LOGINAtticus Soren Castillo
Alas-onse na ng hatinggabi pero heto ako at buhay na buhay pa rin ang diwa. Nakailang bote na rin ako ng alak ngunit tila ba hindi pa rin ito umepekto sa aking sistema, dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin mawala sa isip ko ang bagong estudyante ko. Na tila ba may nagtutulak sa akin para mas kilalanin pa ito.
“F*ck,” pigil na mura ko pa bago nagpasyang bumangon na sa aking kama. Nagsuot lang rin ako ng may kakapalang jacket bago nagpasyang lumabas ng aking bahay.
I tried to call Drey and the other boys, checking if they were free tonight, but no one answered; probably they are busy at this moment or sleeping. Sino ba naman kasing gising pa sa mga oras na ito, mukhang ako na nga lang ata.
Instead of going to Rote Nacht, I just decided to go to a different bar nearby. Mas mabuti na nga rin siguro ito para kahit papaano ay walang nakakakilala sa akin.
While driving my big bike, a certain bar named ‘Home Run’ caught my attention. Without wasting time, I immediately parked my big bike in a vacant space on the side of the bar. Maliit ang bar na ito kumpara sa Rote Nacht, pero base sa mga tao na naglalabas-masok rito ay masasabi kong hindi rin naman pipitsugin ang bar na ito.
Sa pagpasok ko pa lang sa loob ng bar ay malakas na tugtugan agad ang bumati sa akin, sinabayan pa ito ng malilikot na ilaw na mas nagbibigay ng sigla sa buong lugar.
Hindi pa man ako nakalalapit sa may bar counter para kumuha ng alak ay isang babae agad ang lumapit sa akin.
“Hi pogi, bago ka dito no? Ngayon lang kasi kita nakita,” wika pa nito sa malandi at nang-aakit na tinig.
Nginitian ko naman ito gaya ng palagi kong ginagawa bago pasimpleng dinama ang kanyang pang-upo nang mas lalo pa itong lumapit sa akin.
“Yeah, this bar caught my attention while going home, so I’m here to see if it’s really good,” sagot ko naman sa kanya.
“Gusto mo bang mas mag-enjoy?” muling tanong pa nito na siyang ikinatitig ko naman sa kanya. “My friends are there,” turo pa niya sa isang pabilog na mesa. “You can join us if you want,” pahabol pa nito.
They are ten in the group, merong apat na lalaki at anim na babae kasama ang babaeng kausap ko ngayon.
“Sure,” sagot ko naman sa kanya. Mas mabuti na rin siguro ito para kahit papaano ay mawala sa isip ko ang estudyante kong iyon. “Go there first, and I will just get some drinks for all of us,” pahabol na sabi ko pa bago mas pinanggigilan ang kanyang pang-upo na agad naman ikinaungol.
Mabilis naman akong nagtungo sa bar counter upang umorder ng dalawang bucket ng beer at dalawang bote ng mamahaling alak para dalhin sa nasabing grupo. Papalapit pa lang ako sa kanilang kinaroroonan ay malawak na ngiti agad ng babaeng unang sumalubong sa akin ang agad kong nakita.
“You can sit here,” wika pa nito bago tumayo sa pang-isahang upuan na kanyang inookupa. Pagkaupo ko naman doon ay mabilis rin itong umupo sa aking kandungan at ilang sandali pa ay siya na mismo ang nag simula sa aming mainit na paghahalikan.
Paminsan-minsan ay nakikisabay rin ako sa kanilang usapan kaya naman napag-alaman kong kagaya sa Rote Nacht ay may mga sinabi rin ang mga ito sa buhay. Ilan sa kanila ay anak ng politiko, o di naman kaya ay mga nepo baby na pinalaki sa luho ng kanilang mga magulang. Kagaya na lang ng babaeng nakakandong sa akin ngayon. Siya lang naman ang nag-iisang anak ng Laurel clothing line, ang isa sa pinaka kilalang kumpanya pagdating sa mga damit, mapababae man o mapalalake.
Sa muling paghihiwalay ng aming mga labi ay siya rin namang pagdako ng aking paningin sa may entrada ng bar kung saan tila ba dinadaya ako ng aking paningin, dahil sa pagtingin ko sa babaeng kakapasok lang ay walang iba kundi ang babaeng mula pa kahapon ay hindi na nawala sa aking isip.
Makailang beses ko pa itong tinitigan ngunit iisa lang ang sinasabi ng aking isip, na ito nga ay si Maeve na siyang nagpapagulo sa buong sistema ko ngayon.
Marahil dala na rin ng tama ng alak na sinabayan pa ng init ng aking katawan sa muling pagkaalaala ng mabilis na halik na iginawad ko kay Maeve kanina ay nagawa kong ayain ang babaeng nakakandong sa akin ngayon para pumunta sa mas pribadong lugar na hindi naman niya tinanggihan.
