Chapter 4 Survival Duties

Stefanie’s POV

Sunday mornings were my little rebellion. Wala akong pasyente, wala akong deadlines, kahit ang cafeteria sa hospital parang ghost town. Ang tanging kasama ko lang—ang mga kalye ng Barangay San Frederiko, ang mga kapitbahay, at siyempre, ang maliit kong apartment na medyo hindi masyadong organized, pero safe.

“Stefanie! May paninda ka ba sa kanto?” bati ni Aling Nena, habang may hawak na basket ng gulay.

“Good morning po, Aling Nena! Meron po akong tinapay at cake. Kung gusto niyo, may discount po sa loyal customers!” sabay ngiti at sabay-ayos ng maliit kong stall sa tabi ng kanto.

“Ah, ikaw na pala ang bagong nurse ng ospital! Marami na yata nagsabi sa amin,” sabi niya habang pinagmamasdan yung maliit kong table na puno ng breads.

“Opo. Nakakatuwa po kasi may kilala akong pasyente dito. Nakakatawa, nakaka-stress, pero rewarding,” sagot ko habang tinatanggal ang alikabok sa breads.

“Ate Stefanie, bakit palaging may ngiti ka kahit may problema?” tanong ng bata sa kanto, si Junjun, may hawak na bola.

“Basta po, may magic yan. Smile muna kahit may problema, baka mawala rin ang problems,” sabi ko habang h********n ang bola niya at pinapasa ulit.

Pagkatapos ng maliit na pagtitinginan sa kapitbahay, umupo ako sa maliit kong balkonahe na may view ng barangay. Sa tabi ko, isang tasa ng kape, at ang lumang notebook ko kung saan sinusulat ko yung mga pasyente moments na hindi ko mai-share sa kahit sino.

Habang nagmamasid sa kalsada, bigla kong naalala ang papa ko.

“Tama lang ba itong ginawa samin?” tanong niya noon habang nakaupo sa sala namin, hawak ang luma niyang briefcase.

“Anong ibig mong sabihin, Tay?” tanong ko, curious pa rin ang boses.

“Yung airline company… nag-decision sila noon na tanggalin kami at iba pang technical personels ng bigla. Parang wala kaming halaga. Kaya ganyan ang buhay natin ngayon. Lahat tayo, nahirapan,” sabi niya, may bigat sa boses.

“Pero Tay… alam mo, kahit ganun, we survived. At least, natuto tayo. At least, hindi tayo nagpapatalo,” sagot ko, pilit ngumiti.

Ngumiti rin siya, pero halata ang lungkot sa mata niya. “Oo, anak. Pero huwag kang magfocus sa galit. Para hindi ka masira.”

Natahimik ako sandali. “Hindi po galit lang, Tay. Determination. Promise.”

Sa kasalukuyan, habang tinitingnan ko yung batang naglalaro sa kalsada, napaisip ako. Irony. Nurse ako ngayon, but deep inside, may init pa rin sa puso ko tungkol sa airline. Ang pamilya ko, hindi pa rin nakalimot. Pero paano ko haharapin yung sakit ng nakaraan habang ginagampanan ko ang passion ko?

“Stef, bakit lagi mong iniisip yun?” tanong ng kapitbahay ko, si Aling Nena, na parang nabasa ang iniisip ko.

“Eh kasi… kung makikita ko ang mga Zubiri ngayon, hindi ko alam kung matatawa ba ako o magagalit,” sagot ko, sabay ngiti, pilit na nagkukubli ng init ng damdamin.

“Hay naku, ikaw talagang bata ka, wag mong hayaang sirain ang araw mo ng nakaraan,” sabi niya habang iniabot ang bagong lutong pandesal.

“Salamat po, Aling Nena. Pero minsan, mas masarap isipin yung galit, kasi mas nakakagising,” biro ko, sabay tawa.

Later that afternoon, pumunta ako sa maliit na coffee shop para magpahinga bago bumalik sa night shift.

“Stef, finally!” bati ni Bea, bestfriend ko mula college. “Sino ba naman makaka-rescue sa akin sa boring na Sunday kung hindi ikaw?”

“Bea! Ako na ang superhero mo. Pero may mission: we need coffee at pag-usapan ang world domination plans,” sabi ko habang umupo sa table nila.

“World domination?” tanong niya, sabay tawa.

“Yes! Pero first step: survive hospital life, then conquer the world. Syempre, planong in reverse order,” biro ko.

Habang nagkukwentuhan, hindi maiwasan ni Bea na tanungin, “Stef, seryoso, bakit ka ba lagi masaya kahit may ginagawa kang stressful na trabaho?”

“Eh kasi… I love what I do. At kahit stressful, at toxic, it makes me feel alive. Besides, life is short. Kung gusto mo maging bitter, okay. Ako? I choose humor and little victories.”

Tumango siya, halatang impressed. “Sakalam ka talaga, Stef. Walang tatalo sa underdog charm mo.”

Bago matapos ang coffee break, naalala ko ulit yung airline news. Yung Zubiri Airlines… yung empire na halos nagdulot ng kabiguan ng pamilya namin noon.

“Bea, kung may Zubiri na dumating dito, promise, hindi ako magpapatalo. But also… I hope hindi sila dumating,” biro ko, sabay ngiti na medyo may twist sa mukha.

Bea napangiti, pero alam kong alam niya yung malalim kong iniisip. “Stef… baka ikaw na ang destiny para sa kanila someday,” sabi niya, half-joke, half-warning.

Napangiti ako, pero sa loob, may kaba. “Basta, kung mangyari man, ready na ako. At least, I can handle whatever comes.”

Pagbalik sa apartment, nagluto ako ng simple dinner, habang pinapakinggan yung old radio show. May sense of nostalgia—ang buhay ko ngayon, ordinary lang sa panlabas, pero puno ng complexity sa loob.

“Stef,panibagong bakbakan naman ng night shift. Estasektu! Be ready,” bulong ko sa sarili ko.

Ngunit sa huling sandali bago ako matulog, may mahina akong intuition. Parang may darating na hindi ko inaasahan—isang twist sa buhay ko na magpapaikot ng mundo ko.

“Kung alam ko lang kung anong naghihintay sa akin… siguro, hindi ako matutulog ng ganito kalma,” bulong ko, sabay higda, nakapikit, pero isip ko gising pa rin, umiikot sa alaala ng pamilya, galit sa Zubiri, at excitement sa kung anong darating.