LOGIN"Maeve, okay ka lang ba talaga? Gusto mo bang samahan kita sa office ni Sir tutal pareho naman tayong late kanina," may pag-aalalang ani ni Jessica habang nag-aayos ako ng aking gamit. Kakatapos lang rin kasi ng aming klase kay Sir Soren at nagkataon naman na vacant ako, kaya naman mas minabuti ko na lang rin na ngayon na lang magtungo sa opisina nito kaysa patagalin pa ito.
"Hindi na Jessica, saka baka hindi naman dahil sa pagkalate natin kaya niya ako pinapatawag, kasi kung 'yun ang dahilan sana pareho tayo. Maybe it’s because of me being a transferee, baka may mga kailangan lang akong ayusin sa papel ko," nakangiti kong wika sa kanya.
"Sigurado ka ha? Basta mag-ingat ka," muling sabi pa nito na ikinatawa ko naman.
"Ano ka ba? Makapagsabi ka naman na mag-ingat ako, akala mo naman napakalayo ng pupuntahan ko eh diyan lang naman ako," sabi ko pa sabay turo sa opisina ni Sir Soren sa hindi kalayuan. Sinabayan na rin kasi ako ni Jessica papunta roon dahil hindi ko pa alam ang lugar.
Napahugot naman ng malalim na paghinga si Jessica bago ito huminto, dahilan ng akin ring paghinto sa paglalakad. "Hindi naman literal na mag-ingat. Paano ko ba ipapaliwanag?… ano kasi, maraming kasing kumakalat na balita rito sa university tungkol kay Sir," subok na paliwanag pa ni Jessica na hindi ko pa rin maunawaan.
"Tulad ng ano?" hindi ko na napigilan pang itanong sa kanya.
"Tulad ng may mga estudyante siyang nakakarelasyon. I mean… you know… like sex," alanganin pang dugtong niya.
Tinawanan ko lang ang kanyang sinabi bago nagtuloy sa opisina ni Sir Soren. Totoo man kasi o hindi ang sinasabi ni Jessica, wala na rin naman akong pakialam doon. Saka kung totoo man iyon, for sure naman may consent ang mga babaeng ‘nabiktima’ ni Sir.
Tatlong mahihinang pagkatok ang aking ginawa bago marahang binuksan ang pintuan ng opisina ni Sir Soren. Sa aking pagpasok ay naabutan ko naman ang lalaki na prenteng nakaupo sa kanyang upuan habang may hawak na baso ng alak sa kanyang kamay.
"Good morning, Sir Soren," magalang na pagbati ko pa sa lalaki habang ang aking ulo ay bahagya pang nakatungo. Hindi ko rin kasi maiwasang hindi mailang sa paraan ng pagtitig niya sa akin.
"Come closer and sit down, Miss Pascual," malamig ang boses na sabi pa niya dahilan upang agad akong mapasunod rito.
Kahit na nakaupo na ako sa kanyang harapan ay hindi pa rin tumitigil ang aking tuhod sa bahagyang panginginig, marahil dahil sa kaba na aking nararamdaman.
"Ahm… Sir, bakit po ninyo ako pinatawag?" lakas-loob kong tanong makalipas ang ilang sandali at nananatiling tikom ang bibig ni Sir Soren. Ngunit imbis na tugunin ang aking tanong ay inisang lagok niya ang alak na hawak bago muling nagsalin dito.
Sa muling pagdako ng kanyang paningin sa akin ay doon naman nagtagpo ang aming mga mata, dahilan upang mas tumindi pa ang kaba na aking nararamdaman.
“You’re a transferee here, right?” he asked.
"Yes Sir, kahapon po ang first day ko dito," mahinang wika ko naman ngunit alam kong sapat na para kanyang marinig.
Tumango-tango naman ito bago tumayo at saka nagtungo sa maliit na cabinet sa may gilid ng kanyang opisina, doon ay muli siyang kumuha ng isa pang alak na sa itsura pa lang ay mukhang mamahalin na.
"I see, now I understand why you keep on calling me sir unlike others," wika pa nito bago muling bumalik sa kanyang pwesto.
"Sorry po," agad na hingi ko naman ng paumanhin sa kanya. "Nasanay lang po ako sa dati kong school, Prof," dugtong ko pa kasunod ng pagtawag sa kanyang ng Prof gaya ng iba.
Agad naman itong umiling kasunod ng pagsenyas pa ng kanyang kamay na may hawak na alak. “Nah… it’s actually okay. I like it when you call me sir,” muling wika pa nito bago ako muling pinasadahan ng tingin mula ulo hanggang sa aking dibdib. Hindi ko naman maiwasang hindi mailang sa paraan ng kanyang pagtingin sa akin ngunit mas pinili ko na lang ang manahimik.
“T-thank you po…” tanging sabi ko na lang.
“Do you drink?” out of the blue he asked.
“No sir,” nagtataka man ay nagawa ko siyang sagutin.
“How about smoke?” muling usisa pa nito.
Muli ay isang iling lang ang isinagot ko sa kanya.
