na gigising ako sa kanyang tabi ay isang biyaya, isang patunay na ang aming pag-ibig ay totoo, matatag, at walang kupas. Dahan-dahan akong gumalaw, sinubukang hindi siya magising. Ngunit tila mayroon siyang built-in sensor. Dumilat siya, at ang kanyang mga mata ay nagtagpo sa akin. Isang malambing na ngiti ang lumabas sa kanyang labi. "Good morning, Franny," bulong niya, ang kanyang boses ay bahagyang paos. Hinila niya ako palapit, at ang kanyang bisig ay mahigpit na pumulupot sa aking
FRANNY Sa Hardin ng Aming Pag-ibig: Ang Bawat Sandali ay isang Bagong Simula Ang mansyon ay naging sentro ng buhay namin, ngunit ang aking mundo ay laging umiikot kay Enzo. Hindi nawala ang kilig, hindi nawala ang spark. Sa katunayan, sa paglipas ng panahon, lalo itong lumalim, nagiging mas matamis, mas kumportable, at mas makabuluhan. Ang pagmamahal namin ay parang lumang alak – habang tumatagal, lalong sumasarap. Isang araw, habang abala ako sa aking gallery, nakatanggap ako ng tawag mula kay Enzo. "May surprise ako sa iyo mamaya," sabi niya, ang kanyang boses ay may bahid ng panunukso. "Maghanda ka." Kinutuban ako. Ang mga sorpresa ni Enzo ay laging simple, ngunit laging nakakakilig. Nang gabing iyon, matapos matulog sina Leo at Mia at makauwi na sina Mason at Sophie sa kani-kanilang tahanan, inakay ako ni Enzo patungo sa hardin. Ang hardin ay pinalamutian ng mga maliliit na ilaw, at sa gitna ay may isang
FRANNY Sa Puso ng Tahanan: Mga Pangarap na Nabuo at Buhay na Pinagsaluhan Ang mga alaala ay mahalaga, ngunit ang kasalukuyan ang nagbibigay ng buhay sa mga ito. Matapos ang aming gabi ng paggunita sa balkonahe, muling bumalik ang mansyon sa kanyang masiglang ritmo. Hindi man ito ang dating ingay ng mga bata na nagtatakbuhan, napalitan naman ito ng mas sibilisadong pagtitipon, ng mga usapan tungkol sa mga pangarap, sa mga hamon ng trabaho, at sa mga bagong yugto ng aming buhay. Ang mansyon ay naging sentro ng aming pamilya, isang kanlungan kung saan ang bawat isa ay may puwang. Si Mason, na ngayon ay isang matagumpay na architect, ay abala sa kanyang sariling firm. Ang kanyang mga disenyo ay naging tanyag dahil sa kanilang kakaibang fusion ng modernong aesthetic at functionality. Ngunit sa kabila ng kanyang abalang iskedyul, laging may oras siya para sa kanyang pamilya. Kasama ang kanyang asawang si Chloe, madalas silang dumalaw tuwing wee
Franny Hindi ko alam kung gaano katagal akong umupo doon matapos umalis si Enzo. Ang silid ay nararamdaman na malawak, masyadong tahimik nang wala ang kanyang mababang boses. Nararamdaman ko pa rin ang init ng kanyang mga kamay sa akin, ang matatag na diin ng kanyang
FRANNY Sa isang sandali, ang tanging tunog ay ang tibok ng kanyang puso. Mabagal, malalim, matatag. Ang aking pisngi ay nakahiga sa kanyang dibdib, at nilalanghap ko siya—ang mahinang amoy ng cedar at espresso na kumakapit sa kanyang
ENZO Nakipag-ugnayan ako sa mga bilyong halaga, tinitigan ang mga lalaki na sisirain ako kung magpakita ako ng bahagyang kahinaan. Alam ko kung paano kontrolin ang isang silid, kung paano panatilihin ang aking galit na nakabalot sa yelo hanggang sa magpasya akong pakawalan it
Franny Ang motel ay may mahinang amoy ng lemon cleaner at lumang kape. Ang uri ng lugar kung saan ang karpet ay palaging masyadong manipis at ang mga kurtina ay masyadong kupas. Hindi naman yata iniinda ni Mason. Nakabaluktot siya sa







