The Omega's Darkness Alpha Prince

หัวหน้าแพทย์หลวงได้ส่งคำตัดสินสุดท้ายให้ฉันแล้ว อีกสามวัน ไฟมังกรของฉันจะริบหรี่และดับลงอย่างสมบูรณ์ และดวงวิญญาณของฉันก็จักแตกสลายไปพร้อมกับมัน

สำหรับเจ้าแห่งมังกรที่ไม่เคยเชื่อใจฉันเลยสักครั้ง รวมถึงครอบครัวที่ถูกซีซีเลียปั่นหัวมาตลอดเจ็ดปี ความตายของฉันอาจเป็นความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่พวกเขามิอาจหาข้อโต้แย้งได้อีกต่อไป

ประตูทองแดงของโถงแห่งคำสัตย์สาบานเปิดออกดังปัง

"เอเวลิน!"

เสียงคำรามของแคสเซียนทำให้ไฟในกระถางลุกวูบตามแนวผนัง ฉันหันกลับไปพบเขากำลังก้าวยาวๆ ตรงมาหาฉันในชุดเกราะสู้รบสีดำสลับทอง ดวงตามังกรสีแดงเข้มของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธา

ซีซีเลียรีบก้าวตามหลังเขาเข้ามา เธอยังคงสวมเสื้อคลุมสีฟ้าเงินในตำแหน่งหัวหน้ากองกำลังปีกมังกรที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้ง แม้จะหอบหายใจเล็กน้อย แต่แววตาห่วงใยบนใบหน้าของเธอกลับถูกปรุงแต่งไว้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

"เจ้าต้องลากเรื่องนี้มาถึงโถงแห่งคำสัตย์สาบานในวันนี้เลยหรือ" แคสเซียนหยุดยืนห่างจากฉันเพียงไม่กี่นิ้ว "ซีซีเลียเพิ่งได้รับเหรียญเกียรติยศปีกมังกร ขุนนางทั้งราชสำนักกำลังรอฉลองการเลื่อนตำแหน่งให้เธอ แต่เจ้ากลับเลือกช่วงเวลานี้เรียกร้องความสนใจด้วยการจัดฉากลาออกจากราชสำนักเนี่ยนะ"

ก่อนที่ฉันทันจะได้เอ่ยสิ่งใด ฝ่ามือของเขาก็ปะทะเข้ากับใบหน้าของฉันอย่างแรง

แรงตบส่งร่างเซไปกระแทกเสาหิน หูอื้ออึง กลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่วปาก

ฉันต้องใช้เวลาชั่วครู่เพื่อทบทวนว่าวันนี้คือวันอะไร

แคสเซียนยอมเลื่อนการตรวจตราพรมแดนทางเหนือเพื่อมาร่วมพิธีของซีซีเลีย เมื่อคืน ตอนที่ไฟมังกรในตัวฉันใกล้จะมอดดับ ฉันได้ส่งกระแสจิตหาเขาผ่านพันธะวิญญาณเพื่ออ้อนวอนขอความช่วยเหลือ

คำตอบเดียวที่ได้รับจากเขากลับมีเพียง [หยุดใช้ประโยชน์จากพันธะเพื่อเรียกร้องความสนใจเสียที]

ฉันยันกายไว้กับเสาหิน พยายามจะอธิบาย ทว่าอาการไออย่างหนักก็พุ่งขึ้นมาระเบิดในทรวงอกเสียก่อน หยดเลือดสีเข้มสาดกระเซ็นลงบนพื้นสีดำราวกับเมล็ดทับทิมที่ถูกบดขยี้

"แคสเซียน ฉันไม่ได้โกหกนะ ไฟมังกรของฉันกำลังจะ..."

สายตาของเขาหยุดลงที่กองเลือด และเพียงเสี้ยววินาที ขมวดคิ้วของเขาก็ดึงรั้งเข้าหากัน

ทันใดนั้น ซีซีเลียก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เอเวลิน ท่านเจ้าแห่งมังกรยอมละทิ้งงานพิธีของฉันทันทีที่ได้ยินว่าเธออยู่ที่นี่ เธอจะบอกว่าเขาไม่ได้ห่วงใยเธอได้อย่างไรกัน"