“Oh… you’re a good girl huh,” may sarcasm na tonong muling sabi niya. Nanatili naman akong tahimik at nakatungo lang dahil hindi ko na rin alam kung ano pa ang sasabihin ko o isasagot sa kanya.
Naramdaman ko pa ang muling paglakad ni Sir Soren hanggang sa huminto ito sa aking likuran.
“If you’re a good girl, why are you late in my class then? Alam mo bang iyon ang pinaka ayaw ko sa lahat, ang nahuhuli sa klase ko?” pagbulong pa nito sa aking tenga dahilan ng pagtataas ng aking balahibo sa aking buong katawan.
“I’m sorry Sir, hindi na po mauulit. Nagkaroon lang po ng emergency kanina,” kinakabahang sambit ko pa.
Muli kong naramdaman ang kanyang pagkilos at namalayan ko na lang na nasa harapan ko na siya. Mabilis rin niyang naigalaw ang upuan na aking gamit paharap sa kanya kaya naman agad na nagsalubong muli ang aming mga mata.
Humithit naman ito sa kanyang hawak na sigarilyo at pagkatapos ay walang pakundangan na ibinuga ito sa aking mukha dahilan upang balutin ng usok ang aking paningin at bahagya pang mapaubo.
“I don’t buy your excuses Miss Pascual…” malamig na sabi pa nito bago marahang tumungo palapit sa aking mukha. Ilang pulgada na lang ang layo ng aming mga mukha kaya naman pigil ko ang aking paghinga at pagkilos, huwag lang kaming magkadikit.
“... but since you're new here, I will give you an exemption. I will let this mistake slide for now. Just make sure that it will never happen again, don’t break any of my rules or else I will give you the punishment that you will never expect,” patuloy pa nitong wika bago mabilis na dinampian ng halik ang aking labi bago tuluyang lumabas sa kanyang opisina at iniwan akong nakatulala.
Maeve Lailani Pascual“Miss Pascual, can you please give your thoughts on the situation given?” pagtawag sa akin ni Soren habang nagdidiscuss siya sa harapan.Katulad ng una ko siyang nakilala, tila ibang tao siya pag nasa harap ng kanyang mga estudyante. Mas estrikto, mas seryoso, at tila ba wala kang karapatang kumurap man lang habang nagtuturo siya.Some of my classmates, especially girls, are enjoying what he’s doing. Marahil dahil sa aking karisma ang asawa ko, kung kaya kahit nakakatakot ang kanyang awra ay tila saya-saya pa rin ang ibang babaeng kaeskwela ko.May iba rin na bakas ang takot sa kanilang mga mukha lalo na sa tuwing dumadapo ang paningin ni Soren sa kanila. Hindi naman na nakapagtataka dahil siguradong ang ilan sa mga kasama ko ngayon dito sa silid ay narinig na rin ang mga sabi-sabi tungkol sa asawa ko, kung gaano siya ka-terror noong hindi pa kami magkasama.Tumayo naman ako dahil sa kanyang pagtawag at pumunta sa harapan para sagutin ang kanyang tanong. Ipinahay
Atticus Soren CastilloFour months after Maeve gave birth to our youngest, she asked me if she could go back to school to finish her studies. Gustuhin ko mang pigilan siya noong una dahil gusto ko rin namang makapahinga muna siya mula sa magkasunod niyang pagbubuntis, ngunit sa bandang huli ay nagawa ko rin siyang payagan. It is her only dream, to finish college. Hindi lang pangarap niya kundi pati na rin ni Maricel na hindi na niya nagawa dahil sa mga nangyari sa amin nitong mga nagdaang taon.“Is everything ready? Wala ka na bang kailangan?” tanong ko kay Maeve nang maabutan ko siya sa aming silid habang inilalagay niya ang bagong bili kong MacBook para sa kanyang pagpasok bukas.She wants an ordinary laptop for her studies. Ang plano nga niya ay ipagawa na lang ang luma niyang laptop para iyon ang gamitin, na kaagad ko namang tinutulan. Why should she settle for less kung kaya ko namang ibigay sa kanya ang higit pa? Kung noon ay kailangan niyang magtipid o di naman kaya ay magtiis
Atticus Soren Castillo“Soren, stop. Ang dami pa nating bisita,” pagsuway sa akin ni Maeve nang dumapo ang aking kamay sa kanyang hita at bahagya itong pinisil.Mula pa kanina sa simbahan habang kinakasal muli kami ay hindi pa rin ako mapakali dahil gustong-gusto ko na siyang hilahin paalis sa lugar na ito para masolo ko muli siya.She was so stunning in her princess-style wedding gown to the point that I wanted to poke the eyes of all the men a while ago who kept on looking at her. Pero dahil ito ay kasal namin at ako rin naman ang nag-imbita sa kanila, wala ako magawa kundi ang magtiis kahit pa ang kalooban ko ay punong-puno na ng selos.“Let’s go now, Mahal. Kaya na 'yan nila Maricel at Tito Anjo… Gusto na kitang masolo. Ang sakit na ng puson,” pag-amin ko sa kanya bago siya pinatakán ng halik sa kanyang balikat.Pasimple naman niya akong itinulak at mahina ring hinampas ng hawakan ko ang kanyang kamay at sadyang dinala ito sa pagitan ng aking mga hita para iparamdam sa kanya ang k