Sakay ng aking big bike ay tinungo namin ang pinakamalapit na hotel kung saan alam kong pareho naming mailalabas ang init na kanina pa namumuo sa pagitan naming dalawa.
Pagkapasok na pagkapasok pa lang namin sa nasabing silid ay wala namang sinayang na pagkakataon ang babaeng aking kasama at agad na rin akong sinunggaban.
At gaya ng inaasahan, isang mainit na p********k ang namagitan sa aming dalawa. Pero taliwas sa mga nagdaang pakikipagtalik na aking ginawa, ngayon ay iisang babae lang ang tumatakbo sa aking isip, babaeng iniisip kong siyang nasa ibabaw ko ngayon habang nagtataas-baba sa aking kahabaan, babaeng laman ng aking pantasya mula nang araw na nakita ko siya, walang iba kundi si Maeve Pascual, ang bagong estudyanteng nagpabaliw ng tuluyan sa aking sistema.
Maeve Lailani PascualI’m already nine months pregnant at anytime pwede na akong manganak, pero heto ako ngayon at pilit na iniintindi ang sinasabi ng mahigit isang taong gulang kong anak na kanina pa nagwawala dahil hindi kami magkaintindihan na dalawa. Wala pa naman si Soren na tanging nakakaintindi sa sinasabi ni Axel kaya heto ngayon ang panganay namin ang umiiyak sa aking tabi.“Anak, ano bang gusto mo kasi talaga? Hindi kasi maintindihan ni Mama eh,” muli kong pagkausap sa kanya habang hinahaplos ang kanyang likod. Nakadapa kasi ito ngayon sa sofa habang umiiyak kung saan ako nakaupo rin.“Ouusss, wat ouusss…” muli sabi nito.Kanina pa niya sinasabi ang ‘oussss’ na iyon pero hindi talaga kami magkaintindihan.Kinuha na ng mga kasambahay namin ang mga laruan na paborito niya pero tinatapon niya lang ito at malakas na sisigaw ng ‘NO’, na ang ibig sabihin ay hindi iyon ang hinahanap niya.Binigyan rin namin siya ng juice dahil baka ito ang kanyang gusto pero wala pa rin at mas lalo
Atticus Soren CastilloAlas nuebe pa lang ng umaga ngunit marami na kaagad na tao ngayon sa private resort na pag-aari ko rito sa Batangas.Ngayon din kasi ang kaarawan ni Aurelius kaya naman ang ilan sa mga kaibigan at empleyado ng aming kumpanya ay naririto rin para makisaya sa unang kaarawan ng panganay ko.Nang bumaba sa sasakyan ni Davos sina Anjelique at Aurelius ay mabilis ko naman silang sinalubong at kaagad na binuhat ang bata.Ilang buwan pa lang silang humihiwalay sa puder ko ngunit pakiramdam ko ay napakatagal na panahon ko nang hindi nakasama ang anak ko kahit pa ang totoo nito ay nasa akin naman ang bata tuwing weekend.“Kung panggigilan mo naman at pupugin ng halik ang bata akala mo naman ang tagal niyong hindi nagkita ah, eh noong isang araw lang ay nasa iyo naman siya,” natatawang puna ni Anjelique sa akin nang tuluyan ko nang makuha ang bata.“Walang basagan ng trip… I just miss my mini me, that’s all,” sagot ko pa sa kanya na labis namang ikinatawa nina Anjelique at
Maeve Lailani PascualRamdam ko ang pagpipigil ni Soren na angkinin ako, kaya naman sinamantala ko ang kanyang pagkagulat nang sabihin kong nais ko rin ang gusto niya para hilahin ang kanyang batok para kusang angkinin ang kanyang mga labi.He is not moving at first, but a few minutes later he already started getting his tempo, dahilan upang ako naman ang mapaungol dahil sa paraan ng kanyang paghalik sa akin.“Uhmm… S-Soren…” pigil-hiningang daing ko lalo na nang maglandas na ang kanyang kamay papunta sa aking dibdib.“I’m trying to become a good boy here, but you’re so tempting. Kung alam mo lang kung gaano ko pinipigilan ang sarili kong ibaon sa iyo ngayon, ang alaga ko, mahal,” bulong pa niya sa akin kasunod noon ang pagsipsip niya sa sensitibong parte ng aking leeg.“Ohhh…” hindi ko mapigilang sabihin dahil sa tindi ng sensasyon na ibinibigay ng bawat haplos ni Soren sa aking katawan.“... don’t leave marks, mahal. People may see it,” bilin ko pa sa kanya ngunit tila wala naman si