เสียงของแม่ฉันดังผ่านผลึกสื่อสารที่ติดอยู่ตรงเข็มขัดของซีซีเลีย "แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าให้ปล่อยแม่นั่นไว้คนเดียวจนกว่าจะสงบสติอารมณ์ได้ เอเวลินเรียกร้องความสนใจด้วยเรื่องเจ็บป่วยมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว"

"ยัยนั่นทนเห็นซีซีเลียได้ดีกว่าไม่ได้หรอก แน่อยู่แล้วว่าจะต้องหาทางแย่งความสนใจในวันแบบนี้"

ความคลางแคลงใจใดๆ ที่เคยพาดผ่านใบหน้าของแคสเซียนพลันหายไปสิ้น เขากระชากคอเสื้อชุดกระโปรงของฉัน "สรุปคือเจ้าทำลายงานพิธีของเธอ และวางแผนกระอักเลือดเพื่อเรียกร้องความสนใจสินะ"

ซีซีเลียรั้งแขนเขาไว้ น้ำตาคลอเบาๆ ในดวงตาของเธอ "โปรดอย่ากล่าวโทษเธอเลยค่ะ ข้าไม่ควรรับตำแหน่งหัวหน้ากองกำลังนี้ตั้งแต่แรก ถ้าเธอยอมกลับบ้าน ข้าจะคืนเหรียญตราและลาออกจากกองกำลัง ข้าไม่อยากให้ทุกคนต้องมาระหองระแหงกันเพราะข้า"

นั่นคือวิธีที่เธอใช้เสมอมา

เธอซ่อนหนามแหลมไว้ใต้การยอมจำนน และฉาบทับกับดักทุกชิ้นด้วยคำอภัย จนกระทั่งฉันกลายเป็นสัตว์ร้ายที่บีบบังคับให้เธอต้องเสียสละ

เสียงของแม่นุ่มนวลลงในทันที "ลูกรัก มันไม่ใช่ความผิดของลูกเลยนะ ลูกคู่ควรกับเกียรติยศนั้นแล้ว ไม่มีใครมีสิทธิ์มาบังคับให้ลูกละทิ้งมันทั้งนั้น"

แม่เคยปลอบโยนฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นเช่นกัน

เธอเคยนั่งข้างเตียงคอยดูแลฉันทุกครั้งที่มีไข้ และเคยจูบหน้าผากฉันเมื่อตอนที่ฉันปลุกไฟมังกรได้เป็นครั้งแรก ทว่าในเวลาต่อมา ความอ่อนโยนทั้งหมดนั้นกลับถูกยกให้ลูกสาวอีกคน เมื่อใดก็ตามที่ฉันเอ่ยสิ่งใด ฉันก็มักจะได้รับคำตอบเดิมๆ เสมอ [เลิกรังควานซีซีเลียเสียที]

ฉันไม่เหลือเรี่ยวแรงมากพอที่จะรู้สึกอิจฉาอีกต่อไปแล้ว

เลือดทะลักขึ้นมาในลำคออีกระลอก ฉันยื่นแผ่นผลึกของหมอหลวงออกไป ข้อความวินิจฉัยโรคเปล่งแสงสว่างอยู่บนพื้นผิว ทว่าแคสเซียนกลับเหลือบมองมันเพียงครู่เดียว ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน

"การดับสูญของไฟมังกรอย่างนั้นหรือ"

นิ้วมือของเขากระชับแน่น แผ่นผลึกแตกกระจายเป็นประกายแสงสีฟ้าขาวในฝ่ามือของเขา

"คิดจะโกหกทั้งที ยังไม่มีความพยายามจะแต่งเรื่องให้มันสมจริงกว่านี้เลยหรือ"

สายตาของเขากวาดมองใบหน้าอันซีดเซียวของฉัน ชั่วครู่หนึ่งที่โง่เขลา ฉันนึกถึงพิธีตื่นรู้ตอนอายุสิบแปดปี ดวงตาของเขาเคยเปล่งประกายราวกับทองคำหลอมเหลว ตอนที่เขากุมมือฉันไว้และให้สัญญาว่า เมื่อสงครามทางเหนือจบสิ้นลง เขาจะเป็นคนสวมมงกุฎราชินีมังกรลงบนศีรษะของฉันด้วยตัวเอง

ทว่าบัดนี้ ดวงตาคู่เดิมกลับไม่เหลือสิ่งใด นอกจากความเหนื่อยหน่ายและความรังเกียจเดียดหยาม