Maeve Lailani PascualJust as Soren promised, two months after I gave birth to our second child, he once again prepared a wedding for the both of us; this time, he chose a church wedding.“Hindi ba pangit, Ma? Parang ang taba ko naman kasi dito sa wedding gown ko,” may pag-aalinlangan kong tanong kay Mama na kasama ko ngayon dito sa hotel kung saan ako nagbihis.Dahil iilang buwan pa lang mula nang manganak ako, kaya naman talagang bakas pa rin sa aking katawan ang pagdadalangtao ko noong mga nakaraang buwan. Mas mataba rin ang katawan ko kumpara sa normal kong hubog noon, kaya naman ngayon ay hindi ko maiwasang mailang.Muli namang inayos ni Mama ang tumakas kong buhok pabalik sa likod ng aking tenga.“Anak, maganda ka, okay? Mana ka kaya sa akin, kaya nga baliw na baliw sa'yo si Atticus…” biro pa ni Mama kaya naman pareho kaming natawa.“...saka anak, hindi naman basehan ang katawan mo sa pagmamahal na nararamdaman sa'yo ng asawa mo. Mataba ka man o payat, siguradong sa'yo lang naka
Atticus Soren CastilloHindi ko alam kung saan ako kumuha ng lakas ng loob para paanakin si Maeve kanina, kaya naman nagpapasalamat ako ngayon na ligtas ang mag-ina ko.They are still in the emergency room for the doctors to check them both. Dahil wala kaming sapat na gamit kanina, nag-aalala rin ako na baka magkaroon ng impeksyon ang kahit sino sa kanila, kaya naman hiniling ko sa mga doctor na gawin ang lahat ng kailangan para lang masiguradong ligtas ang mag-ina ko.“How is she? Ang sabi ng mga bodyguards na nakasunod sa inyo kanina ay inabot raw siya ng panganganak sa sasakyan mo. Ligtas ba ang anak at apo ko?” may bahid ng pag-aalalang usisa ni Tito Anjo habang dahan-dahang lumalapit sa aking pwesto.Nasa labas ako ngayon ng emergency room at nag-aantay lang din na malinis si Maeve at ang anak namin para mailipat na rin namin sila sa private room na kanina ko pa nabook para sa kanila.Nakausap ko na rin naman si Anton kanina at nasabi na rin niya sa akin na maayos naman silang da
Maeve Lailani PascualI’m already nine months pregnant at anytime pwede na akong manganak, pero heto ako ngayon at pilit na iniintindi ang sinasabi ng mahigit isang taong gulang kong anak na kanina pa nagwawala dahil hindi kami magkaintindihan na dalawa. Wala pa naman si Soren na tanging nakakaintindi sa sinasabi ni Axel kaya heto ngayon ang panganay namin ang umiiyak sa aking tabi.“Anak, ano bang gusto mo kasi talaga? Hindi kasi maintindihan ni Mama eh,” muli kong pagkausap sa kanya habang hinahaplos ang kanyang likod. Nakadapa kasi ito ngayon sa sofa habang umiiyak kung saan ako nakaupo rin.“Ouusss, wat ouusss…” muli sabi nito.Kanina pa niya sinasabi ang ‘oussss’ na iyon pero hindi talaga kami magkaintindihan.Kinuha na ng mga kasambahay namin ang mga laruan na paborito niya pero tinatapon niya lang ito at malakas na sisigaw ng ‘NO’, na ang ibig sabihin ay hindi iyon ang hinahanap niya.Binigyan rin namin siya ng juice dahil baka ito ang kanyang gusto pero wala pa rin at mas lalo
Sa kabila ng puyat at sakit ng ulo na aking nararamdaman, pinilit ko pa rin ang aking sarili na bumangon at pumasok sa unibersidad. I have an early class today at eight in the morning kaya naman kahit nahihilo ay pinilit ko pa ring pumasok.My first class is Maeve’s class, kaya naman kahit na sobra
Atticus Soren CastilloAlas-onse na ng hatinggabi pero heto ako at buhay na buhay pa rin ang diwa. Nakailang bote na rin ako ng alak ngunit tila ba hindi pa rin ito umepekto sa aking sistema, dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin mawala sa isip ko ang bagong estudyante ko. Na tila ba may nagtutulak
Maeve Lailani Pascual"Kakarating mo pa lang anak, aalis ka na naman?" takang tanong ni Mama nang makita niya akong palabas ng aking silid. Wala pa kasi ni kalahating oras mula nang umuwi ako sa bahay mula sa part-time job na pinapasukan ko sa gabi at ngayon ay naghahanda naman ako para sa pagpasok
I felt the pain on my head the moment I tried to open my eyes to look at my cellphone. Anong oras na rin kasi nang makauwi ako mula sa bar kagabi at hindi ko alam kung gaano karaming alak ba ang nainom namin. But one thing I was sure of, and that is I was so wasted last night, and that is because o