Atticus Soren CastilloIlang araw matapos umalis nina Maricel at Anjo sa bahay namin, ganoon din ang mga araw na pinupuyat kami ni Axel dahil sa kanyang kaiiyak. Sa pangatlong araw ay pansin ko na rin ang puyat at pagod kay Maeve, at maging ako rin ay nakakaramdam na rin ng parehong pagod.Sakto namang kakababa lang ni Maeve buhat sa aming anak dito sa sala ng aming bahay nang siya namang pagpasok rin ni Maricel dala ang isang container na sa palagay ko ay pagkain ang laman.“O, bakit naiyak na naman ang apo ko?” ani niya nang mapansin ang pag-iyak ng aming anak.Tila naunawaan naman ni Axel na naririto ang kanyang Mamita Maricel kung kaya pagkarinig pa lang niya sa boses ng huli ay kaagad na itong nagpalingan-linga sa kanyang paligid.Nang matunton naman niya ang kinaroroonan ng kanyang Mamita ay kaagad itong dumapa rito para makapagpakarga sa kanya.Lumabi pa ito at tila nagpapaawa nang tuluyan nang makuha ni Maricel kaya naman bahagya pa kaming natawa.“Kung makapagpaawa ka naman,
Maeve Lailani Pascual“Kailangan ba, Ma, na ngayon na kayo umalis? Hindi po ba pwedeng sa susunod na linggo na lang?” may bahid ng lungkot kong sabi habang tinutulungan si Mama na ayusin ang kanyang mga damit.Nakabalik na si Papa Anjo sa kanyang sariling bahay noong gabing nagpaalam ito sa amin ni Soren. Wala na raw namang banta sa aming buhay kaya wala na ring dahilan para manatili siya kasama namin. Nais rin kasi nito na bigyan kami ni Soren ng sapat na oras na magkasama kahit pa ramdam kong nais niya rin akong makasama at bumawi sa akin.Nagsimula na rin siya muli sa pagpapatakbo ng sarili nitong car manufacturing business na nahinto dahil sa mga kaguluhang nangyari sa amin. Soren also helps Papa, especially in terms of finances, dahil talagang malaki ang perang nalugi rito sa mga nagdaang taon. But Papa promised that when everything goes back to normal, he will return everything to Soren.Si Tita Marife naman ay mas pinili na ring bumalik sa US kung saan naghihintay sa kanya si D
Atticus Soren Castillo“Is it really finally over?” hindi pa rin makapaniwalang tanong ni Maeve nang sabihin ko sa kanya ang magandang balita.Halos magtatanghalian na rin nang magising muli siya at bumaba sa may sala kung saan kami nagtitipon nang sabihin ko sa kanya ang magandang balita.“Yes mahal. Nahuli na si Stanford, nahuli na rin ang mga kasamahan niya at ibang miyembro ng Vanta Syndicate. Hindi na natin kailangan pang matakot sa mga posibleng gagawin nila. Rashid also made sure that they will never get out of prison again, at hindi rin naman ako papayag kung sakali man,” masayang kwento ko pa sa kanya habang inaalalayan siyang maupo sa tabi ko.“That’s good news,” naluluhang wika pa niya. “Finally hindi na natin kailangang matakot pa. We can go back to our normal lives now,” ani pa niya.“I agree… matagal na panahon na rin tayong nabuhay sa takot, mabuti na lang at tapos na ang lahat. At least now, Axel and Aurelius can have a normal life while they are growing up,” sabi pa n
"Maeve, okay ka lang ba talaga? Gusto mo bang samahan kita sa office ni Sir tutal pareho naman tayong late kanina," may pag-aalalang ani ni Jessica habang nag-aayos ako ng aking gamit. Kakatapos lang rin kasi ng aming klase kay Sir Soren at nagkataon naman na vacant ako, kaya naman mas minabuti ko
Sa kabila ng puyat at sakit ng ulo na aking nararamdaman, pinilit ko pa rin ang aking sarili na bumangon at pumasok sa unibersidad. I have an early class today at eight in the morning kaya naman kahit nahihilo ay pinilit ko pa ring pumasok.My first class is Maeve’s class, kaya naman kahit na sobra
Maeve Lailani Pascual"Kakarating mo pa lang anak, aalis ka na naman?" takang tanong ni Mama nang makita niya akong palabas ng aking silid. Wala pa kasi ni kalahating oras mula nang umuwi ako sa bahay mula sa part-time job na pinapasukan ko sa gabi at ngayon ay naghahanda naman ako para sa pagpasok
I felt the pain on my head the moment I tried to open my eyes to look at my cellphone. Anong oras na rin kasi nang makauwi ako mula sa bar kagabi at hindi ko alam kung gaano karaming alak ba ang nainom namin. But one thing I was sure of, and that is I was so wasted last night, and that is because o