ฉันหันกลับไปหาเสมียน "โปรดดำเนินการต่อเถิด หากวิญญาณของข้าต้องสลายไปในอีกสามวัน ข้าก็ไม่อยากให้คำร้องของข้าถูกปล่อยให้ฝุ่นจับ เพียงเพราะไม่มีใครจัดการเอกสารให้เสร็จสิ้น"

แคสเซียนชะงักแข็งเกร็ง ก่อนจะคว้าข้อมือฉันไว้แน่นเสียจนกระดูกแทบบดแหลก "นี่เจ้าถึงกับลากเสมียนโถงแห่งคำสัตย์สาบานมาร่วมการแสดงละครฉากนี้ด้วยหรือ พอกันที เอเวลิน กลับไปที่ปราการ แล้วหยุดทำเรื่องงามหน้าให้ตระกูลแอชตันกับราชสำนักของข้าเสียที"

เขาโอบไหล่ซีซีเลีย แล้วพาเธอเดินจากไป

ประตูทองแดงปิดลงตามหลังพวกเขา

เขาไม่เคยหันกลับมามองเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ฉันจ้องมองรอยเขียวช้ำที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นใต้รอยนิ้วมือของแคสเซียน แล้วเค้นหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบาและว่างเปล่า

เขาไม่เคยเชื่อฉันเลย แล้วเหตุใดฉันจึงยังคาดหวังให้มีข้อยกเว้นเป็นครั้งสุดท้ายกันเล่า

ฉันจัดการขั้นตอนการละทิ้งคำสาบานด้วยตัวคนเดียว และประทับตราเลือดลงบนม้วนคัมภีร์พันธะ

ในอีกสามวัน เอกสารการยกเลิกพันธะอย่างเป็นทางการจะถูกส่งไปถึงมือแคสเซียน ถึงตอนนั้น ฉันคงไม่สามารถรับรู้ถึงมันได้อีกแล้ว

ฉันกลับมายังปราการออบซิเดียน เพียงเพื่อเก็บข้าวของของตัวเองเท่านั้น

เมื่อไปถึงชั้นล่างสุดของหอคอยทิศตะวันออก ฉันจึงตระหนักได้ว่าตัวเองแทบไม่เหลือสิ่งใดเลย ห้องนอนเก่าของฉันถูกเปลี่ยนเป็นห้องเก็บของสำหรับผ้าปูที่นอนโดนแมลงกัดเจาะและเชิงเทียนที่หักพัง

ผ้าสีเหลืองเก่าๆ ปกคลุมกระจกเงาของฉันไว้ หนังสือและภาพเวทมนตร์ถูกโยนทิ้งลงในลังไม้ แม้เตียงนอนยังคงตั้งอยู่ แต่ใครบางคนได้เปลี่ยนผ้าปูเตียงเป็นผ้ากระสอบหยาบๆ ที่เหมาะสำหรับคนรับใช้ชั่วคราวเท่านั้น

กล่องลงรักเก่าๆ ใบหนึ่งตั้งอยู่ตรงมุมห้อง ข้างในนั้นคือของขวัญวันเกิดชิ้นเดียวที่แคสเซียนเคยมอบให้ฉัน—กำไลข้อมือทองเหลืองเรียบๆ ชิ้นหนึ่ง

ฉันปัดฝุ่นออกจากโต๊ะทำงาน แล้วหยิบรูปภาพเคลื่อนไหวขนาดเล็กขึ้นมา

ฉันในภาพถ่ายนั้นมีอายุสิบแปดปี สวมชุดสีงาช้าง พร้อมด้วยเปลวไฟมังกรดวงแรกที่ลุกโชนเป็นสีทองอย่างมั่นคงเหนือฝ่ามือ แคสเซียนยืนอยู่ข้างหลังฉัน เขามองมาที่ฉันราวกับว่าไม่มีสิ่งใดในโลกใบนี้อีกแล้ว

ทว่าหญิงสาวที่กำลังถือรูปภาพนั้นในยามนี้ กลับเหลือเพียงร่างกายอันผอมแห้งเห็นกระดูกและดวงตาที่แสนว่างเปล่า

ห้องเก็บเสื้อคลุมของซีซีเลียใหญ่กว่าห้องนี้หลายเท่านัก ห้องชุดบนหอคอยที่เคยถูกสำรองไว้สำหรับราชินีมังกร ได้กลายไปเป็นห้องคลังอาวุธส่วนตัวของเธอเมื่อสองปีก่อน ซึ่งคลาคล่ำไปด้วยอาวุธและชุดเกราะชั้นดีที่สุดในราชสำนัก

ในขณะที่ฉันกลับถูกทิ้งไว้ในห้องเก็บผ้าที่ไร้ซึ่งหน้าต่าง

กระจกเวทมนตร์บนโต๊ะทำงานส่องแสงสว่างสีขาว

หญิงสาวในชุดสีเทาไว้อาลัยปรากฏขึ้นภายในกระจก "สุสานจำลองสตาร์เรสต์ เลดี้แอชตัน ท่านยังสนใจโลงบรรจุวิญญาณอำพันที่เคยชมไว้หรือไม่คะ หากท่านชำระเงินมัดจำภายในวันนี้ เราสามารถสำรองห้องหินใต้ดินในผืนป่าไว้ให้ท่านได้จนถึงวันจันทร์ดับรอบหน้าค่ะ"

ฉันเคยสอบถามเรื่องนี้เมื่อหนึ่งเดือนก่อน

โลงศพนั้นสร้างขึ้นจากไม้นพเคราะห์โบราณและอำพัน แล้วนำไปประดิษฐานไว้ในห้องใต้ดินกลางผืนป่าที่ห้อมล้อมด้วยดวงไฟลอยได้ เล่าลือกันว่าหากเผ่าพันธุ์มังกรได้รับการฝังร่าง ณ ที่แห่งนั้น วิญญาณที่แตกสลายจะรอดพ้นจากการถูกความมืดมิดกลืนกิน

มันมีราคาถึงหกร้อยเหรียญทอง

ฉันนับเหรียญเงินสิบเอ็ดเหรียญในกระเป๋า "ไม่ล่ะ ขอบคุณ โปรดเสนอให้คนอื่นเถิด"

หญิงสาวที่แม้แต่ยารักษาชีวิตยังไม่มีปัญญาซื้อ คงไม่มีสิทธิ์คาดหวังความตายอันงดงาม

กระจกเงาเพิ่งจะดับลง ประตูก็เปิดออก

แคสเซียนยืนอยู่ตรงกรอบประตู ความหงุดหงิดสลักลึกอยู่ในทุกอณูของใบหน้า

ห้องนี้เคยมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของกุหลาบขาวและหินจุดไฟ—กลิ่นอายแห่งวิญญาณมังกรของฉัน แคสเซียนเคยบอกฉันว่า มันสามารถทำให้เขาสงบลงได้ แม้จะผ่านพ้นสงครามที่เลวร้ายที่สุดมาก็ตาม

ทว่าบัดนี้ กลับเหลือเพียงกลิ่นไม้ชื้นและฝุ่นผงเท่านั้น

สายตาของเขากวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังมองหาบางสิ่ง ก่อนที่เขาจะกดข่มความรู้สึกนั้นลง "เรื่องโลงบรรจุวิญญาณนั่นมันคืออะไร เจ้ากำลังวางแผนเรียกร้องความสนใจด้วยเรื่องอัปมงคลอะไรอีก"

ฉันไม่อยากอธิบายอีกต่อไปแล้ว แต่ความเคยชินเดิมๆ กลับพูดแทนฉัน "ฉันก็แค่..."

"แค่ใช่มั้ย" เขาขัดขึ้น "การแสดงละครในวันนี้ยังไม่พออีกหรือไง ซีซีเลียเพิ่งจะได้รับตำแหน่งมา อย่าได้แม้แต่จะคิดที่จะแย่งชิงสิ่งที่เป็นของเธอไปเชียว"

"บางอย่างมันไม่เคยเป็นของเจ้าตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"

น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มของฉัน

เขาหมายถึงเหรียญตรางั้นหรือ ตำแหน่งราชินีมังกร หรือความรักจากครอบครัวของฉันกันแน่

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่สัญญาหมั้นหมายทุกอย่างที่เคยให้ไว้กับฉัน กลับกลายเป็นสิทธิ์โดยกำเนิดของซีซีเลียไปเสียอย่างนั้น

ฉันเงยหน้าขึ้น "แคสเซียน ฉันมีคำถามจะถามนายหนึ่งข้อ"

"นายยังจำพิธีตื่นรู้ตอนอายุสิบแปดปีของฉันได้อยู่ไหม"